บทที่ 2 ความฝัน 💭

หญิงสาวชาวไทยร่างบางสูงถึงร้อยแปดสิบห้า เธอมีโครงหน้ารูปไข่สวยได้รูป ผมยาวสีดำขลับเช่นเดียวกับสีคิ้วของเธอที่โด่งดังคันศร จมูกของเธอโด่งเป็นสันรูปหยดน้ำ ริมฝีปากบางอมชมพูบ่งบอกถึงสุขภาพดี เธอก้าวเดินในทุ่งดอกกุหลาบสีแดงสุดลูกหูลูกตาในยามค่ำคืน เธอก้าวเดินตามค้างคาวตัวใหญ่ที่บินนำทางของเธอไปยังประตูบานใหญ่ทำจากเหล็กดัดลายฉลุ เบื้องหลังเป็นปราสาทหลังใหญ่สีขาวฉาบไปด้วยสีดำตั้งสูงเด่นตระหง่านหลายร้อยเมตร เธอก้าวเดินไปยังประตู ประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ เธอเดินผ่านประตูเธอมองเห็นว่าสองฝั่งเป็นเขาวงกต เธอเดินไปจนถึงตัวปราสาท เธอกลับเห็นชายหนุ่มสูงโปร่ง ผมของเขามีสีดำ สวมใส่ชุดสีดำอัศวินยุคโบราณคลุมด้วยผ้าสีดำจรดพื้น เขานั้นยืนอยู่ในทุ่งดอกกุหลาบสีแดง เธอตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปหาเขา เพื่อเธออยากจะรู้ว่าที่นี่ที่ไหน แต่ความรู้สึกหนึ่งเหมือนกับว่าที่นี่เป็นเหมือนบ้านของเธอ

“คุณคะ” เธอเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขากลับหัวเราะในลำคอ เธอกลับเห็นว่ารอบตัวของเธอจากดอกกุหลาบกลายเป็นเป็นทะเลเลือด

ดวงตาสีน้ำตาลทั้งสองข้างเบิกโพลงสะดุ้งลุกขึ้นตื่นตกใจ มองไปโดยรอบเห็นว่าที่นี่เป็นห้องนอนภายในโรงแรม ใบหน้าของเธออาบไปด้วยเหงื่อ เธอตกใจจากความฝันเมื่อครู่ที่เห็นดอกกุหลาบสีแดงกลับกลายเป็นทะเลเลือดแดงฉานจนน่าตกใจ

“ทำไมถึงฝันแบบนี้อีกแล้ว หรือฉันจะอ่านหนังสือเกี่ยวกับแวมไพร์มากจนเกินไป” เธอเอ่ยกับตัวเอง ทอดสายตามองหนังสือที่อยู่บนเตียงหลายสิบเล่มที่เกี่ยวกับแวมไพร์และปีศาจโบราณ รวมไปถึงสงครามยุคอัศวิน เพราะว่าเธอต้องศึกษาเรื่องเหล่านี้ไปทำวิทยานิพนธ์เรียนจบปริญญาตรี โดยใช้ชื่อเรื่องว่า ‘ประวัติศาสตร์ตะวันตกเกี่ยวกับตำนานแวมไพร์แห่งปราสาทมูนชายน์ที่ทิ้งล้างไปประมาณสองพันกว่าปี’

ตลอดเวลาที่ทำวิทยานิพนธ์เธอฝันเห็นปราสาทหลังนั้น และบุรุษปริศนาชุดสีดำ เขาจะยืนหันหลังพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอแทบทุกครั้ง เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงได้แต่ฝันเรื่องเดิมๆ แบบนี้ เธอเองก็หาเหตุผลไม่ได้ด้วยว่าทำไมชายคนนี้เข้ามาในฝันของเธอ เวลาที่เธออ่านหนังสือพวกนี้

เธอเก็บหนังสือวางไว้บนโต๊ะข้างโคมไฟ และเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้ เป็นเสื้อผ้าที่เตรียมเอาไว้เมื่อวานเพื่อจะไปอาสนวิหารที่อยู่ไม่ไกลจากนี้