ตอน:1ทำงานพิเศษ

 

เมื่อเลิกเรียนสองสาวคู่ซี้ก็ชวนกันไปกินข้าวกันรดาภรณ์จูงมือฉัตรวี เดินตรงเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยนัก

เมื่อเดินเข้ามาในร้านอาหารสองสาวยังไม่ทันได้นั่ง ก็บังเอิญเจอกับญาติผู้ใหญ่ของรดาภรณ์  สองสาวเลี่ยงไม่ได้ที่จะทักทายตามมารยาท รดาภรณ์จึงจูงมือฉัตรวีเข้าไปทักทาย

"สวัสดีค่ะคุณอา"รดาภรณ์ทักขึ้นเมื่อเห็นหนุ่มใหญ่ร่างสูงโปร่ง แต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามาในร้าน

"หวัดดีรดา "เขาเอ่ยเสียงทุ้มฟังดูรื่นหูพร้อมรอยยิ้มอ่อน

"นี่ฉัตรวี...เพื่อนรดาเองค่ะ"รดาภรณ์แนะนำเพื่อนสนิทให้รู้จักกับคุณอา เมื่อบังเอิญมาทานข้าวแล้วเจอกัน

ฉัตรวีเงยขึ้นมองหน้าชายวัยกลางคนที่เพื่อนเรียกคุณอาช้าๆ ดูแล้วผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะถึงสี่สิบอย่างมากก็คงอายุมากกว่าพวกเธอแค่ไม่กี่สิบปี หน้าตาคมคายหล่อเหลาเอาการทีเดียวเสียงทุ้มละมุนหู

"สวัสดีค่ะ...คุณอา"ฉัตรวีเอ่ยออกมาแบบไม่เต็มเสียงนัก เธอไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ แค่เหลือบมองครู่หนึ่งแล้วก้มหน้าลง แต่ก็ทันได้เห็นความหล่อเหลาคมเข้มบนใบหน้านั้น ก่อนจะก้มหน้าลงมองที่มือตัวเอง

"หวัดดี...ไว้เจอกันนะอามีนัดสำคัญ ต้องไปก่อน"ตรีภพเอ่ยขึ้นพร้อมขอตัว เขามีนัดกับลูกค้าที่ร้านอาหารแห่งนี้ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว จึงทักทายพวกเธอตามมารยาทเท่านั้นแล้วขอตัวไปทำธุระต่อ

หลังจากวันนั้นฉัตรวีก็ไม่เคยเจอกับคุณอาของรดาภรณ์อีกเลย จนเธอเรียนจบผ่านไปเกือบสองปีฉัตรวีได้ไปสมัครงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นรดาภรณ์ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ทั้งคู่จึงต้องแยกกันฉัตรวีต้องไปสมัครงานตามลำพัง

"โชคดีนะที่ได้งานที่นี่...ไม่งั้นคงแย่แน่"ฉัตรวีบ่นกับตัวเองเธอหางานมาหลายที่ แต่ส่วนใหญ่จะบอกว่าเธอไม่มีประสบการณ์ แต่ที่บริษัทนี้กลับบอกเธอว่าประสบการณ์หาได้ แค่ไม่เลือกงานขยันซื่อสัตย์และอดทนก็พอ

สัมภาษณ์งานเสร็จเธอก็ตรงไปที่ห้องเช่าเลยเพราะมีเวลาเตรียมตัวน้อยมาก ยังไม่ทันได้เรียกรถกลับเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ตื๊ด...ตื๊ด..ตื๊ด"หญิงสาวหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมารับก็ได้ยินเสียงต้นสายดังขึ้นเหมือนกำลังตกใจ เสียงสั่นเครือด้วยความตกใจ

"พี่แย่แล้ว!...พ่อ พ่อโดนรถชน!"

หนุ่มน้อยปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจเขาเองก็เพิ่งรู้ข่าวจากแม่ ตอนนี้พ่ออยู่ที่โรงพยาบาลในห้องฉุกเฉินเป็นตายเท่ากัน ฉัตรวีวางสายก็รีบเรียกแท็กซี่ไปที่โรงพยาบาลทันที

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลก็เจอน้องกับแม่นั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน ส่วนพ่อของเธอหมอกำลังช่วยชีวิตอยู่ไม่นานนักหมอก็เดินออกมา

"พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ต้องผ่าตัดด่วน"คุณหมอบอกญาติคนไข้แล้วให้แม่ของเธอเซ็นเอกสารบางอย่าง แล้วเรียกให้ญาติเข้าไปฟังรายละเอียดที่ห้องทำงาน

"อาการของคุณผาสุขไม่น่าเป็นห่วง พ้นวิกฤติไปแล้วเหลือแค่ผ่าตัด แต่ญาติต้องเตรียมค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดไว้ด้วยนะครับ ราวๆ หนึ่งแสนเก้าหมื่นบาท"คุณหมอยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้ฉัตรวี

"ถ้าอ่านเข้าใจแล้วก็เซ็นเถอะครับ ผมจะจองผ่าตัดให้เร็วที่สุดมันจะเป็นผลดีกับผู้บาดเจ็บครับ" เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแม่กับน้องก็กลับบ้าน ส่วนฉัตรวีเธอยิ่งกลุ้มใจหนักกว่าใครๆ ตอนนี้ต้องหาเงินค่าผ่าตัดให้พ่อ

ฐานะทางบ้านเธอไม่ได้ร่ำรวยอะไรพ่อขับวินมอไซด์ส่วนแม่ทำขนมขายอยู่หน้าปากซอย ส่วนน้องชายยังเรียนอยู่ปีหนึ่งเธอเองก็เพิ่งเรียนจบ

"เพื่อนๆ ฉันอยากหางานพิเศษ ขอเงินดีๆ นะต้องใช้เงินด่วน"

ฉัตรวีส่งข้อความเข้าไลน์กลุ่มให้เพื่อนแนะนำงานให้ส่วนใหญ่ เพื่อนสนิทหลายคนก็ไม่ได้ฐานะดีต้องทำงานและเรียนไปด้วย

"งานดีได้เงินเยอะน่ะเหรอ...ก็มีนะฉัตรแต่...."เพื่อนสาวส่งข้อความมาแค่นั้น ยังไม่ทันได้รู้เรื่องกดออกจากแชท

"อะไรของมันนะ อยู่ๆ ก็ออกจากแชทเฉยเลย"เพื่อนคนหนึ่งส่งข้อความมา

"งั้นฉันไปแล้วนะ ทิ้งข้อความไว้แล้วกันถ้ามีงานเงินดีน่ะ" ฉัตรวีบอกเพื่อนๆ ในกลุ่มแล้วก็ออกจากแชทเช่นกัน

ไม่ถึงห้านาทีบัวชมพูก็โทรเข้าฉัตรวีเดาไว้ไม่ผิดต้องเป็นเรื่องงานแน่ แต่บัวชมพูอาจคุยในแชทไม่ได้จึงออกจากแชท เพื่อคุยกับเธอส่วนตัว

"งานอะไรหรือบัว...ฉันรู้ว่าเธอลำบากจะคุยในกลุ่ม"ฉัตรวีพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

"คือเฮียเจ้าของร้านฉัน อยากได้เด็กเสริฟหน้าใหม่น่ะอาทิตย์หน้าจะมีแขกวีไอพีมาที่ร้าน"บัวชมพูพูดตามความจริงลูกค้าคนสำคัญมา เฮียเจ้าของร้านจึงอยากได้เด็กสาววัยใสมาไว้บริการ ดูแลแขกวีไอพียิ่งสะอาดยิ่งดี

"อืมฉันเข้าใจความหมายของเธอนะบัว ขอบใจนะที่หางานให้ ฉันรับงานนี้เงินค่าผ่าตัดของพ่อยังต้องหาอีกเยอะเลย" ฉัตรวีเอ่ยอย่างหนักใจ

"เธอลองดูก่อนนะฉัตร งานแบบนี้ได้ทิปหนักเธออาจโชคดีก็ได้นะถ้าเจอลูกค้าใจดี" บัวชมพูเอ่ยให้กำลังใจเพื่อนเพราะงานแบบนี้ ทำให้เธอมีเงินได้เรียนมหาลัยเหมือนคนอื่นๆ ถึงจะไม่มีเกียรติแต่เธอก็เรียนจบเหมือนเพื่อนคนอื่น

เช้าวันต่อมาฉัตรวีก็ได้เริ่มงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งเธอเริ่มต้นแค่เด็กฝึกงานระดับล่าง แต่เงินเดินก็ถือว่าได้เยอะ พอเลิกงานฉัตรวีก็ไปทำงานพิเศษที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านเดียวกันกับบัวชมพูเพื่อนของเธอทำอยู่

ห้อง vip...

ฉัตรวีเดินเข้ามาพร้อมกับเหล้าขวดหนึ่งซึ่งแพงกว่าค่าตัวเธอเสียอีก เธอเสริฟเหล้าให้แขกวีไอพีเหล่านั้นอย่างสุภาพ ผ่านไปเกือบชั่วโมงผู้คนเหล่านั้นเริ่มเมาได้ที่

มีผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องวีไอพีในขณะที่คนอื่นเริ่มเมากันหมดแล้ว

"อ้าวภพ...มาๆ นั่ง มาสายตลอดเลยนะเพื่อน"ชายหนุ่มวัยกลางคนชวนเพื่อนนั่ง ครั้งนี้เพื่อนเก่าสมัยเรียนมารวมตัวกันเกือบครบ ตรีภพปฎิเสธไม่ได้จึงจำใจต้องมาร่วมด้วย

เพื่อนๆ ของเขาแต่งงานกันไปเกือบหมดแล้วเหลือเพียงไม่กี่คน และยังมีตรีภพอีกคนที่ยังโสดสนิทอายุสามสิบแปดแล้วยังไม่มีแม้กระทั่งแฟน เพื่อนๆ ของเขาจึงถือโอกาสนี้หาผู้หญิงมาปรนนิบัติเขา ยอมวางยาปลุกเซ็กลงในแก้วเหล้าของตรีภพ

"มาช้านะมึง...ดื่มเหล้าแก้วนี้ให้หมดนะถือว่าเป็นการลงโทษที่มึงมาช้า" ยศกรเอ่ยขึ้นพร้อมยกแก้วเหล้าส่งให้เพื่อน แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย

"เฮ้สาวๆ ...มาๆ นั่งกับเฮียเขาหน่อย" ภูฤทธิ์เรียกสาวๆ ที่เตรียมไว้เข้ามาในห้อง แล้วบอกสาวสวยสองสามคนเข้าไปดูแลตรีภพ

ตรีภพยกเหล้าแก้วนั้นขึ้นดื่มจนหมดแก้ว แต่เขากลับปฎิเสธสาวสวยพวกนั้นไล่ให้พวกเธอออกไปห่างๆ เหมือนหลายๆครั้งที่ผ่านมา เขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงเลยสักครั้งตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย จนทุกวันนี้เขาก็ยังไม่เคยคบกับผู้หญิงคนไหนเลย

"เอาน่าภพ...สนุกบ้างคลายเคลียดมั่งเถอะ มาๆ น้องมาดูแลเฮียเขาหน่อย"ผ่านไปไม่ถึงห้านาทียาก็เริ่มออกฤทธิ์ ตรีภพไล่สาวสวยเหล่านั้นอีกครั้ง เมื่อพวกเธอเริ่มเข้ามาวุ่นวายกับเขา

สายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยกเหล้าเข้ามาเพิ่ม เป็นรอบที่สองเขาลุกขึ้นเดินเข้าไปคว้าข้อมือเรียวไว้ เมื่อเธอจัดวางขวดเหล้าเหล่านั้นลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

"โอ๊ยยย.."หญิงสาวร้องเสียงดังด้วยความเจ็บเมื่อถูกมือใหญ่รวบที่ข้อมือเธอแรงๆ