“ฝนตกหนักมากเลยนะ คุณวิ่งออกมาทำไม ไม่กลัวป่วยเหรอไง” เขาขึ้นเสียงดุใส่เธอ เธอกลับไม่ได้สนในในสิ่งที่เขาพูดของเขาแต่อย่างใด “ฉันต้องรีบไปทำงาน ขอตัวนะคะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังดังแข่งกับเสียงฝน เธอหมายจะเดินออกจากร่มที่เขาถืออยู่ เขากลับดึงมือเรียวของเธอไว้ก่อน แต่ทว่าเธอเสียหลักซบที่อกแกร่งของเขา เธอจดจำกลิ่นน้ำหอมและอ้อมอกแกร่งของเขาได้ดี เธอหันมองใบหน้าของเขาที่มองมายังเธอด้วยเช่นกัน สายตาของเขาและเธอสอดผสานกัน โดยที่เธอไม่รู้ตัว ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนมีเพียงเขาและเธอที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่มีฝนตกลงมาอย่างหนัก แต่ทว่าในมือหนาข้างหนึ่งยังจับร่มเอาไว้อยู่ เธอผลักออกจากเขาเว้นระยะห่างเล็กน้อย “อย่าดื้อ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นต่างกับสายฝนที่เย็นฉ่ำแทบหนาวถึงกระดูก เธอคิดว่าควรให้เขาไปส่งตั้งแต่ทีแรกจะได้ไม่ต้องเปียกเป็นลูกหมาแบบนี้ เธอจึงตัดสินใจพยักหน้าให้เขารู้ว่าเธอยอมไปกับเขา หยวนเฉินเผยยิ้มกว้างไม่ปิดบัง เขาจึงหันไปมองหลี่เหมิง หลี่เหมิงเปิดประตูรถหรูในทันที หยวนเฉินผายมือให้เธอขึ้นไปก่อน เธอจึงก้าวเดินขึ้นรถหรูของหยวนเฉิน หยวนเฉินจึง
آخر تحديث : 2026-06-17
