All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 1 - Chapter 10

แทนคุณไม่เห็นด้วยเลยที่จะให้น้องสาวซึ่งไร้ประสบการณ์มารับหน้าที่ย้อนเวลา แต่นารายืนกรานหนักแน่นมาตลอดว่าจะทำเอง แทนคุณจึงเป็นผู้เคี่ยวเข็ญน้องสาวในระยะเวลาสั้นๆ เกี่ยวกับภารกิจนี้ พร้อมย้ำเสมอว่าที่ผ่านมามีการส่งผู้สังเกตการณ์ไปยังยุคอดีตหลายคนแล้ว มีถึงครึ่งหนึ่งที่หลุดไปในกระแสกาลเวลาและไม่ได้กลับมาอีกตลอดกาล จุดจบของผู้โชคร้ายเหล่านั้นมีเพียงความตายเพื่อปกปิดความลับ หรือดิ้นรนเอาตัวรอดในยุคนั้นๆ โดยไม่ให้ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนบ้าไปเสียก่อน“โปรเจคนี้มีความเสี่ยงสูงมาก บอกตามตรงว่าพ่อกับพี่ไม่สบายใจเลยที่จะให้แกไป”“ต่อให้ไม่เป็นหนิงก็ต้องมีคนอื่นไปอยู่ดี ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา หนิงก็ใจเย็นๆ รออยู่ที่นั่นเดี๋ยวก็จะมีหน่วยตำรวจกาลเวลาสากลไปพาหนิงกลับมาเองนี่คะ หนิงจะไปศึกษาแฟชั่นยุคโบราณ พอกลับมาจะได้ออกแบบให้โลกตะลึงไปเลย อีกอย่างยิ่งเสี่ยงสูงก็ยิ่งเงินสูง หนิงจะเอาเงินไปทำเปิดแบรนด์เสื้อด้วย ยิงนัดเดียวได้นกเป็นฝูงเลยเห็นมั้ยล่ะคะ”ริมฝีปากแดงระเรื่อยิ้มสดใส นาราดีดลูกคิดรางแก้วแล้วมีแต่กำไรเห็นๆ นางเพียงแค่เดินทางย้อนเวลาไปเพียงหนึ่งสัปดาห์ในฐานะนางกำนัลของมเหสีชั้นสูงในวัง เดี๋ยวเ

บทที่ 1 องค์ชาย ปีคังซีที่ 51 มวลเมฆหนาทึบทยอยโปรยปรายสายฝนกระหน่ำ สายฟ้าพลันฟาดเปรี้ยงลงบนยอดไม้จนแหลกลาญ ร่างสง่างามของชายฉกรรจ์นับสิบคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเฉียนชิงกง[1] ชายรูปงามองอาจที่อยู่แถวหน้าสุดสวมใส่ชุดปู่ฝู[2]ลวดลายมังกรห้าเล็บปักบนฉลองพระองค์ไหมต่วน บ่งบอกตำแหน่งเหอซั่วชินหวัง[3]เขาสง่างามอย่างหาได้ยากยิ่ง คิ้วเรียวคมเข้มสอดรับกับดวงตาเยือกเย็น จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบซึ่งยากนักที่จะยกยิ้ม ใบหน้าคมเข้มมิได้เปิดเผยอารมณ์ใดๆ ร่างแกร่งกร้าวเปียกปอนท่ามกลางสายฝนยิ่งเพิ่มความน่าเกรงขามดุดัน แม้ว่ากระแสลมและเม็ดฝนขนาดเท่าหัวแม่โป้งจะซัดถล่มแต่ทว่าเหล่าชายหนุ่มยังคงยืนหยัดอย่างทระนง ไม่มีใครกล่าวคำใดออกมานอกจากเฝ้ารออย่างสงบองค์รัชทายาทอิ้นเหริงถูกกล่าวหาว่าข่มเหงรังแกเหล่าอนุชา ซ่องสุมกำลังพลและรับสินบน จึงเป็นเหตุให้คังซีสั่งปลดรัชทายาทออกจากตำแหน่งและควบคุมตัวไว้ภายในตำหนักจนกว่าจะสิ้นพระชนม์ เหตุการณ์ครั้งนี้สร้างแรงตึงเครียดแก่วังต้องห้ามเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเพราะไม่มีใครคาดคิดว่าฐานอำนาจของรัชทายาทจะถูกสั่นคลอนจนพังทลายราบคาบบัดนี้สายฝนยังคงเท

ยงหวังฝู... วังขององค์ชายสี่             “อย่าคิดมากไปเลยพี่สี่ ท่านรับมอบอำนาจหน้าที่จากเสด็จพ่อให้ปราบปรามพวกขุนนางกังฉิน พวกพี่แปดพี่เก้าพี่สิบแอบรับสินบนจากกังฉินพวกนั้นเงียบๆ มานาน พอท่านขยับตัวย่อมทำให้พวกเขาได้รับผลกระทบเป็นธรรมดา”องค์ชายสิบสามอิ้นเสียงกระดกเหล้าดื่มอยู่ที่ขอบระเบียงทางเดินในอุทยานยงหวังฝู ส่วนบุรุษรูปงามสมบูรณ์แบบซึ่งยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลเองก็ยกเหล้าขึ้นดื่มเช่นกัน ในวังหลวงมีผู้คนนับหมื่นอาศัยอยู่แต่หาได้ยากนักที่จะมีเพื่อนรู้ใจดื่มเหล้าด้วยกันเช่นนี้            “พวกเขาต้องยอมตัดผลประโยชน์ส่วนนี้ทิ้งเพื่อลากรัชทายาทลงจากตำแหน่ง นับว่าคุ้มค่าสำหรับน้องแปด”อิ้นเจินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หันหน้ามองสายฝนโปรยปรายเล่นละอองบนยอดหญ้า หยาดไหลเป็นทางดุจน้ำตาหยาดริน... เบื้องหน้าไกลออกไปนั้นเป็นศาลานั่งเล่นกลางสระน้ำอันเงียบสงบ แต่ทว่าภายใต้ผืนน้ำนั้นมีการต่อสู้ระหว่างพี่น้องทวีความรุนแร

“พวกเจ้าเตรียมยาต้มของเหนียงเหนียง[1]เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”“ยะ...ยังเจ้าค่ะเฉินกูกู[2]”“แล้วยังไม่รีบไปจัดการให้เรียบร้อยอีก ต้องรอให้ข้าสั่งทำโทษเจ้าใช่หรือไม่เถาจื่อ”“ข้าน้อยมิกล้าๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้แล้วเจ้าค่ะ” นางกำนัลน้อยที่ชื่อเถาจื่อก้มศีรษะปะหลกๆ แล้วรีบปลีกตัวออกไป เฉินกูกูถอนหายใจยาวอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เถาจื่อเป็นนางกำนัลที่ขยันขันแข็งดีแต่ไม่ค่อยรอบคอบ สู้ซื่อจื่อพี่สาวของนางไม่ได้ ซื่อจื่อกิริยามารยาทเรียบร้อย รู้ใจนายและเก็บความลับได้ดีกว่า เฉินกูกูเห็นว่ากำยานในกระถางใกล้จะหมดแล้ว จึงกระซิบสั่งงานให้ขันทีรุ่นเด็กทั้งหลายไปหยิบกำยานหอมมาที่ศาลาเพิ่มขึ้น แต่เหล่ากงกงน้อยส่ายหน้า“หมดไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วขอรับกูกู ทางกรมพิธีการยังไม่ส่งมาให้”“เอ๊ะ ทุกทีทางนั้นเขาจะให้คนมาส่งไม่ได้ขาดนี่”“เขาบอกว่าไม่มีใครว่างขอรับ ทางเราต้องไปรับเอง ขนาดข้าไปตามแล้ว พวกเขายังไม่สนใจข้าเลยด้วยซ้ำ”“ให้ตายสิกงกงพวกนั้นทำตัวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไม่มีผิด

บทที่ 3 หนิงเอ๋อร์  นับตั้งแต่เสี้ยวอี้เหรินฮองเฮาผู้เป็นที่รักยิ่งของจักรพรรดิคังซีสิ้นพระชนม์ไปจากอาการประชวร จากนั้นมาก็ไม่มีผู้ใดขึ้นตำแหน่งเป็นฮองเฮาอีกเลย แต่ทรงให้เหล่าสนมที่ทรงไว้วางพระทัยเข้าร่วมบริหารวังหลังทั้งหกตำหนัก หนึ่งในนั้นคือพระสนมอี้กุ้ยเฟย[1]อี้กุ้ยเฟยนั่งอมยิ้มอยู่ที่โถงในตำหนักซึ่งตกแต่งอย่างหรูหราตระการตา นางเฝ้ารอข่าวอย่างใจจดใจจ่อพลางลูบหยกหยูอี้อย่างมีความสุข บนโต๊ะฝังมุกข้างกายเต็มไปด้วยจานอาหารว่างราคาแพงหลากหลายชนิด อี้กุ้ยเฟยใช้ตะเกียบทองคำคีบติ่มซำเนื้อปูทานเพียงครึ่งคำ ดื่มชาเหอเป่ยจากกาไข่มุกเล็กน้อย ดื่มด่ำรับรส เสพสุขตามประสาผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ นางมีบารมีถึงขั้นนางสนมทั้งหลายต้องยำเกรงเสียยิ่งกว่าอดีตฮองเฮาเสียอีกเหลียงเฟย พระมารดาขององค์ชายแปดมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก นางไม่อยากเจอหน้าอี้กุ้ยเฟยแต่ก็จำเป็นต้องมานั่งปั้นยิ้มหวานประจบเอาใจ แม้เหลียงเฟยจะมีตำแหน่งแต่ก็ไม่ได้รับคำเชิญให้ร่วมทานอาหารว่างของอี้กุ้ยเฟยแต่อย่างใด ซึ่งอาหารว่างแต่ละครั้งของอี้กุ้ยเฟย พ่อคร