All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 121 - Chapter 130

บทที่ 8 บุรุษผู้มิได้เป็นเพียงพ่อค้าผ้าไหม 1ทุกต้นเดือน ฮูหยินจวนเจ้าเมืองสามารถออกจากจวนไปเลือกซื้อของใช้ในตลาดได้หนึ่งครั้งกฎนี้เป็นธรรมเนียมเก่าของจวนหลิว มิใช่เพราะเจ้าเมืองใจกว้างเป็นพิเศษ และมิใช่เพราะสตรีในจวนมีอิสระมากนักแต่เพราะจวนใหญ่เช่นนี้ ย่อมต้องมีของใช้มากมายต้องจัดหาอยู่เสมอ ทั้งผ้าแพร เครื่องหอม ยาบำรุง เครื่องเขียน เครื่องประดับ ตลอดจนของใช้ในเรือนต่าง ๆฮูหยินเอกมีหน้าที่ดูแลเรื่องเหล่านี้ตามตำแหน่งแม้หลิวจ้านเฉินไม่รักซวีหยวนหยาน แต่ตราบใดที่นางยังอยู่ในฐานะฮูหยินเอก สิทธิ์บางอย่างก็ยังคงอยู่เสี่ยวถังย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้สูญเปล่า หลังจากวางแผนมาหลายวัน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเช้าตรู่ นางตื่นขึ้นมาแต่งกายด้วยอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเรียบง่าย เนื้อผ้าไม่หรูหราเกินไป แต่ตัดเย็บประณีต มวยผมปักเพียงปิ่นหยกขาวหนึ่งชิ้น เครื่องประดับอื่นลดลงจนเหลือเท่าที่จำเป็นหากเป็นซวีหยวนหยานคนเดิม ยามออกจากจวนย่อมต้องแต่งกายให้โดดเด่นที่สุดเสื้อผ้าต้องงดงามเครื่องประดับต้องสะดุดตาให้ผู้คนทั้งตลาดรู้ว่านางคือฮูหยินจวนเจ้าเมือง แต่เสี่ยวถังไม่ต้องการสิ่งนั้นยิ่งโดดเด่นมากเท่าใดก็ยิ่ง

บทที่ 8 บุรุษผู้มิได้เป็นเพียงพ่อค้าผ้าไหม 3ภายในร้านผ้าไหมกลับคืนสู่บรรยากาศปกติอีกครั้งเสี่ยวหลันกับอาเยว่ช่วยกันรับผ้าไหมที่เสี่ยวถังเลือกไว้ พลางสนทนากับลูกจ้างของร้านเรื่องราคาและกำหนดการจัดส่งตามธรรมเนียมของจวนเจ้าเมืองเสียงพูดคุยดำเนินไปอย่างราบรื่นราวกับเมื่อครู่ไม่เคยมีบทสนทนาแปลกประหลาดเกิดขึ้นเสี่ยวถังทอดสายตามองผ้าไหมพับสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“เอาเพียงเท่านี้ก็พอ”ลูกจ้างรีบรับคำ “ขอรับ ฮูหยิน”เสี่ยวหลันหยิบถุงเงินส่งให้ตามราคาที่ตกลงไว้ ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนไม่มีผู้ใดนึกสงสัย แต่ผู้ที่ยืนอยู่หลังโต๊ะอย่างเฉินยวี่กลับรู้ดีว่า…สตรีตรงหน้าไม่ได้เดินเข้าร้านของเขาเพียงเพื่อซื้อผ้าไหมนางตั้งใจมาหาเขา และสิ่งที่นางกล่าวเมื่อครู่…ไม่ใช่คำพูดหลุดปากอย่างแน่นอนเสี่ยวถังหันกลับมามองเฉินยวี่อีกครั้ง ครานี้รอยยิ้มบนใบหน้าของนางอ่อนโยนกว่าก่อนเล็กน้อยไม่มีความกดดัน ไม่มีการซักถาม ราวกับเรื่อง บัญชีบางเล่ม ได้จบลงไปแล้วนางกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากวันใดท่านอยากสนทนาเรื่องการค้า…” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย คล้ายเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ ก่อนกล่าวต่

บทที่ 9 ข้าขายความลับ… เขาขายอิสรภาพ 2ภายในห้องรับรองกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้งเสียงน้ำเดือดจากกาน้ำชาดังแผ่วเบาอยู่มุมห้อง ไอร้อนสีขาวลอยขึ้นช้า ๆ ก่อนเลือนหายไปในอากาศคนเฝ้าประตูยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบนิ่ง เขามิได้ร่วมวงสนทนาเพียงทำหน้าที่รินชา เปลี่ยนน้ำร้อน และคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของคนทั้งสองเพราะเขารู้ดี…การเจรจาครั้งนี้สำคัญเกินกว่าจะมีผู้ใดพูดแทรกเสี่ยวถังวางถ้วยชาลงเบา ๆ ดวงตาสบกับเฉินยวี่โดยไม่หลบเลี่ยง เมื่อครู่นางเป็นฝ่ายเปิดไพ่ใบแรกไปแล้วต่อจากนี้…ถึงตาของเฉินยวี่บุรุษในอาภรณ์สีเทาไม่ได้รีบกล่าวสิ่งใด เขาเพียงมองซวีหยวนหยานอย่างเงียบ ๆ ราวกับต้องการมองให้ทะลุไปถึงความคิดของนางสายข่าวอย่างเขาเชื่อเพียงสองสิ่ง หลักฐาน และผลประโยชน์ส่วนคำพูด…เป็นสิ่งที่เชื่อได้ยากที่สุดผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินยวี่จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น“เช่นนั้น…” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง “ฮูหยินลองบอกข้ามา”เขายกถ้วยชาขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนถามต่อ“ท่านคิดว่าข้ามาที่เมืองอิงชิวเพื่อเหตุใด”คำถามนั้นดูเหมือนเปิดโอกาสให้นางตอบ แต่แท้จริงแล้ว…มันคือบททดสอบ หากเสี่ยวถังตอบผิด ทุกอย่างก็จะจบลงเพียงเท่านี้

บทที่ 10 วันที่นางเอกปรากฏตัว 1ต้นฤดูร้อนมาถึงเร็วกว่าที่เสี่ยวถังคาดไว้เพียงพริบตาเดียว ความเย็นเยียบของปลายวสันต์ก็ถูกแทนที่ด้วยสายลมอุ่นของฤดูใหม่ ต้นหลิวสองข้างทางผลิใบเขียวสดแน่นขนัด กิ่งอ่อนทอดตัวไหวเอนตามแรงลมอย่างอ่อนช้อย ดอกไม้ในสวนของจวนเจ้าเมืองต่างเบ่งบานพร้อมกัน ราวกับกำลังประกาศว่าฤดูกาลแห่งความมีชีวิตชีวาได้มาถึงแล้วภายในจวนหลิวเองก็เปลี่ยนบรรยากาศไปไม่น้อยเหล่าบ่าวรับใช้เริ่มเปลี่ยนม่านหนาหนักของฤดูหนาวเป็นม่านแพรโปร่งสีอ่อน เครื่องเรือนบางส่วนถูกย้ายออกเพื่อเปิดรับสายลมมากขึ้น กระถางดอกไม้ใหม่ถูกนำมาตั้งประดับตามทางเดินและศาลาริมสระ ทุกมุมของจวนดูสดใสกว่าหลายเดือนก่อนทว่าภายใต้ความงดงามเหล่านั้น…เสี่ยวถังกลับรู้สึกว่าบรรยากาศกำลังตึงเครียดขึ้นทีละน้อยเพราะนางรู้ดีฤดูร้อนปีนี้…ไม่ใช่เพียงฤดูกาลที่เปลี่ยนไปหากยังเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดในนิยายอีกด้วยหลังจากผ่านมาหลายเดือน นางแทบไม่ได้เข้าไปพัวพันกับหลิวจ้านเฉินอีกเลยชีวิตในแต่ละวันวนเวียนอยู่กับการตรวจบัญชี การวางแผนเรื่องร้านค้าในอนาคต การพูดคุยกับจวีหม่าม้า และการแลกเปลี่ยนข้อมูลกับเฉินยวี่เป็นระ

บทที่ 10 วันที่นางเอกปรากฏตัว 3เสี่ยวถังค่อย ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบของก้นถ้วยดังขึ้นเพียงน้อยนิด ก่อนจะถูกกลืนหายไปกับเสียงพิณที่บรรเลงอยู่ไม่ไกลงานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปอย่างครึกครื้น เหล่าขุนนางผลัดกันกล่าวคำทักทายแขกผู้มาเยือนพ่อค้าจากหัวเมืองต่าง ๆ สนทนาเรื่องการค้าอย่างออกรสเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะราวกับไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า ภายใต้บรรยากาศอันงดงามนี้ กงล้อแห่งโชคชะตาได้เริ่มหมุนอีกครั้งแล้วเสี่ยวถังทอดสายตามองไปยังใจกลางศาลาไป๋เสี่ยวจวินกำลังสนทนากับบรรดาฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ด้วยท่าทางอ่อนน้อม ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม การค้อมศีรษะ หรือการเอ่ยวาจา ทุกอย่างล้วนพอดีจนแทบไร้ที่ตินางมิได้พยายามทำตัวโดดเด่นแต่กลับกลายเป็นผู้ที่สะดุดตาที่สุดในงานเสี่ยวถังเข้าใจในทันทีว่า เหตุใดผู้คนจำนวนมากจึงหลงรักสตรีผู้นี้บางคนเกิดมาพร้อมเสน่ห์ที่ไม่จำเป็นต้องไขว่คว้า เพียงยืนอยู่เฉย ๆ ผู้คนก็พร้อมจะเดินเข้าหาเองซึ่งแตกต่างจากซวีหยวนหยานโดยสิ้นเชิงเจ้าของร่างเดิมต้องใช้ความพยายามทุกอย่างเพื่อให้หลิวจ้านเฉินหันมามอง แต่ยิ่งพยายาม ก็ยิ่งผลักเขาให้ห่างออกไปบ