Semua Bab His Greatest Inheritance: Bab 31 - Bab 40

SHANAIA ISABELLE"Ethan?"Nanatili akong nakatayo sa may pintuan. Hindi rin siya gumalaw. For one heartbeat... Wala ni isa sa amin ang nagsalita. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.Unti-unting bumaba ang tingin niya—mula sa mukha ko...papunta sa suot kong oversized black T-shirt.T-shirt ni Clayton.Kitang-kita ko ang pag-igting ng kaniyang panga. His jaw clenched. Walang kahit anong emosyon ang mababasa sa mukha niya, pero sapat na ang tingin niyang iyon para maramdaman kong may mali.Pagkatapos... Wala siyang sinabi. Tahimik lang siyang naglakad papasok ng unit. Tsaka lang ako natauhan.Mabilis kong isinara ang pinto at humarap sa kaniya. "Anong ginagawa mo dito?" tanong ko.Doon lang siya nagsalita. "Ako ang dapat na nagtatanong sa'yo niyan, Shanaia." Bahagya siyang tumawa, pero walang saya roon. "What..." Huminga siya nang malalim. "...are you doing here?" Mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao niya. "Nasa Pilipinas ka dapat ngayon." Humakbang siya palapit. "At wala ka—"Naputol

SHANAIA ISABELLLEDalawang magkasunod na katok sa pintuan ang marahang gumising sa akin.Tok. Tok.Kasunod noon ang pamilyar na boses mula sa labas. "Hon?"Napapikit ako habang napabuntong-hininga. Hindi pa rin talaga siya tumitigil.Mabigat ang katawan kong bumangon mula sa kama. Halos madaling-araw na rin kasi ako nakatulog. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang naging usapan namin ni Jhade kahapon."Just let him.""I-appreciate mo na lang 'yung mga ginagawa niya.""Hindi mo kailangang mahalin siya para magpasalamat."Madaling sabihin. Pero paano kung bawat pagtanggap ko sa ginagawa niya... lalo lang siyang umasa?Pagdating sa pintuan ay agad ko iyong binuksan. "What?" inis kong bungad habang kinukusot pa ang mga mata. "Nang-iistorbo ka ng tulog."Ngumiti lang siya. Hindi iyong pilyong ngiti na nakasanayan ko. Tahimik lang. "Sorry," mahinahon niyang sabi. "Akala ko gising ka na."Napatingin ako sa kanya. Maayos na ang bihis niya. Nakapolo na at naka-slacks, pero bahagyang magulo pa

SHANAIA ISABELLE“Aray…” Napapikit ako sa kirot nang subukan kong ihakbang ang kaliwang paa ko pagkabangon kinaumagahan.“Dahan-dahan.” Mabilis na nakalapit si Ethan bago pa tuluyang bumigay ang balanse ko. Inalalayan niya ako sa braso, ngunit nang mapangiwi ako sa sakit, agad siyang napakunot-noo. “Masakit pa rin?”Tumango ako. “Hindi ko kayang ilakad.”Hindi na siya nagsalita. Sa halip, yumuko siya at isang iglap lang ay binuhat niya ako nang pang-bridal style.“Ano'ng ginagawa mo?” gulat kong tanong.“Dinadala ka sa kuwarto mo.”“Ethan, kaya ko—”“Huwag kang matigas ang ulo.”Hindi na ako nakapagsalita. Tahimik lang niyang dinala ako paakyat ng hagdan. Ramdam ko ang maingat niyang paghakbang, para bang natatakot siyang masaktan pa lalo ang paa ko.Pagdating sa kuwarto, marahan niya akong ibinaba sa gilid ng kama. “Hintayin mo ako.”Lumuhod siya sa harapan ko. Akala ko'y may sasabihin pa siya, pero nagulat ako nang marahan niyang hawakan ang namamagang bukong-bukong ko.“Sobrang sak

SHANAIA ISABELLEStop the wedding.Iyon lang ang plano ko nang bumalik ako rito sa Pilipinas. Pigilan ang kasal. Iligtas si Shally. Pagkatapos noon... Babalik ako sa London. Babalik ako kay Clayton. At tutuparin ko ang pangakong binitawan ko sa kaniya.Simple lang ang plano. Pero bakit parang habang sinusunod ko ang plano ko...lalo naman itong nalilihis?Nagawa kong pigilan ang kasal. Nailigtas ko si Shally. Pero ang pagpapalit ko ng sarili ko bilang bride ni Ethan... Ang pagiging asawa niya... Ang unti-unti naming pagsasama... Ang paglayo namin ni Clayton sa isa't isa... At ang unti-unti kong pagkahulog kay Ethan... Wala ni isa sa mga iyon ang kasama sa plano.Wala akong pinlanong magmahal ulit. Lalo na hindi ang lalaking una kong tiningnan bilang isang hadlang. Lahat ng nangyari... Parang sunod-sunod na desisyong ginawa ko sa isang iglap. Hanggang sa hindi ko na namalayang... Isa na pala akong taong ibang-iba na sa babaeng bumalik mula sa London ilang linggo lang ang nakalipas.Tahi

SHANAIA ISABELLEIs life really full of problems?Minsan naiisip ko... Kailangan ba talaga na pagkatapos mong malampasan ang isang problema, may panibago na namang naghihintay sa'yo?Hindi ba puwedeng hayaan munang tumagal ang saya? Hindi ba puwedeng sulitin muna ang mga araw na payapa ang lahat? Hindi ba puwedeng sa pagkakataong ito...pahingahin muna kami ng tadhana?Kagabi lang... Masaya kaming sinalubong ang bagong taon. Masaya kaming nagsalo-salo nina Ethan, Shally, France at ng iba pa. Nagtawanan. Nagbiruan. Nagkwentuhan.At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming nangyari sa buhay ko... Pakiramdam ko... Payapa ako.Pero tama nga siguro ang kasabihan. Hindi nagtatagal ang katahimikan. Dahil kinabukasan... Isang litrato lang... Sapat na para guluhin na naman ang lahat.───"ATE!!!"Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang malakas na sigaw ni Shally mula sa sala. Kasunod noon ang sunod-sunod na yabag."Sir Ethan!""Ate Shanaia! Bilisan niyo!"Nagkatinginan kami ni Ethan