All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 141 - Chapter 150

“เร็วๆ หน่อยสิ เหนียงเหนียงกำลังรออยู่นะ”ตงกั๋วยืนกำกับสั่งงานบรรดาบ่าวไพร่ในตำหนัก ให้เร่งต้มยาและเตรียมเครื่องเสวยตามปกติ นางกำนัลน้อยทั้งหลายรีบทำงานจนหัวแทบจะชนกัน เทยาใส่ถ้วยส่งให้ตงกั๋ว ระหว่างทางเดินไปยังห้องบรรทมของเหลียงเฟยนั้น ตงกั๋วลอบเขย่าผงยาจากปลายเล็บลงไปในถ้วยยา มองซ้ายมองขวาก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในอย่างใจเย็น            เสียงไอแหบแห้งดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่สามวันก่อน เหลียงเฟยหน้าซีดขาวไร้เรี่ยวแรง แม้จะยกแขนขึ้นยังรู้สึกยากลำบาก พระนางเบื่ออาหาร ไม่ทานข้าวทานน้ำ พอทานอะไรเข้าไปก็อาเจียนสิ้น เหลียงเฟยพยายามฮึดสู้ พยายามฝืนกินยาขมๆ หลายต่อหลายถ้วยเพื่อที่จะมีแรงไปขอเข้าเฝ้า ทูลขอความเป็นธรรมแก่องค์ชายแปดโดยเร็ว พระนางจะปล่อยให้พระโอรสตกต่ำไปเป็นเพียงผู้ดูแลการสร้างถนนกันดารเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด จากนั้นเหลียงเฟยจะต้องจัดการนังฮุ่ยเก๋อเก๋อ ฆ่ามันให้ตายคามือ!            “ตงกั๋ว... ตงกั๋ว... ยังต้มยาของข้าไม่

 บทที่ 39 คุกคาม                 “ท่านสัญญาแล้วว่าจะรับข้าเข้าทำงานรับใช้ไทเฮา”              “แน่นอน ข้าไม่เคยผิดคำพูดใคร เจ้าย้ายมาประจำที่เมี่ยวกงได้เลย” หยงมามาจิบน้ำชาพักเอนหลังโดยมีเหล่านางกำนัลรุ่นน้อยทั้งหลายคอยบีบนวดบรรเทาปวดแข้งขา ซึ่งฐานะของหยงมามาเป็นดั่งอาจารย์ผู้ควบคุมสั่งสอน อบรมมารยาทและพิธีการให้แก่นางกำนัลทั้งหลาย ตงกั๋วดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้รับโอกาสเลื่อนสถานะสูงขึ้น ถึงแม้ว่าจะพลาดหวังจากนายเก่า แต่สำหรับการได้รับใช้องค์ไทเฮา นับว่ายิ่งมีหน้ามีตาและมีอำนาจกว่ารับใช้เหลียงเฟยไม่รู้กี่เท่า             การสิ้นพระชนม์ขององค์ชายแปดถูกพูดถึงน้อยเสียยิ่งกว่าการสิ้นพระชนม์ของเหลียงเฟย คังซีทรงมิได้มอบฐานันดรศักดิ์ใดๆ เพิ่มเติม และจงใจใช้การตายขององค์ชายเป็นคำเตือนถึง

บทที่ 40 งัดข้อ  ในเมื่ออยากให้มาก็มานาราเดินเนิบๆ มาถึงเรือนใหญ่โดยมีสูเชิ่นกับตวนรั่วตามติดแจมาด้วย เนื้อตัวของทั้งสามเปรอะแป้งสาลีเต็มชุดตัวสวยเพราะตอนที่จินจูไปตาม นารากับเด็กๆ กำลังหัดทำซาลาเปาเป็นตัวอย่างก่อนทดลองขาย เมื่อมาพบหน้าพระชายาเอกซึ่งแต่งกายอย่างประณีตหรูหรา นาราจึงย่อกายคำนับ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร จวินอี้ก็ตวาดใส่เสียก่อน“ใครสั่งให้พวกเจ้าลุกมิทราบ!”นาราชะงัก แม้แต่ท่านหญิงน้อยทั้งสองก็ต้องย่อกายค้างอยู่เช่นนั้น จวินอี้ขยับพัดกลม มุมปากยกขึ้นสูงขณะเอ่ยเสียงนุ่มนวล “กว่าจะมาพบข้าได้นะนังตัวดี คิดว่าทำเป็นอิดออดแล้วข้าจะปล่อยเจ้างั้นรึ”จวินอี้เอนกายบนตั่งตัวยาว หน้าท้องนูนเด่น ส่วนนาราท้องแฝดสี่ แม้จะเพิ่งสามเดือนแต่ก็เริ่มนูนชัด จวินอี้จึงจ้องเขม็ง ริมฝีปากบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเคือง นาราสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมุ่งร้าย นางจึงพยายามปกป้องไว้และเลือกกล่าวคำอย่างนบนอบที่สุดเพราะไม่อยากมีเรื่อง“ไม่ทราบว่าพระชายาทรงมีธุระอ

ฤดูร้อนกำลังจะลาจากไปแทนที่ด้วยฤดูใบไม้ร่วง แม้ว่าดอกเบญจมาศจะเริ่มโรยรา แต่เบญจมาศยอมตายบนต้น ไม่ยอมถูกลมหานวเย็นพัดพาไปไกล มันมีเกียรติและยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว ยามนี้วังหลวงก็มีสีสันงดงามตระการตา เสมือนจิตรกรเอกแต่งแต้มพรรณไม้ด้วยสีเหลืองสด สีแดงส้มและสีเลือดหมู ตามพื้นอุทยานเริ่มมีใบไม้สีทองอร่ามร่วงหล่นงามดุจปูพรม ยามเดินส่งเสียงกรอบแกรบแข่งกับเสียงเจ้ากระรอกที่วิ่งโผไปมาตามกิ่งไม้แห้งอย่างรวดเร็วไม่มีพลาดเต๋อเฟยทรงกำลังสวดมนต์นับลูกประคำอย่างสงบในศาลา ส่วนเฉินกูกูเติมน้ำมันใส่ตะเกียงหน้าพระและคอยโบกแส้ขนหางจามรีปัดแมลงป้องกันมิให้ระคายเคืองพระวรกาย จวินอี้อดทนนั่งรออย่างกระฟัดกระเฟียด จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว สั่งให้จินจูประคองพาตนเองไปยังศาลา            การจะก้าวเดินแต่ละก้าวสร้างความปวดร้าวให้จวินอี้สุดจะพรรณนา อาการปวดท้องมีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ จนข่มไม่ไหว จวินอี้ใช้มือประคองครรภ์ของตนเองไว้ด้วยสีหน้าทุกข์ทรมาน ในใจนึกก่นด่าสาปแช่งเด็กในท้องไปร้อยแปด  &nbs

นาราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง นางตื่นตอนรุ่งสางทุกเช้าด้วยสัมผัสอ่อนโยนในอ้อมแขนแกร่ง ดื่มด่ำความอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณและความเย้ายวนจากกลิ่นกายหอมๆ ของเขา นาราตื่นก่อนจึงแกล้งไต่นิ้วไปมาบนแนวกล้ามหน้าท้องแข็งแกร่ง ไล่เลื้อยไปตามแนวขนรัญจวน หายลับไปใต้ผ้าห่ม คุ้ยๆ เขี่ยๆ เดี๋ยวเดียวก็กิ๊วก๊าว...“Are you sleeping? Are you sleeping? Brother’s Jhone… Brother’s Jhone? Morning bell are ringging. Morning bell are ringging… Ding ding dong ding ding dong. ท่านพี่... ปูไต่... ปูไต่...”“นอนซะ ปูไม่ไต่แล้ว ปูจะนอน”ผู้ชายของนางจูบไหล่เปล่าเปลือยของนางแล้วถอนหายใจเฮือกพลางหลับต่อ มีหลายครั้งที่ยงชินหวังผู้องอาจผ่าเผยนอนเละเทะด้วยอาการลำพองตามประสาผู้ชาย ร่างเครียดเขม็งตาตั้งชันเซย์เฮลโหล นาราก็มักจะอดใจไม่ไหว หยอกเย้าเขาและบรรเลงความสุขปริ่มล้นที่ไม่มีวันหมด แต่ถ้าวันไหนเขานอนเรียบร้อยดี นาราก็จะนอนมองจนกว่าดวงตาสีเข้มคมกริบจะเปิดปรือขึ้นประสานสายตา ริมฝีปากเรียวยก