Share

บทที่ 66 เจ้าวางใจเถอะ

last update Tanggal publikasi: 2026-10-19 21:00:32

คิ้วเข้มของแม่ทัพหนุ่มขมวดเข้าหากันทันที

“ขุนนางเฒ่า แซ่จางผู้นั้นน่ะหรื

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 81 เด็กดีของข้า

    วันถัดมาแสงตะวันสาดส่องเจิดจ้าทะลุผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง บ่งบอกเวลาว่าล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเที่ยงวันแล้วภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนอันหนิงกลับยังคงปิดเงียบสนิท ไม่มีบ่าวไพร่คนใดกล้าเข้ามารบกวนหรือเรียกให้ตื่น เพราะพ่อบ้านหวังได้กำชับทุกคนไว้แล้วว่า ห้ามผู้ใดเข้าใกล้เรือนนี้เด็ดขาด เนื่องจากนายท่านกลับมาดึกดื่นหวังอวี้หลานค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทันทีที่นางขยับตัวเพียงเล็กน้อย ความรู้สึกปวดร้าวและเมื่อยล้าก็แล่นริ้วไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ราวกับถูกกองทัพม้าศึกนับหมื่นเหยียบย่ำมาทั้งคืนนางครางแผ่วเบา พลางก้มลงมองสภาพร่างกายของตนเองใต้ผ้าห่มขนสัตว์ ผิวพรรณที่เคยขาวเนียนกระจ่างใส บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงช้ำ รอยดูดดึง และรอยขบกัดกระจายอยู่ทั่วเนินอก หน้าท้อง บั้นเอว และเรียวขาทั้งสองข้าง ชายผู้นั้น ช่างเอาแต่ใจเสียจริง เขารีดเค้นเรี่ยวแรงของนางจนแทบจะสลบคาอกเขาไม่รู้กี่รอบ“ตื่นแล้วหรือ อวี้เอ๋อร์เด็กดี”เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเกียจคร้านและพึงพอใจอย่างที่สุดดังขึ้นที่ข้างหู ก่อนที่ท่อนแขนหนักอึ้งและเต็มไปด้วยกล้ามเ

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 80 พายุสวาท

    ดวงตาคมกริบของเซียวจิ้งเฉินหรี่ลงจ้องมองคอเสื้อคลุมของนางที่ร่นลงมาตามจังหวะการขัดตัว เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องที่เบียดชิดกัน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมหวานบนตัวของนางกำลังทำลายล้างความอดทนของเขาจนย่อยยับความอดกลั้นที่สะสมมานานหลายเดือนพังทลายลงในพริบตา“ท่านพี่ ขยับไหล่มาทางซ้ายนิดหนึ่งสิเจ้าคะ ข้าจะขัด...”ยังไม่ทันที่หวังอวี้หลานจะเอ่ยจบประโยค เสียงของนางก็ถูกกลืนหายไปพร้อมกับเสียงน้ำที่แตกกระจายดังซ่าเซียวจิ้งเฉินตวัดท่อนแขนแกร่งที่เปียกชุ่ม คว้าหมับเข้าที่เอวคอดของนาง ก่อนจะออกแรงดึงเพียงกระตุกเดียว ร่างบอบบางของหวังอวี้หลานก็ถลาร่วงหล่นลงมาในอ่างอาบน้ำ ทับลงบนตักของเขาพอดี จนนางร้องอุทานเสียงหลงน้ำร้อนในอ่างล้นทะลักสาดกระเซ็นออกไปเปียกชุ่มพื้นไม้ เสื้อคลุมตัวบางและชุดซับในผ้าไหมของนางเปียกโชกแนบลู่ไปกับผิวเนื้อในทันที เนื้อผ้าสีขาวเมื่อโดนน้ำก็แปรสภาพกลายเป็นผ้าโปร่งใส เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง ยอดปทุมถันสีระเรื่อที่ดันชูชัน และหน้าท้องแบนราบที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเนื้อผ้าอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับไม่ได้สว

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 79 ตามใจท่านทุกอย่าง

    “ท่านขี่ม้าฝ่าลมหนาวมาหลายวันหลายคืน เนื้อตัวมีแต่คราบฝุ่นและเหงื่อ เสื้อผ้าก็เย็นเฉียบ ข้าเห็นท่านเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ข้าปวดใจยิ่งนักนะเจ้าคะ”“ข้าไม่เหนื่อย พละกำลังของข้ามีเหลือเฟือพอที่จะกอดเจ้าไปจนถึงเช้า”เขาเถียงเสียงพร่า พยายามจะซุกไซ้ใบหน้าลงมาอีก“แต่ข้าอยากให้ท่านสบายตัวนี่เจ้าคะ”นางเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง รั้งลำคอแกร่งให้เงยขึ้นมาสบตา“ท่านปล่อยข้าให้ลุกขึ้นก่อนเถอะ ข้าจะปรนนิบัติให้ท่านได้อาบน้ำชำระกาย ผ่อนคลายความเมื่อยล้าเสียก่อน แล้วหลังจากนั้น ข้าจะยอมตามใจท่านทุกอย่าง ท่านอยากจะทำสิ่งใด ข้าก็จะไม่ขัดเลย ดีหรือไม่เจ้าคะ”สายตาเว้าวอนและน้ำเสียงที่หวานหยดย้อย ทำเอาเส้นสติของชายหนุ่มถึงกับสะดุดเซียวจิ้งเฉินสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์ดิบที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาหลุบตาลงมองเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นของตนเองสลับกับผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกของนาง ก็ตระหนักได้ว่าหากเขายังดึงดันรังแกนางต่อไป คราบสกปรกและเสื้อผ้าที่หยาบกระด้างของเขาอาจจะทำให้ผิวเนื้อบอบบางของนางต้องระคายเคืองและเกิดรอยถลอกได้เขากัดฟัน จำใจถอยห่างและดึงร่างขอ

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 78 ข้าคิดถึงเจ้า

    ดวงตาของหวังอวี้หลานเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสมองของนางขาวโพลนไปชั่วขณะ จูบของเขาในครั้งนี้ไม่นุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความกระหาย ดิบเถื่อน และหิวโซราวกับหมาป่าที่อดอยากมาแรมเดือนริมฝีปากหนาขบเม้มและดูดดึงกลีบปากนุ่มของนางอย่างเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ กวาดต้อนและพัวพันกับลิ้นเล็กๆ ของนางอย่างตะกรุมตะกราม เขาดูดกลืนลมหายใจและเสียงประท้วงของนางไปจนหมดสิ้นสิ่งที่ทำให้หวังอวี้หลานรู้สึกแปลกใหม่และหวามไหวไปถึงหัวใจ คือสัมผัสสากระคายของหนวดเครา ที่ขึ้นครึ้มอยู่ตามแนวสันกรามและปลายคางของเขายามที่เขาบดจูบและขยับใบหน้าไปมา ไรหนวดที่แข็งกระด้างเหล่านั้นเสียดสีเข้ากับผิวแก้มและรอบริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม มันสร้างความรู้สึกแปลบปลาบ และเร้าอารมณ์ปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้รสจูบที่ร้อนแรงและสติที่ยังไม่ตื่นดี ทำให้หวังอวี้หลานคิดว่าตนเองกำลังฝันถึงเขากลางดึก แต่ความเจ็บแปลบเบาๆ จากหนวดเครา และแรงรัดที่เอว ซึ่งแน่นจนกระดูกแทบหัก ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าบุรุษที่กำลังกลืนกินนางอยู่

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 77 โหยหา

    เสียงตะโกนลั่นของพ่อบ้านหวังดังทะลุเข้ามาถึงในเรือนอันหนิงน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรนสุดขีด“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เร่งไปเตรียมน้ำอุ่นและอาหารเร็วเข้า”สรรพเสียงที่ดังกึกก้องปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวหวังอวี้หลานงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาที่ยังคงฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุนกะพริบถี่ๆ สมองของนางยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่นัก นางได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ แว่วเข้ามาในโสตประสาท‘ท่านพี่? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ? แต่ นี่มันเพิ่งจะเลยเที่ยงคืนมาไม่นานไม่ใช่หรืออย่างไร’ร่างอรชรผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความรีบร้อน ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและเพิ่งตื่นจากการหลับลึก นางจึงลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เรือนร่างเย้ายวนในยามนี้จึงถูกห่อหุ้มไว้เพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้นนางก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ปูพรมขนสัตว์ หวังจะเดินไปแอบฟังที่ประตูเพื่อให้แน่ใจ แต่สองเท้ายังก้าวไปไม่ถึงครึ่งทาง บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 76 ท่านกลับมาแล้ว

    “ตอนแรกก็ใช่ ข้ายอมรับว่าตอนที่รู้ข่าวว่าเสด็จพ่อส่งบุตรีของหวังจงหมิงไปให้เจ้า ข้าโกรธและเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ คิดว่าเจ้าต้องรับงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในจวนเสียแล้ว”องค์รัชทายาทหัวเราะเบาๆ“แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า ลูกสาวของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะกลับกลายเป็นสตรีที่ชาญฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีคุณธรรมยิ่งกว่าบิดาของตนหลายเท่านัก ขนาดยอมแลกชีวิต ช่างเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”องค์รัชทายาทหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คนสนิทของพระองค์ นำหีบไม้จันทน์หอมขนาดกลางสองใบมาวางไว้บนโต๊ะ“หีบใบนี้ เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมามอบให้ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากศิษย์พี่ มอบให้แก่น้องสะใภ้ ก็แล้วกัน”เซียวจิ้งเฉินมองหีบทั้งสองใบด้วยความประหลาดใจ“ศิษย์พี่ นี่มัน”“ในหีบนี้คือทองคำจำนวนหนึ่ง ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ เครื่องประดับหยกมันวาวที่สตรีในวังหลวงนิยมกัน และโสมพันปีชั้นเลิศ”องค์รัชทายาทอธิบาย “เจ้าบอกเองว่านางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย และเพิ่งสูญเสียมารดาไป ข้าวของเหล่านี้คงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจและบำรุงร่างกายให้นางได้บ้าง ฝากนำไปให้นางด้วย และบอกนางว่า ข้าและราชบัลลังก์ต้าฉู่ เป็นหนี้บุญคุณนางในครั้งนี้

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 6 โอกาสทอง

    เมื่อหวังอวี้หลานกวาดสายตาไล่เรียงลงมา แม้สภาพร่างกายจะดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง แต่ความหลวมโพรกของชุดเจ้าสาว ก็ไม่อาจซ่อนเร้นทรวดทรงสะคราญของดรุณีวัยแตกเนื้อสาวไว้ได้มิดชิด ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เริ่มผลิบานตามวัยยังคงเด่นชัด อกอิ่มหยัดชูเย้ายวน เอวคอดกิ่วบอบบางราวกับกิ่งหลิวที่พร้อมจะลู่ตามลม สะท้อนให้เห็น

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 5 ฮูหยินแม่ทัพ

    เซียวจิ้งเฉิน แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารนับแสน ไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีในชุดมงคลสีแดงที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าเขารู้ดีว่านางคือหมากที่ฮ่องเต้ส่งมาให้เขา เป็นบุตรีของศัตรูที่เขาชิงชังเข้าไส้ สตรีที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนก็ถือว่าเมตตามากแล้ว“เริ่มพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสียที ข้าไม่มีเว

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 4 รับราชโองการ

    ตลอดการเดินทางรอนแรมร่วมเดือนจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันหนาวเหน็บ หวังอวี้หลานต้องทนอุดอู้ซ่อนตัวอยู่ในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยนวมหนา เพื่อต้านทานพายุหิมะและสภาพอากาศอันเลวร้ายเมื่อขบวนเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมจุดพักม้า หน้าเมืองเป่ยยวน มามาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เจ้าของร่างที่มีสภาพเกือบไร้วิ

  • ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ   บทที่ 3 สวรรค์เมตตา

    กึก กึกแรงสั่นสะเทือนจากพื้นกระดานไม้ปลุกให้สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้งความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีและความหิวโหยหายเป็นปลิดทิ้ง ไป๋เหมยสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองมือบางรีบยกขึ้นคลำตามใบหน้าและลำตัวของตนเอง ร่างกายนี้เต่งตึงด้วยความเยาว์วัย แต่กลับดูซูบซีด และผอมบาง น

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status