ตอน:4 ความไม่ตั้งใจ

 

"นี่ๆ ...พวกเธอว่าท่านประธานหล่อไหม ได้ยินว่ายังโสดอยู่นะโครตหล่อเลยอ่ะ"

พิมรี่สาวสวยตัวเก็งของแผนกพูดขึ้นพร้อมทำท่าจริตจะก้าน อย่างออกรสออกชาติทั้งๆที่เป็นเวลางาน

"หล่อสิ...ทั้งล่ำทั้งสูงขาก็ยาวอยากมีบุญจัง ได้ปีนขึ้นเตียงท่านประธานคงฟินน่าดู"

คำพูดที่สองสาวคุยกันฉัตรวีได้ยินทั้งหมดเธอเองก็เผลอคิดไปถึงเรื่องคืนนั้นขึ้นมา ทำให้หน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

"เงียบๆ หน่อย ไม่มีงานทำกันหรือไง"หัวหน้าเดินเข้ามาพอดีได้ยินจึงเคาะโต๊ะทำงานแรงๆ เป็นเสียงเตือน

ฉัตรวีไม่ได้หันไปสนทนากับเพื่อนรุ่นพี่ แต่เธอกำลังคิดถึงเรื่องบนเตียงคืนนั้น เมื่อหัวหน้าเดินเข้ามาเคาะลงที่โต๊ะทำงานของเพื่อนร่วมงาน ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจ

เธอไม่รู้มาก่อนว่าบริษัทนี้เป็นของคุณอา ที่เธอเคยนอนกับเขา เมื่อหลายเดือนก่อน แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอเขาคงจำไม่ได้หรอก เธอคิดในทางที่ดีแต่ถึงจำได้เธอกับเขาก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว

"เที่ยงแล้ว พวกเราออกไปหาอะไรกินข้างนอกกันเถอะ"นิหน่าเดินมาชวนฉัตรวีที่โต๊ะ ดูเหมือนโรงอาหารจะวุ่นวายชุลมุนเกินไป ได้ยินว่าท่านประธานและคณะจะมากินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร

"ทำไมล่ะพี่นิหน่า"เธอถามอย่างแปลกใจ

"ได้ยินว่าท่านประธานพร้อมคณะจะกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารน่ะสิ พี่รู้ว่าฉัตรไม่ชอบความวุ่นวาย"นิหน่าตอบอย่างรู้ใจ ทั้งคู่ตั้งใจไปร้านอาหารตามสั่งตรงข้ามบริษัทเป็นการหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย

ใช่ที่นิหน้าพูดถูกหมดแต่สิ่งที่เธออยากหลีกเลี่ยงคือ ไม่อยากเจอคุณอาต่างหากเพราะไม่อยากเข้าไปข้องเกี่ยวกับเขาอีก กลัวเขาว่าเธอจงใจมาทำงานที่นี่เพื่อเจอเขา อีกอย่างเลี่ยงได้เป็นดีที่สุด

สองสาวเดินเข้าไปในร้านยังไม่ทันได้นั่ง เพื่ิอนร่วมงานชายรุ่นพี่แผนกเดียวกัน ก็เอ่ยทักฉันตรวีขึ้น

"อ้าวน้องฉัตร มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอครับ"คชาเพื่อนร่วมงานอยู่แผนกเดียวกันทักขึ้น เขาอายุห่างเธอแค่สามปีทำงานที่นี่ได้สองปีแล้ว ถือเป็นรุ่นพี่และเขาก็หน้าตาหล่อตี๋ นิสัยใจคอก็ถือว่าใช้ได้

"ค่ะ"เธอตอบสั้นๆ

"มานั่นทานด้วยกันก็ได้นะครับ"เขาเอ่ยชวนสองสาวอย่างอ่อนโยน เผยยิ้มให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ ข้างแก้มบุ๋มเล็กน้อยมองแล้วน่ารักแถมยังตี๋ตาชั้นเดียวอีกด้วย

"อ่อ...ได้ค่ะ"ทั้งคู่เดินตรงไปที่โต๊ะของคชาเขามากินข้าวคนเดียว และนั่งกินไปครึ่งจานแล้ว พวกเธอออกมาช้าและตอนนี้คิวยาวมาก จึงต้องนั่งรออีกสักพัก

"ฉัตร...ดูไปคชาก็น่ารักดีนะ"นิหน่ากระซิบเบาๆแล้วยิ้มเหมือนกำลังแอบปลื้มเขาอยู่ ฉัตรวีมองออกอย่างชัดเจนเมื่อเห็นกิริยาท่าทางของนิหน่า

"ค่ะก็น่ารักดี"ฉัตรวีตอบแล้วอมยิ้มเพราะเขาก็ดูหล่อน่ารัก ขาวสะอาดจริงๆนั่นแหล่ะแต่ไม่ใช่สเป๊กของเธอหรอก เธอคิดในใจแต่ก็ยังยิ้มไม่หุบทำให้นิหน่าเข้าใจผิดคิดว่าเธอชอบคชา

เมื่อข้าวมาเสริฟสองสาวก็รีบทำเวลาเพราะค่อนข้างนาน สั่งข้าวกว่าจะถึงคิวและได้กินใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง สองสาวก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างรีบร้อนกลัวไม่ทันเวลา

"ฉัตร...นิหน่า พี่จะไปซื้อกาแฟร้านตรงโน้นพวกเธอเอาอะไรไหม"คชากินข้าวอิ่มก่อนสองสาวเขาจึงถือโอกาสนี้ เลี้ยงกาแฟทั้งคู่เพื่อกระชับความสัมพันธ์ในวันข้างหน้า จะได้เข้าหาพวกเธอง่ายขึ้น

"ฉัตรขอลาเต้เย็นเข้มๆค่ะ"ฉัตรวีตอบพร้อมยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

"ของเราขอเป็นชาเขียวเย็นแล้วกัน ขอบคุณนะ"นิหน่าเอ่ยขอบคุณพร้อมยิ้มหวานให้เขา

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีคชาก็เดินกลับมาพร้อมกาแฟเย็นและชาเขียวรวมสามแก้ว เขายื่นกาแฟให้ฉัตรวีพร้อมขอเแลกคอนแทคเพื่อติดต่อกันในวันข้างหน้า

"พี่ขอเพิ่มเพื่อนไลน์ได้ไหมครับฉัตร"คชายิ้มพร้อมยื่นสมาร์ทโฟนให้ฉัตรวี

"อ่อ...ขอโทษนะคะพี่คชา ฉัตรรีบไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาด้วย คงอยู่ที่โต๊ะทำงานน่ะ"ฉัตรวีเอ่ยขึ้นเมื่อควานหาสมาร์ทโฟนในกระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง เธอตั้งใจไม่เอาโทรศัพท์มาคิดว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะรีบกลับเข้าบริษัท

"ถ้างั้นเพิ่มเพื่อนกับพี่นิหน่าก่อนค่ะ"เธอดึงมือถือจากมือนิหน่าแล้วยื่นให้คชาสแกนคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อนแทน คชาไม่สามารถปฏิเสธได้เขาจึงเพิ่มเป็นเพื่อนกับนิหน่า

"เรียบร้อยค่ะพี่นิหน่า"ฉัตรวีกระซิบเบาๆขณะเดินกลับบริษัท เธอมองออกว่านิหน่าชอบคชาจึงอยากช่วยให้สมหวัง อีกอย่างเธอไม่อยากวุ่นวายกับใครโดยเฉพาะผู้ชาย

"ฉัตรไม่ได้ชอบคชาเหรอ"เธอเอ่ยยิ้มๆไม่กล้าสบตาเพื่อนรุ่นน้อง เพราะแอบคิดไม่ดีกับเธอตั้งแต่ที่คชาชวนไปนั่งร่วมโต๊ะแล้ว

เธอหลงคิดไปไกลเลยคิดว่าฉัตรวีจะมีใจให้คชาจึงซ่อนความขุ่นเคืองไว้ในใจ เพราะเธอแอบมองคชามาหลายปีแล้ว แต่ทั้งคู่ไม่มีโอกาสได้เจอกันเท่าไหร่ถึงแม้จะอยู่แผนกเดียวกันก็ตาม

"ขอโทษนะฉัตร ที่พี่แอบคิดไม่ดีกับเธอ"นิหน่าเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด เลยสารภาพออกมาตรงๆเมื่อเข้ามาถึงห้องทำงาน

"พี่แอบอิจฉาฉัตรน่ะ คิดว่าเธอคงชอบคชาเลยคิดไปไกลเลย" เธอยิ้มจืดๆแต่ก็โล่งอกที่ได้ระบายออกมาทำให้ฉัตรวีถึงกับยิ้มกว้าง กับความคิดที่ตื้นเขินของนิหน่าเธอมองออกตั้งนานแล้ว เห็นคชาเดินมาถ่ายเอกสารแล้วนิหน่าแอบมองอยู่ไกลๆแทบทุกครั้ง

"ฉัตรมองออกตั้งนานแล้วต่างหากล่ะ ฉัตรไม่โกรธหรอกค่ะแต่จะช่วยให้สมหวังดีไหมคะ"เธอเอ่ยแล้วยิ้มกว้างเห็นนิหน่าอารมณ์ดีขึ้นก็พอใจมากแล้ว

"ฉัตรขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"เธอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาทำงานจึงอยากไปทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย เธอเดินถือแก้วกาแฟไปด้วยกะว่าจะเอาไปทิ้ง หลังจากดื่มเกือบไหมเหลือเพียงน้ำแข็ง ที่กำลังจะลาย

เธอคิดอะไรเพลินๆเดินจนไปถึงทางเข้าห้องน้ำ ไม่ทันได้มองก็ชนกับไหล่กว้างเข้าจังๆ ร่างสูงหยุดชะงักมองมาที่เธอ ตรีภพรู้สึกดีใจไม่น้อยที่เจอเธอ เขารู้สึกใจเต้นแรงตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้เจอเธออีกครั้ง ภาพของเธอในค่ำคืนนั้นมันยังวนอยู่ในหัวเขาไม่จาง

"โอ๊ะ...!" ฉัตรวีโพส่งออกมาด้วยความตกใจสุดขีดแก้วกาแฟในมือเล็ก กระเด็นออกจากแก้วไปโดนตรงเป้ากางเกงเขาเต็มๆ 

ร่างบางเซถลาไปกระแทกกับผนังทำให้เธอเสียหลักควบคุมตัวเองไม่อยู่ เซถลาจะล้มแต่ร่างสูงคว้าเอวคอดเธอไว้อย่างรวดเร็ว 

"เป็นเธอจริงๆ"เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆอยากดมกลิ่นนี่นานๆ กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของฉัตรวีทำให้เขานอนไม่หลับตั้งแต่คืนนั้น

"โอ๊ะ!...ขอโทษ ขอโทษค่ะ"ฉัตรวีตกใจที่ทำกาแฟหกใส่เป้ากางเกงเขา เธอไม่ทันได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำก็รีบเอาทิชชู่ที่ถือติดมือมา ซับที่เป้ากางเกงให้เขาพัลวันรนรานจนมือไม้สั่นไปหมด 

"ไม่ต้อง...ไม่เป็นไรฉันเช็ดเองได้"เขาเอ่ยเสียงดุเมื่อมือน้อยๆของเธอปัดป่ายไปมาบริเวณเป้ากางเกง ทำให้เขารนรานเก็บอาการไม่อยู่ เจ้าลูกชายเขามันกำลังแข็งสู้มือเธอแต่ฉัตรวีกลับไม่รู้สึก

แต่สำหรับตรีภพเขาอดกลั้นแทบบ้า อยากลากตอต้นเหตุที่ก่อเรื่องเข้าห้องน้ำไปจัดการตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ

"หยุด...ฉันบอกให้หยุดไง"เขาเอ่ยเสียงดุจับข้อมือเธอไว้ไม่ให้ขยับต่อ ฉัตรวีตั้งสติได้เงยขึ้นมองคนตรงหน้าช้าๆ เธอรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูมากๆ