All Chapters of พระชายาแสวงพ่าย: Chapter 91 - Chapter 100

“เพียงผู้เดียวที่เป็นเจ้าของกายและใจของข้าคือเจ้า”นาราสะอื้น หยาดน้ำตาแพรวพราวไหลรินอาบแก้ม นึกขอบคุณโชตชะตาที่ชักนำให้นางได้มาพบความรักของคนผู้นี้ อิ้นเจินจุมพิตซับน้ำตานั้นทีละหยดและนึกพิศวงถึงอานุภาพของความรัก คำคำนี้เป็นเรื่องไกลตัวเสียจนเขาไม่เคยคิดถึงมันมาก่อน แต่ตอนนี้เขาไม่อาจอยู่ได้โดยขาดความรักและแล้วอิ้นเจินก็ขยับเข้ามา ร่างของเขาสัมผัสถูกผิวอ่อนบางก็คล้ายว่ามีกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบปลาบ นาราเจ็บและมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนเติมเต็มเขากำลังจะฝังกายอันตึงแน่นเข้าไปลึกขึ้นอีก อย่างเชื่องช้าระมัดระวัง และมันเพิ่งจะเริ่มต้นเมื่อเขาเริ่มขยับ นาราอ้าปากหอบหายใจแรงขึ้น ความร้อนที่พร่างพรูเข้ามากำลังทวีความดุดันดิบเถื่อนมากขึ้นเรื่อยๆ นาราจึงซุกแก้มแนบไหล่กว้างกำยำ เนื้อตัวสะท้านด้วยความซาบซ่านรัญจวน ปรารถนาที่จะให้ความต้องการอันแสนทรมานนี้สิ้นสุดลง และแล้วนาราก็นึกถึงเรื่องที่สมควรต้องทำที่สุดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “ดะ...เดี๋ยวก่อนเพคะ ใจเย็นๆๆ”นาราชูมือขอเวลานอก หอบหายใจถี่เร็วเมื่อ

บทที่ 27 เก๋อเก๋อแห่งยงหวังฝู             นาราหลับไปแล้ว...ซุกกายหลับใหลในอ้อมกอดของเขา อิ้นเจินจุมพิตเรือนผม พวงแก้มและปล่อยให้นาราใช้เขาต่างฟูกเนื้อ ยามนี้ใกล้จะสว่างแล้ว วันใหม่นี้คู่แต่งงานต้องเข้าวังเพื่อคารวะผู้ใหญ่ตั้งแต่เช้า แต่เขาก็ดันทำให้นางตื่นเกือบทั้งคืน เขาตื่นตัวและครอบครองกายสาวทุกครั้งที่มีโอกาส เรียนรู้กันและกันโดยที่เริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ในทุกๆ ครั้ง สำรวจตรวจค้น ฟังเสียงหัวเราะคิกคักและจับมือกันไว้ขณะเต้นรำในเปลวเพลิงปรารถนา ลอยละลิ่วขึ้นสู่ปุยเมฆบนฟากฟ้าอิ้นเจินก้มลงจูบ พอใจที่จะอยู่เงียบๆ นอนฟังเสียงลมหายใจแผ่วหวานรินรดแผงอกกำยำร้อนจัด นาราช่างพอเหมาะพอเจาะ ราวกับเหล่าปวงเทพสรรค์สร้างผู้หญิงคนนี้มาเพื่อเป็นของเขาโดยแท้เขาจะไม่มีวันยอมเสียนางไปมือแกร่งเอื้อมหยิบผ้าห่มขนสัตว์มาคลุมร่างทั้งสองเพื่อความอบอุ่น เขาจะไม่มีวันลืมห้วงเวลาอันแสนดื่มด่ำแสนหวานคืนนี้เลย อิ้นเจินหัวเราะแผ่วเบาเมื่อเหลือบมองถุงยางที่หล่นอยู่

แต่ทว่าสาวใช้มาเคาะประตูเรียกเพื่อขออนุญาตนำอ่างน้ำล้างหน้าเข้ามาถวายสีหน้าของอิ้นเจินเหมือนควบม้าห้อเต็มกำลังแล้วถูกเต่าเดินตัดหน้าจนหัวทิ่มอย่างไรอย่างนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าอย่างอดทน จำใจต้องผละจากนาง “แต่งตัวเถอะ เราต้องรีบเข้าวังกัน”“พะ...เพคะ” นาราไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองกลั้นหายใจไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าเมื่อร่างแข็งแกร่งปานภูผาถอยห่างออกไป ตัวนางก็ไหลย้วย เละละละ เละตุ้มเป๊ะไปเรียบร้อยแล้ว“คำนับเก๋อเก๋อ หม่อมฉันจะช่วยแต่งฉลองพระองค์นะเพคะ” เจียวเจียวกับบ่าวอีกสองคนเตรียมน้ำล้างหน้าลอยกุหลาบไว้พร้อมสรรพ นาราอยู่ในฐานะนายหญิงแห่งยงหวังฝูแล้วจึงรู้สึกแปลกลึกๆ ในใจเพราะไม่เคยชิน และความไม่เคยชินนี่เองที่ทำให้นางไม่ไว้วางใจ“เจียวเจียว เจ้าเตรียมเงินพวงให้ข้าสักสามสี่พวง แล้วไปตามบ่าวไพร่ที่รับใช้ข้ามาให้หมดทุกคน”“เงินพวง? เอ่อ... แล้วบ่าวเรือนใหญ่เล่าเพคะ? จะให้บ่าวตามตัวมาด้วยหรือไม่” เจียวเจียวงุนงงจนต้องเอ่ยถาม นาราจึงโบกมือว่าไม่ต้อง“น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง อย่าไปวุ่

ดอกเบญจมาศหลากสีในอุทยานหลวงเบ่งบานต้อนรับฤดูร้อน ดอกบัวแย้มกลีบบานสว่างไสว วังต้องห้ามเป็นสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่งที่เติบโตด้วยความรักโลภโกรธหลงของผู้ที่อาศัยอยู่ในนั้น เรื่องราวต่างๆ ที่ไร้ผู้คนจดจำจะถูกกลืนทับด้วยเรื่องราวใหม่ๆ ความตลกร้ายคือชะตากรรมมักจะซ้ำรอยเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า หากอ่อนแอไร้ผู้ปกป้อง ผู้คนก็จะดูถูกล่วงเกิน หากโดดเด่นเกินหน้า ผู้อื่นก็จะจุดไฟเผาผลาญ...นาราคือเชื้อไฟชั้นดีนาราได้รับพระราชทานยศขึ้นเป็นเก๋อเก๋อ จึงมีชุดประจำตำแหน่งเช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ ด้วย ชุดของนาราเป็นชุดที่เต๋อเฟยทรงคัดเลือกเนื้อผ้าไหมให้ด้วยพระองค์เอง สวมคู่กับพระมาลาต่งเฉากวนหนังจิ้งจอกดำ ด้านบนเป็นทองคำฉลุลายประดับไข่มุกและยอดทับทิม ถัดลงมาติดพู่สีแดงเข้มประดับด้วยนกยูงทองรอบหมวกห้าตัว ด้านหลังพระมาลาร้อยสายทองไข่มุก ส่วนเหอซั่วชินหวังอิ้นเจินสวมชุดเซี่ยเฉาฝูสีน้ำเงินเข้มปักมังกรน่าเกรงขาม แม้ว่าเสี้ยวพักตร์คมเข้มจะมิได้แสดงอารมณ์ใดๆ แต่คนใกล้ชิดของเขาต่างรู้ว่าเจ้าบ่าวผู้ผ่านคืนเข้าห้องหอมาหมาดๆ มีความสุขเพียงใดภายในโถงตำหนักเหยียนชีกงวันนี้

องค์ชายผู้นั้นก็คืออู่เอ่อร์กุน เป็นโอรสองค์รองของจุ้นหวังแห่งเผ่าปาหลิน เผ่าเล็กนิดเดียว และองค์ชายผู้นั้นยังมีศักดิ์เป็นเพียงไท่จี๋ขั้นสองหรือเชื้อพระวงศ์มองโกลชั้นล่างอีกต่างหากแต่คังซีทรงถูกพระทัย จะต่ำศักดิ์แค่ไหนก็ไม่เห็นเป็นอะไรคังซีตรัสเรียกหาองค์ชายอู่เอ่อร์กุนให้เข้าเฝ้าที่เมืองหลวง จังหวะนั้นเองที่ความรักหนุ่มสาวผลิบาน คังซีทรงเห็นชอบพร้อมประกาศยกองค์หญิงหรงเซี่ยนให้ เหล่าเชื้อพระวงศ์มองโกลหลายคนที่ตั้งใจจะทูลขอองค์หญิงสามไปประดับบารมีเผ่าตนก็ถึงกับอึ้ง เพราะไม่คิดว่าคังซีจะยกลูกรักให้เชื้อพระวงศ์มองโกลชั้นล่างผู้นั้นจอมกษัตริย์อย่างคังซีพูดจริงทำจริง ยกให้แต่งงานกันเพราะทั้งคู่เหมาะสมกันมาก อีกทั้งสองคนเคยรู้จักสนิทสนมกันเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ไม่ยากที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน และอีกหนึ่งเหตุผลที่จักรพรรดิคังซียกองค์หญิงให้เผ่าปาหลินซึ่งเป็นเผ่าเล็ก ด้วยว่าไม่ประสงค์จะให้องค์หญิงถูกใช้เป็นเครื่องต่อรองทางการเมือง พร้อมพระราชทานนาม ‘หรงเซี่ยน’ และยศเจ้าฟ้าหญิงชั้นสูงสุดชนิดที่เรียกว่าไม่มีองค์หญิงคนไหนเทียบเท่า และย้ายตามพระสวามีไปอยู่ที่เผ่าปา