All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 91 - Chapter 97

“เจ้าหิวหรือเปล่า”            “ไม่อ่ะ ไม่หิว” นาราส่ายหน้า “ตอนเข้าพิธีที่เหยียนชีกง... เหนียงเหนียง... เอ่อ... เสด็จแม่ป้อนของกินให้จนหม่อมฉันอิ่มแล้วเพคะ”            “ดีแล้วล่ะ เพราะคืนนี้เราต้องใช้แรงกันหนักมาก”แรงอะไรวะคะ... เจ้าสาวใบ้รับประทาน ตอนแรกก็ตั้งใจจะถอดเสื้อแดนซ์ยั่วไรงี้ แต่พอถึงเวลาเข้าห้องหอกันจริงๆ นาราแรดไม่ออก ได้แต่ทำตาปรอยมองพระสวามีถอดหมวกยศวางบนโต๊ะ ก่อนที่ร่างสูงสง่าจะหันกลับมาสบตาเขาเงียบ นางก็เงียบ อากาศที่อยู่คั่นกลางระหว่างทั้งสองกลับร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ รอเวลาปะทุ ร่างกายของเขาเปล่งประกายน่าเกรงขาม ทั้งดุดันทั้งเย้ายวนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของชายชาตรี ดวงตาคมกร้าวก็ดูคล้ายจะส่องประกายอ่อนโยน หัวใจของนาราจึงพองโตขึ้นอย่างน่าประหลาดนางเป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ จึงตัวสั่น? ร่างกายร้อนผ่าวจนเหมือนเป็นไข้ ทำไมถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้เล่า?...“เอ่อ... ท่านพี่... เ

“ฝ่าบาท ตอนนี้ดึกมากแล้ว ทรงพักผ่อนเถิดเพคะ”เต๋อเฟยเสด็จมาเฉียนชิงกงเพื่อถวายของว่างและอยู่ช่วยฝนหมึกถวายข้างโต๊ะทรงงาน แม้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนแต่งงานของพระโอรส แต่ทว่าพระองค์ก็มิอาจหยุดทำงาน ทรงตวัดพู่กันลงคำสั่งรับทราบฎีกาเป็นร้อยๆ ฉบับ ทรงโปรดการจดบันทึก แม้กระทั่งวางแผนงานวิเคราะห์ต่างๆ มากมายและแต่งหนังสือ แต่ช่วงหลายปีมานี้เผ่ามองโกลที่ยังไม่ยอมสวามิภักดิ์รุกรานทางตอนเหนืออยู่เนืองๆ เป็นเหตุให้ราชวงศ์และเผ่ามองโกลที่เป็นกันชนสูญเสียไพร่พลไปมาก พระองค์จึงเคร่งเครียดมาหลายวัน            “ดื่มชาลิ้นจี่สักหน่อยนะเพคะ ปกติหม่อมฉันใช้ชาแดงคั่วอบกับลิ้นจี่ แต่คราวนี้ลองใช้ชาอู่หลงดู รสจะเข้มข้นและแตกต่างออกไปจากชาแดง น้ำชามีกลิ่นลิ้นจี่หอมหวานเด่นชัด เนื้อชาจะหนาข้นแต่ไม่เหนียวคอ ทานแล้วชุ่มคอนาน ลองเสวยดูนะเพคะ”“อืม กลิ่นหอมดี” รับสั่งแต่ไม่หยิบดื่มเพราะยังติดพันงาน เต๋อเฟยจึงทูลเตือน“ฝ่าบาททรงงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำมืดดึกดื่นมาหลายเดือนติดต่อก

นารากะพริบตาปริบๆ คือไม่ใช้เองก็ได้ แต่มันเอาไปขายได้ว้อย นาราบ่นอุบอิบๆ และก่อนที่อะไรๆ จะเกินเลยไปมากกว่านี้ อิ้นเจินชิงพลิกกายลุกขึ้นแต่งตัว จงใจอวดเรือนกายเปี่ยมมัดกล้ามตึงแน่น และหยิบกางเกงขึ้นมาสวมช้าๆร่างกายของเขาดูบึกบึนแข็งแรงยิ่งกว่าชายใด มัดกล้ามกำยำและมีบางส่วนนูนแน่นเหมือนปมเชือกขนาดเขื่องนาราจ้องตาไม่กะพริบ ริมฝีปากแห้งผากและสองแก้มแดงฉ่า อิ้นเจินเองก็จ้องมองนางด้วยสายตาอันเข้มข้นทรงอำนาจปานจะแผดเผา พร้อมรักษาสัญญาอย่างเคร่งครัดด้วยการหยิบเอี๊ยมแดงที่กระเด้งตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมา“มาสิ ข้าจะใส่ให้”“มะ...ไม่ต้อง หม่อมฉันใส่เองได้เพคะ” นาราหน้าแดงจนตาโปนและกอดผ้าห่มแน่นขึ้น เมื่อคืนนัวเนียกันไปกี่ยกหนอ... นารานับนิ้วจนวุ่นอีรุงตุงนัง ทั้งสองรักกันครั้งแล้วครั้งเล่า เรียนรู้วิถีลี้ลับที่เพิ่งค้นพบในชีวิต จูงมือกันจุมพิตถ้วนทุกอณูเรือนกาย ตอบสนองกันและกันอย่างดื่มด่ำ นางไม่เคยรู้สึกวิเศษและเปี่ยมล้นขนาดนี้มาก่อนเลย แต่พอตื่นขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมว่านางยิ่งสะท้านอายหนักกว่าเดิมเสียอีกเขินว้อย! นารายกชายผ้าห่มขึ

บทที่ 28 แค่ชักธงรบก็ชนะศึก  งานเลี้ยงวิวาห์เลิกราไปตั้งแต่เมื่อคืน แต่เสียงบ่าวไพร่พูดถึงชื่นชมนายหญิงคนใหม่แห่งยงหวังฝูยังคงเสียดแทงหลอนโสตประสาท จวินอี้กำลังเผชิญความหนาวเหน็บ วูบต่อมาก็ร้อนประหนึ่งกองไฟโหมกระหน่ำแผดเผา พิษของความเคียดแค้นหึงหวงเป็นดั่งยาพิษแสนร้าย ออกฤทธิ์เชื่องช้าและฝากความเจ็บปวดอ้อยอิ่งไว้ทุกลมหายใจ พิษนี้มิได้ฆ่า แต่จะทรมานให้ตายทั้งเป็น หลายวันที่ผ่านมามารดาของจวินอี้แวะเวียนมาเยี่ยมไม่ได้ขาดเพื่อเกลี้ยกล่อมให้จวินอี้หย่าขาดจากยงชินหวังเสีย เปล่าประโยชน์ที่จะดันทุรังไขว่คว้าความรักจากคนที่ไม่ได้รักแต่คำตอบของจวินอี้คือ ไม่!“ข้าจะอยู่เป็นก้างขวางคอมัน ขัดขวางความสุขของมัน ข้าจะใช้ตำแหน่งพระชายาเอกทรมานมันให้ตายทั้งเป็น”บ่าวไพร่ในจวนประคองถาดยาและอาหารร้อนๆ เข้าไปถวาย แต่จินจู บ่าวคนสนิทของจวินอี้ขวางทางไว้และไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปด้านในเรือนใหญ่ทั้งสิ้น จินจูรับถาดมาถือเองและไล่ตะเพิดพวกบ่าวไปให้ไกลๆ“เมื่อไหร่จะเงียบเสียงลงสั