ตอน:3 ประธานแห่งTGกรุ๊ป

"อ่อ...อย่าลืมกินยาคุมฉุกเฉินล่ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ป้องกัน ฉันไม่ค่อยได้ยุ่งกับผู้หญิงเลยไม่ได้เตรียมของพวกนี้ไว้"เขาเอ่ยอย่างจริงจังฟังดูน่าเชื่อถือ ยิ่งดูมีเสน่ห์น้ำเสียงอบอุ่นฟังละมุนหูแบบหาฟังที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

"ขอบคุณค่ะคุณอา"เธอรับเช็คใบนั้นมาไม่กล้าสบตาเขารู้สึกอับอายไม่น้อย เมื่อคิดถึงภาพที่ตัวเธอครางกระเส่าขณะร่วมรักกับเขา ใบหน้าเนียนแดงระเรื่อขึ้นมาจนต้องก้มหน้าลงอีกครั้ง

"ไม่ต้องห่วงนะคะ...หลังจากวันนี้ไปฉัตรจะไม่ทำให้คุณอาเดือดร้อนค่ะ"

"จะไม่มีใครรู้เรื่องระหว่างเรา ขอบคุณสำหรับเงินค่าผ่าตัดพ่อนะคะ"

ฉัตรวีรับเช็คใบนั้นมาแล้วรีบออกจากคอนโดนั้นมาและตั้งใจที่จะไม่เจอเขาอีก ถือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างเธอกับเขา ต่างคนต่างได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

ผ่านไปเกือบสามเดือนที่ฉัตรวีเข้าไปทำงานที่TGกรุ๊ปบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ที่ถือว่าเงินดีมากถึงตัวเธอจะดูเฉิ่มๆ แต่ผลการเรียนเกรดเฉลี่ยเธอดีมากได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง และความสามารถเธอก็ไม่ธรรมดา

"อ้าวฉัตร...ใกล้เที่ยงแล้วไม่ไปกินข้าวเหรอ"นิหน่าเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ทักขึ้น เมื่อเห็นว่าเธอยังทำงานอยู่ไม่เตรียมตัวไปกินข้าวเหมือนคนอื่นๆ เพราะจวนจะถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว

"ฉัตรอยากทำงานให้เสร็จก่อนค่ะ อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว"เธอตอบแล้วยิ้มจ้องที่หน้าจอคอมอย่างตั้งใจดูไม่รีบร้อนเหมือนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่จ้องแต่จะไปก่อนเวลา

"นี่ฉัตร...ได้ยินว่าประธานสาขาใหญ่จะมาตรวจงานพรุ่งนี้ พี่ว่าฉัตรควรแต่งตัวให้ดูดีกว่านี้อย่าให้ขายหน้าแผนกเราล่ะ"นิหน่าเอ่ยอย่างยิ้มแย้มหยิบกระจกขึ้นมาส่อง เติมลิปสติกที่ปากมองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี

"ทำไมคะพี่นิหน่า...ทุกวันนี้ฉัตรดูแย่มากเลยเหรอคะ" เธอเอ่ยพร้อมแย่งกระจกในมือนิหน่าขึ้นมาส่องดูหน้าตัวเอง มองซ้ายมองขวาเธอก็ไม่ใช่คนขี้เหล่านี่นา แต่ดูเหมือนเสื้อผ้าที่เธอใส่มันจะดูเป็นป้าไปหน่อยก็เถอะ

"อืมมม..ก็จริงนะคะถึงเวลาต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วจริงๆนั่นแหล่ะ" ฉัตรวีเอ่ยขึ้น

เธอทำงานที่นี่มาเข้าเดือนที่สามแล้วอีกแค่ไม่กี่วันก็จะบรรจุแล้ว เงินที่ทำงานและโอทีส่วนใหญ่เธอแบ่งไว้ให้แม่ใช้จ่ายในบ้าน จ่ายค่าเช่าห้องก็ยังเหลือเก็บเดือนหนึ่งมากกว่าห้าพันบาท

"ถ้างั้น...เย็นนี้เราไปเดินซื้อเสื้อผ้าดีไม๊"ฉัตรวีชวนนิหน่าซึ่งตอนนี้เธอกำลังปัดแก้มอยู่ เสื้อผ้าหน้าผมเธอธรรมดาซะที่ไหนสีสันจัดเต็ม รองเท้าส้นสูงสีแดงแป๊ด

"ฮือออ.ดีเลย แล้วก็เลิกใส่แว่นด้วยนะเชยจะตาย"นิหน่าทำท่าดีใจถ้าฉัตรวีแต่งตัวดีๆเธอจะสวยมาก จะได้กลมกลืนกับตัวเธอที่ชอบแต่ตัวสวยๆ

หลังเลิกงานสองสาวก็นั่งรถไปที่ห้างแห่งหนึ่งซึ่งมีเสื้อผ้าแฟชั่นเยอะแยะมากมาย เป็นแหล่งช้อปปิ้งของวัยรุ่นเลยก็ว่าได้

"ชุดนี้ก็สวยนะฉัตร"นิหน่าหยิบชุดเดรสสีฟ้าขึ้นมาทาบที่ร่างบางของฉัตรวี แล้วยิ้มมันดูดีมากเป็นชุดเดรสกระโปรงไม่สั้นมาก เหมาะกับสาวออฟฟิตอย่างพวกเธอดูน่ารักใสๆมองแล้วสะอาดสะอ้าน

"ชุดนี้เหรอคะพี่นิหนา ฉัตรว่ามันดูน่ารักเกินไปอ่ะไม่เหมาะกับฉัตรหรอกค่ะ" เธอมองเดรสชุดนั้นแล้วรีบปฏิเสธทันที เหมือนว่ามันจะไม่เหมาะกับเธอเลยสักนิด

"น่ารักดีออก...หรือว่าชุดนั้นดีล่ะ"นิหน่าเอาเดรสชุดนั้นกลับไปแขวนที่เดิม แล้วจ้องชุดถัดไปที่แขวนอยู่ใกล้ๆกันเเทน

ฉัตรวีตัดสินใจหยิบชุดกระโปรงสีกรมท่า กับเสื้อเชิ้ตบางแขนยาวสีขาวมาทาบลำตัว เป็นการตัดบทเธอไม่ชอบเสื้อผ้าสีฉูดฉาดเกินไป ควรใส่ให้เรียบร้อยหน่อยคงความเป็นตัวเองไว้จะดีกว่า

"ตกลงเอาชุดนี้ค่ะพี่นิหน่า"เธอหยิบชุดที่คล้ายกันมาเพิ่มอีกสองสามชุด แล้วเข้าไปลองในห้องลองเสื้อ

"เรียบร้อยแล้วค่ะ กลับกันเถอะ"เมื่อได้ของที่ต้องการจนครบแล้ว ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับห้องขณะเดินเข้าซอย ผ่านร้านตัดผมฉัตรวีจึงตัดสินใจแวะเพื่อเปลี่ยนลุค

ลองตัดผมดูบ้างเผื่อหน้าเธออาจเปลี่ยนไปก็ได้และมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ ฉัตรวีเลือกตัดบ๊อบสั้นคล้ายทรงนักเรียน แค่สไลด์ปลายนิดหน่อยและทำสีผมเป็นสีน้ำตาลอ่อน เปลี่ยนลุคเกือบจำตัวเองคนเก่าไม่ได้

"ชอบไหมคะทรงนี้ สีผมก็สวยมากค่ะน้ำตาลอ่อน"เจ้าของร้านเอ่ยชมหลังจากทำสีผมสระไดเรียบร้อยแล้ว

เธอมองตัวเองในกระจกบานใหญ่หันซ้ายหันขวาแล้วยิ้มอย่างพอใจ ร้านนี้ไม่ทำให้เธอผิดหวังจริงๆ ตัดผมเสร็จเธอก็ตรงกลับอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเช่าเลย

"เฮ้อ..แต่งตัวสวยให้ใครดูกัน แฟนก็ไม่มี"ฉัตรวีบ่นพึมพรำกับตัวเอง แต่พอกลับมาคิดดูดีๆแล้วมันก็เป็นผลดีมากกว่าทำตัวเชยๆแบบป้า

"แต่ลองดูก็ได้เผื่อหมาตัวผู้ แถวๆปากซอยจะชอบแล้วเลิกเห่าซะที"ฉัตรวีเอ่ยขำๆอย่างอารมณ์ดี เดินเข้าห้องไป

เช่าวันต่อมา...

หน้าบริษัททุกคนออกมายืนต้อนรับประธานใหญ่ของTGกรุ๊ป ทุกคนมองมาที่ฉัตรวีเป็นตาเดียวเหมือนเธอจะตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนโดยอัตโนมัติ

"นี่มันใช่ฉัตรวีจริงๆเหรอ"เพื่อนร่วมงานซุบซิบกันมองมาที่เธอ วันนี้เธอใส่กระโปรงสีแดงเลือดนกทรงเอกับเสื้อแขนยาวสีขาวผูกโบที่คอเสื้อสีขาวเช่นกัน เป็นชุดที่ดูเรียบง่ายแต่ดูแพง เข้ากับบุคลิคเธอตอนนี้ที่สุด

ผมบ๊อบซอยสั้นสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับใบหน้าเรียวรูปไข่ทาปากสีชมพูโอรส จิ้มลิ้มน่าจูบและไฮไลของวันนี้ที่ทำให้เธอดูเพอร์เฟคที่สุด คือเธอไม่สวมแว่นจึงดูสวยหวานจนใครเห็นก็ต้องมองตาม

"ดูสิเธอเปลี่ยนมาใส่ส้นสูงด้วยอ่ะ ดูสวยเข้ากับบุคลิคมาก" เพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมมองมาที่เธอแล้วยิ้ม

"เงียบๆกันหน่อยใกล้ถึงเวลาแล้ว"หัวหน้าดุเสียงดังทำเอาทุกคนเงียบกริบ ยืนรออย่างเป็นระเบียบ

ไม่ถึงห้านาทีรถแวนคันหรูก็วิ่งมาจอดหน้าบริษัทสามคัน คณะผู้บริหารระดับสูงเดินลงมายืนรวมเป็นกลุ่มใหญ่ประมาณเจ็ดแปดคนเห็นจะได้

ผู้ชายที่เดินนำหน้าผู้คนกลุ่มนั้นฉัตรวีรู้สึกว่าหน้าคุ้นมาก เหมือนคุณอาไม่มีผิดผ่านมาตั้งหลายเดือน เธอจึงไม่ได้สนใจเขานัก ทั้งที่ภาพเธอกับเขายังคงชัดเจน ในเมื่อมันเป็นเพียงแค่ผลประโยชน์ร่วมกัน เธอเองจึงไม่เก็บมาคิดมากทุกวันนี้ชีวิตเธอก็ดีมากแล้ว

"เชิญครับท่านประธาน"ผู้จัดการสาขาเอ่ยพร้อมเดินนำหน้าประธาน เข้าไปข้างในและพาขึ้นไปที่ห้องประชุมก่อน หลังจากนั้นถึงพาคณะประธานTGกรุ๊ปเดินสำรวจแผนกต่างๆ แต่คงเป็นช่วงบ่ายหลังพักกลางวัน

ส่วนพนักงานระดับล่างอย่างพวกเธอต้อนรับพอเป็นพิธี เสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานของตัวเองและแผนกอื่นๆก็เช่นกัน

กลับเข้าแผนกมาเพื่อนร่วมงานกลุ่มหนึ่งก็มายืนออกันเม้ามอย พูดถึงประธานใหญ่ที่มาตรวจงานในวันนี้โดยเฉพาะพวกผู้หญิง คุยกันสนุกปากจนเสียงดังไปถึงห้องหัวหน้า