“ฮือ...ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะ บ่าวยอมรับโทษทัณฑ์ทุกประการ แต่ขอท่านแม่ทัพอย่าบอกฮูหยินนะเจ้าคะ ว่าบ่าวเป็นคนปริปากแพร่งพราย”ชุนเถาร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและเริ่มเล่าความเท็จที่ถูกร้อยเรียงไว้อย่างแยบยล“เมื่อหลายคืนก่อน มีทหารลับจากเมืองหลวงลอบเข้ามาในเรือนอันหนิงเจ้าค่ะ คนผู้นั้นเป็นคนของนายท่านหวังบิดาของฮูหยิน ทหารผู้นั้นข่มขู่ฮูหยิน ว่าบัดนี้นายท่านหวัง กำลังถูกฮ่องเต้สืบสวน จึงบีบบังคับให้ฮูหยิน ลอบเข้าไปขโมยของสำคัญบางอย่างจากท่านแม่ทัพ แต่ข้าไม่รู้ว่าของสำคัญสิ่งนั้นคืออะไร แล้วส่งมันกลับไปให้นายท่านหวังเจ้าค่ะ”“อะไรนะ!” เซียวจิ้งเฉินเบิกตากว้าง“แต่ฮูหยินไม่ยอมทำตามเจ้าค่ะ!” ชุนเถารีบอธิบายต่อเพื่อปูทางสู่ความน่าสงสาร“ฮูหยินกล่าวว่า ตอนนี้นางเป็นคนของตระกูลเซียว จะให้นางเนรคุณหักหลังสามีได้อย่างไร แต่ทหารลับผู้นั้นกลับข่มขู่ว่า หากฮูหยินไม่นำของชิ้นนั้นมาแลก นายท่านจะจัดการกับมารดาบังเกิดเกล้าของฮูหยินที่เมืองหลวงเจ้าค่ะ”“ฮูหยินมืดแปดด้าน ไม่อาจทรยศท่านแม่ทัพ และก็ไม่อาจทนอยู่เป็นหมากให้นายท่านหวังข
Leer más
INICIAR SESIÓN
