ตอน:5 กลับบ้านกันเถอะ

"อ๊ะ...ขะ คุณอา"ฉัตรวีขยับถอยออกห่างผลักอกเขาออกเต็มเเรง เมื่อเบิกตาทั้งสองข้างมองจนชัดแล้วว่าเป็นเขาตรีภพ คุณอาที่เธอยอมค้างคืนด้วยเพื่อแลกกับเงินค่าผ่าตัดของพ่อเธอ

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"เขาเอ่ยหลังจากปล่อยข้อมือเธอแล้ว

"ไม่เป็นไรค่ะคุณอา...ขอโทษนะคะที่ซุ่มซ่ามไปชนคุณอาเข้า"ฉัตรวีเอ่ยขอโทษที่ชนเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอยอมรับว่าใจลอยไปหน่อยไม่ทันระวัง เลยทำให้เขาต้องเสียเวลาดีที่ไม่มีใครเห็น

"แล้วนี่ล่ะ..เธอทำมันตื่นจะรับผิดชอบยังไง"ตรีภพเอ่ยเสียงดุชี้มาที่เป้าตุงของตัวเอง ที่มือน้อยๆของฉัตรวีทำให้มันตื่นซะได้

ฉัตรวีมองไปที่เป้าตุงของเขาแล้วสองพวงแก้มก็แดงขึ้นมา ทำเธออับอายไม่น้อยที่รนราน จนลืมว่ามันคือตรงนั้นของเขา

"รับผิดชอบ" ฉัตรวียังไม่ได้เอ่ยจบก็ถูกมือหนาฉุดดึงเข้าไปในห้องน้ำชาย ห้องท้ายสุด

""จัดการให้มันสงบลงซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเธอตรงนี้แหล่ะ" ตรีภพขู่เธอแล้วปลดเข็มขัด ที่เอวออกจับเธอนั่งที่ฝาชักโครก รูดซิบกางเกงลงงัดท่อนเอ็นร้อน ออกมาแล้วจ่อที่ปากของเธอ

"อมให้เสร็จ แล้วเธอก็ออกไปได้"เขาเอ่ยเสียงทุ้มเธอทำตามอย่างว่าง่าย มองเวลาที่ข้อมือเขาเหลืออีกสิบกว่านาที จะถึงเวลาเข้างานห้องน้ำจะคนเยอะเป็นพิเศษ

เธอใช้ลิ้นเลียวนรอบปลายหัวหยัก แล้วค่อยใช้ปากคลอบงำลึกเข้าไปจนสุดโคน รูดปากเล็กขึ้นลงรัวๆเธอพยายามอย่างมากอยากให้เขาเสร็จ เธอจะได้ออกจากที่นี่ก่อนที่จะมีคนเข้ามาเจอ

"อืมมมม..ซี๊ดดด เร็วอีกหน่อยใกล้แล้วสาวน้อย"เขาครงในลำคอเบาๆ ซี๊ดปากตามด้วยความเสียว ผ่านไปห้านาทีทุกอย่างก็สงบลง เขาแต่งตัวเสร็จก็ออกไปล้างมือ ดูต้นทางให้ฉัตรวีออกมาจากห้องน้ำชาย

ฉัตรวีเข้าไปจัดการล้างหน้าบ้วนปาก ทำธุระเสร็จก็รีบกลับไปที่แผนก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ช่วงบ่าย....

ตรีภพเดินนำหน้าทุกคน สายตาเขาจับจ้องมาที่เธอแต่ไกล จนฉัตรวีรู้สึกประหม่า ก้มหน้าลงเล็กน้อยไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นตรงๆ เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ใจเธอแอบสั่นเล็กน้อยตื่นเต้นหัวใจเต้นรัว แทบจะทะลุออกมาให้ได้

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วหยิบบัตรพนักงานห้อยที่คอขึ้นมาอ่าน

"ชื่อฉัตรวีหรือ...เพราะดีนะ"เขาเอ่ยยิ้มๆเหมือนกำลังหยอกล้อเธอ ทำเอาฉัตรวีหน้าแดงก้มหน้างุดลง ไม่กล้าแม้จะสบตาเขา แต่ก็ตอบกลับไปตามมารยาท

"ค่ะ"เธอตอบสั้นๆ

เมื่อคณะผู้บริหารผ่านไปแล้ว เพื่อนร่วมงานหลายคนถึงกับเอ่ยแซวเธอ

"โชคดีจัง...ได้ยืนชิดท่านประธานขนาดนั้น เป็นฉันคงเก็บไปนอนฝันแน่คืนนี้"พิมรี่เอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉา

"อืมม..โชคดีจริงๆนั่นแหล่ะ"นิหน่าเอ่ยสบทบที่เห็นฉัตรวีได้ใกล้ชิดประธาน

"โชคดีอะไรกัน...ไปๆทำงานเถอะค่ะเดี๋ยวก็โดนดุอีกหรอก"ฉัตรวีรีบเอ่ยตัดบทดีที่หัวหน้าไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นมีหวังโดนบ่นหูชาแน่

เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจคำพูดพวกนั้น จึงทำเป็นกลบเกลื่อนเพื่อให้เพื่อนร่ามงาน แยกย้ายกันไปทำงาน

หลังเลิกงานฉัตรวีเดินทางกลับห้องตามปกติ เธอเดินออกจากใต้ตึกตรงไปที่ป้ายรถเมล์ ยืนเบียดกับผู้คนมากมายหลังจากเลิกงาน เป็นเรื่องปกติอย่างเช่นทุกวัน

ขณะยืนรอรถอยู่ก็มีมือหนามาคว้าข้อมือ ฉุดให้ฉัตรวีเดินตามเขามา เธอทำท่าเลิ่กลั่กตกใจก่อนจะเงยหน้า มองร่างสูงและหยุดชะงักทันที

"คุณอา!"เธอเอ่ยอย่างตกใจไม่คิดว่าจะเป็นเขา ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอไม่คิดจะเข้าใกล้เขาเลย

"ฉันไปส่งเธอที่บ้านเอง"เขาเอ่ยเสียงขรึม มองใบหน้าหวานก่อนจะจูงมือเธอ เดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลมากนัก

"ขึ้นรถ"เขาเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ ฉัตรวีขึ้นรถนั่งข้างคนขับตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย เธอรู้สึกประหม่าไม่น้อยนั่งตัวแข็งทื่อโดยไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย

ตรีภพเอื้อมมือไปคาดเข็มขัดให้เธอ พร้อมกับโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าแทบชิดกัน ฉัตรวีใจเต้นแรงเมื่อเขาก้มลงจูบที่ปากอิ่มอย่างดูดดื่ม และเนิ่นนานเหมือนคิดถึงมาก

"จะทำอะไรคะคุณอา" เธอหายใจติดขัดหอบเล็กน้อยเมื่อโดนเขาบดขยี้ลงที่ริมฝีปากอิ่ม อย่างดูดดื่มบ้าคลั่งเหมือนหิวกระหายมานาน

"อยากเอาเธอได้ไหมล่ะ"เขาเอ่ยเสียงทุ้มกระซิบข้างหูของเธอ เป็นการหยอกล้อ แต่สำหรับฉัตรวีเธอไม่สนุกด้วยเลยสักนิด เธอนั่งตัวแข็งแทบไม่กล้าหายใจ ไม่คิดว่าผู้ชายอย่างตรีภพ จะกล้าทำกับเธออย่างเปิดเผยขนาดนี้ ทั้งๆที่ผู้คนเดินกันพลุกพล่าน เขายังไม่สนใจเลย

แต่เป็นเธอที่อับอาย จนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี กลัวคนเดินผ่านมาจะมองเห็น เขายังมีอารมณ์มาล้อเล่นกับเธออีก

"เอาอะไรคะ อย่าคะคุณอาคนเยอะแยะ"เธอขยับหนีไม่ให้เขาคุกคามได้ แต่ดันติดเบลท์จึงหนีเขาไม่พ้น ฉัตรวีหน้าแดงขึ้นมา เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันในห้องน้ำชาย

"ไม่มีใครเห็นพวกเราหรอกน่า อย่างมากก็แค่รถขย่มนิดหน่อย"เขาเอ่ยขำๆไม่คิดว่าฉัตรวีจะคิดไปไกล ว่าเขาจะทำในรถจริงๆ

"ฉันล้อเล่นน่า กลับบ้านกัน"เขาเอ่ยแล้วยิ้มขยับร่างหนามานั่งที่คนขับ ก่อนจะออกรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดของตัวเอง ฉัตรวีนั่งนิ่งไม่พูดอะไรตลอดทาง เธอกำลังคิดว่าจะบอกเขายังไงดี ว่าบ้านเธอไม่ได้ไปทางนี้

"คุณอา...บ้านฉัตรไม่ใช่ทางนี้นะคะ"เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยออกไป

"ก็ไม่ใช่น่ะสิ...แต่บ้านฉันไปทางนี้"เขาพูดเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจของฉัตรวีร้อนรนจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ฉัตรวีนั่งตัวเกร็งบีบมือตัวเองแรงๆเธอไม่สามารถขัดคำพูดเขาได้เลย ในใจก็รู้สึกกลัวไม่น้อยแต่ก็พยายามข่มใจไว้ไม่ให้กลัว เมื่อถึงคอนโดเขาก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดพร้อมสั่งให้เธอลงจากรถแล้วเดินตามขึ้นไปบนห้อง

"จะกลัวอะไรขนาดนั้น...ฉันน่ากลัวมากหรือไง" ตรีภพรินน้ำใส่แก้วยื่นให้เธอ ฉัตรวีรับน้ำแก้วนั้นมาดื่มแล้ววางลงที่โต๊ะ เขาหันมาคุยกับเธอสองสามคำ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว บอกให้เธอไปอาบน้ำรอและอนุญาตให้เธอใส่ชุดเขาได้ตามใจชอบ ส่วนเขาจะลงมือทำอาหารง่ายๆไว้รอเธอ

ฉัตรวีไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรกับเธอถึงได้พามาที่นี่ แต่ก็ยอมทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย เธอไม่ได้รังเกียจหรือต่อต้อนเขาแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกไว้ใจเขาอย่างบอกไม่ถูก

"อาบน้ำเสร็จแล้วหรือ นั่งลงกินข้าวก่อนเดี๋ยวไม่มีแรงเอานะ"เขาเอ่ยเป็นในฟังดูแปลกๆ แต่เธอก็ยังทำตามอย่างว่าง่าย

เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคล่งของเขายาวลงมาถึงต้นขาพอดี ดูรุ่มร่ามแต่น่ารักใสๆยิ่งตอนใบหน้าเธอไร้เครื่องสำอางยิ่งดูน่ารัก บวกกับทรงผมบ๊อบสั้นสีน้ำตาลยิ่งดูเซ็กซี่เข้าไปอีก

ร่างสูงเดินเข้ามาประจันหน้า สองแขนแข็งแรงยกร่างบางขึ้นนั่งบนอีกฟากของโต๊ะอาหาร เผยให้เห็นต้นขาเรียวเนียน ทำให้ตรีภพแอบกลีนน้ำลายลงคอ สองเต้าอวบล้นทะลักนูนดันออกมานอกเสื้อ ทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่เสียการทรงตัวไม่น้อย

"หิวไหม"เขาถามเสียงนุ่มอย่างเอาใจ ใจหนึ่งก็รู้สึกผิดที่ทำกับเธอเมื่อตอนเที่ยงในห้องน้ำชาย แต่อีกใจก็คิดว่าเธอสมควรรับผิดชอบ เธอทำตัวเองทั้งนั้นถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจ

"ไม่ค่อยหิวค่ะ"เธอตอบสั้นแต่ได้ใจความ เอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา พูดจบตรีภพก็ก้มลงจูบที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่ออย่างเร่าร้อน เนิ่นนานอย่างหิวกระหายเขาควานหาความหวานจากปากเธอ ลิ้นหนาตวัดพันเกี่ยวลิ้นเรียวที่แสนหวานนั้นพัลวัน ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจหายคอเลย