Todos los capítulos de ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ: Capítulo 51 - Capítulo 60

ข่าวการถูกลงโทษและขับไล่อย่างไร้ความปรานีของชุยเอ๋อร์ ดังไปถึงจวนข้าหลวงมณฑลอุดรในเวลาอันรวดเร็วทันทีที่ 'หลี่จินเยว่' ทราบเรื่อง จอกชาเคลือบชั้นดีในมือนางก็ถูกปาอัดกระแทกพื้นจนแหลกละเอียด ความโกรธแค้นสุมอกจนใบหน้างดงามบิดเบี้ยวนางอุตส่าห์ส่งคนสนิทไปปูทาง แต่กลับถูกสตรีแพศยาจากเมืองหลวงผู้นั้นหักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเมื่อใช้ไม้ตายลับไม่ได้ผล นางก็จำต้องลงมาเล่นด้วยตนเอง!โอกาสทองของนางมาถึงเร็วกว่าที่คิด ช่วงนี้กองทัพกำลังประสบปัญหาวิกฤตเสบียงขาดแคลนเนื่องจากภัยธรรมชาติ และเพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการระเบิดอุโมงค์ครั้งใหญ่มาได้ หลี่จินเยว่จึงร่วมมือกับบิดา อาศัยจังหวะนี้สวมบทบาทสตรีผู้มีเมตตาประดุจพระโพธิสัตว์สองวันต่อมา...ขบวนรถม้าที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาได้เคลื่อนขบวนมาหยุดลงที่หน้าลานกว้างของจวนแม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์อุดร บนเกวียนนับสิบเล่มบรรทุกทั้งกระสอบข้าวสาร ธัญพืช และยารักษาโรคจำนวนมหาศาล เสียงเกือกม้าและล้อเกวียนดึงดูดความสนใจของทั้งทหารยามและชาวเมืองให้มามุงดูมืดฟ้ามัวดินร่างอรชรในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนดูบ

หวังอวี้หลานช้อนสายตาขึ้นมองเขา ไม่สะทกสะท้านที่ถูกจับได้“แล้วท่านพี่ โกรธหรือไม่เล่า ที่ข้าใช้เล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้?”“ข้าจะโกรธได้อย่างไร ข้าเต็มใจหลงกลเจ้าต่างหาก”เซียวจิ้งเฉินลูบผมยาวสลวยของนางอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและลึกซึ้งขึ้น“อวี้หลาน ข้าอยากสารภาพความจริงกับเจ้าสักเรื่อง”นางเงยหน้าขึ้นรอฟังอย่างตั้งใจ“ตอนที่ราชโองการสมรสถูกส่งมา ข้าต่อต้านและหวาดระแวงเจ้ามาก”เขาสารภาพอย่างตรงไปตรงมา“ทุกคนรู้ดีว่าบิดาของเจ้าคือ เสนาบดีหวังจงหมิง ผู้กุมอำนาจฝ่ายพลเรือน เจ้าก็น่าจะรู้ว่าบิดาเจ้าและข้ามักไม่ลงรอยกัน ข้าคิดมาตลอดว่าบิดาเจ้าจงใจส่งเจ้ามา เพื่อสอดแนมความลับทางทหารของกองทัพอุดร”หวังอวี้หลานนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย นางรู้ดีว่าสถานะบิดาของนางคือจุดอ่อนที่ทำให้บุรุษผู้นี้ไม่อาจไว้ใจนางได้ในคราแรก“แต่ที่ผ่านมา” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น“เจ้าได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว เจ้าปกป้องเรือนหลัง ปกป้องกองทัพจากพวกตงหู จัดการปัญหาด้วยความฉลาดเฉลียว และที่สำคัญ เจ้าไม่เคยเฉียดกรายหรือซ

บรรยากาศในจวนแม่ทัพช่วงหัวค่ำเงียบสงัด... หลี่จินเยว่ในชุดอาภรณ์สีชมพูบางเบาที่เน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง ประคองถาดไม้ที่บรรจุรังนกตุ๋นโสมเดินตรงไปยังห้องหนังสือซึ่งเป็นห้องทำงานส่วนตัวของเซียวจิ้งเฉิน หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อก้าวมาถึงหน้าซุ้มประตูเรือน รอยยิ้มของนางก็ต้องแข็งค้างร่างระหงในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงของหวังอวี้หลาน กำลังก้าวเข้าไปในห้องหนังสือตัดหน้านางเพียงไม่กี่ก้าว!หลี่จินเยว่รีบหลบหลังเสาหินด้วยความเจ็บใจ นางเห็นหวังอวี้หลานถือกล่องใส่อาหารเข้าไปด้านใน ก่อนที่ประตูห้องหนังสือจะปิดลง โดยมีชุนเถาสาวใช้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูราวกับสุนัขเฝ้าบ้าน‘นังแพศยา! เจ้าจงใจมาขัดขวางข้า!’หลี่จินเยว่สบถในใจ นางกำถาดรังนกแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อไม้ แต่นางจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด นางจะยืนรออยู่ตรงนี้ รอจนกว่าหวังอวี้หลานจะประจบประแจงจนพอใจแล้วกลับออกไป จากนั้นนางจะเข้าไปแทรกซึมและช่วงชิงความสนใจของแม่ทัพหนุ่มกลับมาให้จงได้!ภายในห้องหนังสือที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษ...เซียวจิ้งเฉินกำลัง

เมื่อได้ยินข้อเสนอว่าจะได้กลับมาร่วมโต๊ะมื้อค่ำฝีมือฮูหยินคนงามแม่ทัพหนุ่มก็ยอมจำนน เขาลืมตาขึ้นมองใบหน้างดงามที่เปี่ยมไปด้วยความเอาใจใส่ ก่อนจะรั้งท้ายทอยนางเข้ามากดจูบหนักๆ หนึ่งที“ก็ได้ๆ ข้ายอมแพ้อวี้เอ๋อร์แล้ว วันนี้ข้าจะรีบไปรีบกลับ”หวังอวี้หลานลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว นางคอยปรนนิบัติสามีล้างหน้าหวีผม และช่วยเขาสวมชุดด้วยตัวเอง ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความรักและเอาใจใส่จนเซียวจิ้งเฉินอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มซ้ายขวาของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะก้าวออกจากเรือนอันหนิง มุ่งหน้าไปควบม้าตรงไปยังค่ายทหารทันที โดยไม่รับรู้เลยว่า หลังจากเขาออกจากจวนไปแล้ว ที่ประตูหน้าจวนกำลังจะเกิดความวุ่นวายอันใดขึ้นคล้อยหลังสามีไปได้เพียงครึ่งชั่วยาม...ชุนเถาก็เดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู“ฮูหยินเจ้าค่ะ ฮูหยิน!” สาวใช้คนสนิทรีบรายงานด้วยความตื่นเต้นสะใจ“เมื่อครู่นี้ รถม้าของจวนข้าหลวงมารอรับตัวคุณหนูหลี่แล้วเจ้าค่ะ แต่นางดื้อดึงไม่ยอมขึ้นรถม้า เอาแต่ร้องห่มร้องไห้บอกว่าจะขอเข้าพบท่านแม่ทัพเพื่อร่ำลาให้จงได้ พอทหารยามแจ้งว่าท่านแม่ทัพควบม้าออกไปตรวจค่ายตั้งแต่เช้าตรู

ช่วงเย็นที่เซียวจิ้งเฉินเพิ่งกลับจากการสะสางงานที่ค่ายทหารชายหนุ่มรีบก้าวเข้ามาในเรือนอันหนิงด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ยามนี้เขาลุ่มหลงภรรยาตัวน้อยผู้นี้ จนแทบไม่อยากห่างกายแม้เพียงครึ่งก้าวทันทีที่เอ่ยทักทายและปลดเสื้อคลุมตัวนอกออกเขาก็ตรงรี่เข้าไปสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลังหมายจะหยอกเย้า แต่คราวนี้ร่างบอบบางกลับเกร็งสะท้าน และเบี่ยงตัวหลบสัมผัสอย่างปฏิเสธ หวังอวี้หลานขยับกายออกห่างพลางก้มหน้าซ่อนความรู้สึกไว้เบื้องหลังม่านผม ปฏิกิริยาต่อต้านนั้นทำเอาแม่ทัพหนุ่มถึงกับชะงัก เขาชะโงกหน้าพยายามลอบสังเกตสีหน้าของฮูหยินด้วยความสับสน นึกหวั่นใจว่าตนเองเผลอทำสิ่งใดให้นางไม่พอใจ หรือนางเพียงแค่น้อยใจที่เขากลับมาล่าช้ากันแน่แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจของแม่ทัพใหญ่หล่นวูบ ใบหน้าของหวังอวี้หลานซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำตาเม็ดโตเอ่อคลออยู่ในดวงตาก่อนจะร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม นางร้องไห้เงียบๆ ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น มีเพียงแผ่นหลังบางที่สั่นเทาอย่างน่าสงสาร“ท่านพี่ ข้าขออภัย”นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง ขยับกายหนีสัมผัสของเขาอีกครั้ง