All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 191 - Chapter 200

บทที่ 40 ผู้คนต่างมีชีวิตใหม่ของตนเอง 1ต้นฤดูใบไม้ผลิปีถัดมาเมืองหลวงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หิมะที่เคยปกคลุมถนนและหลังคาเรือนละลายหายไปจนหมด เหลือเพียงไอดินชื้นหลังฤดูหนาวที่ยังลอยอ่อน ๆ อยู่ในอากาศ ต้นไม้สองข้างทางเริ่มผลิใบใหม่ สีเขียวอ่อนแต้มอยู่ตามกิ่งก้านที่เคยแห้งกรังร้านค้าสองข้างทางเปิดเรียงรายตั้งแต่ยามเช้าเสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าเสียงเด็กเล็กวิ่งเล่น เสียงล้อเกวียนบดผ่านถนนหิน ทุกอย่างทำให้เมืองหลวงดูคล้ายเพิ่งตื่นจากการหลับใหลยาวนานเสี่ยวถังกำลังจัดเรียงสมุดบัญชีอยู่ในเรือนหลังเล็กของตนเอง บนโต๊ะมีรายงานจากเมืองใกล้เคียงหลายฉบับวางซ้อนกันนางเพิ่งใช้เวลาทั้งเช้าตรวจตัวเลขรายรับรายจ่ายของร้านค้าสามแห่ง จึงกำลังคัดแยกเอกสารที่ต้องส่งกลับสำนักงานตรวจการขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก…ก๊อก…เสี่ยวถังเงยหน้าขึ้น“เชิญเจ้าค่ะ”ประตูไม้ค่อย ๆ เปิดออก สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง เพียงเห็นใบหน้านั้นเสี่ยวถังก็ชะงักไปทันที ก่อนดวงตาจะสว่างวาบด้วยความยินดี“จวีหม่าม้า!”จวีหม่าม้าหัวเราะเสียงใส “มิได้พบกันเพียงปีเดียว”“ฮูหยินดูท่าจะจำข้าไม

บทที่ 41 สิ่งที่ข้าเสียไป…ไม่เคยเป็นของข้าตั้งแต่แรกบ่ายวันหนึ่งเสี่ยวถังนัดพบลูกค้ารายหนึ่งที่โรงน้ำชากลางตลาดฤดูใบไม้ผลิทำให้เมืองหลวงอบอุ่นขึ้นมาก แสงแดดลอดผ่านชายคาไม้ตกกระทบบนโต๊ะน้ำชาเป็นเงาจาง ๆ กลิ่นชาร้อนลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงผู้คนด้านล่างดังแว่วขึ้นมาเป็นระยะนางนั่งอยู่ชั้นสองของโรงน้ำชาบนโต๊ะมีสมุดบัญชีเล่มหนึ่งวางอยู่ ทว่าผู้ที่เดินเข้ามาในห้องส่วนตัวกลับมิใช่ลูกค้าผู้นั้นหากเป็นสตรีอีกผู้หนึ่งไป๋เสี่ยวจวินเวลาผ่านไปหลายเดือน นางดูสุขุมขึ้นกว่าเดิม อาภรณ์สีอ่อนเรียบง่าย เครื่องประดับไม่มาก ท่าทางยังคงอ่อนโยนดังเช่นวันแรกที่เสี่ยวถังพบ แต่แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความลังเล บัดนี้สงบนิ่งขึ้นมากกระนั้น…เสี่ยวถังยังคงมองเห็นความเหนื่อยล้าบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน“คุณหนูไป๋”เสี่ยวถังยิ้มพลางผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งไป๋เสี่ยวจวินค้อมศีรษะเล็กน้อย“รบกวนท่านแล้ว”“มิได้รบกวนเจ้าค่ะ”เสี่ยวถังรินชาให้ด้วยตนเอง ทั้งสองนั่งดื่มชากันอยู่ครู่หนึ่งไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงอดีต ไม่มีผู้ใดพูดถึงจวนหลิว ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงหลิวจ้านเฉิน มีเพียงเสียงชารินลงถ้วย และเสียงลมพัดม่านไม้ไผ่เ

บทที่ 43 จดหมายระหว่างสองเมืองวังหลวงอยู่ห่างจากเรือนที่เสี่ยวถังอยู่ไม่ไกลมากนัก แต่เพราะหน้าที่ที่เขากำลังทำอยู่ทำให้การส่งหรือรับจดหมายต้องตรวจสอบทุกตัวอักษรจดหมายหนึ่งฉบับจึงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเดินทางถึงมืออีกฝ่ายเมื่อก่อนเสี่ยวถังไม่เคยคิดว่าตนเองจะเฝ้ารอจดหมายจากผู้ใดในโลกเดิม การส่งข้อความเพียงชั่วพริบตาก็ถึงปลายทางอยากถามอะไรก็ถามอยากตอบอะไรก็ตอบ หากอีกฝ่ายไม่อ่านข้อความภายในครึ่งวันก็เริ่มสงสัยว่าเขายุ่งหรือไม่พอใจแต่ในโลกแห่งนี้ การรอคอยหนึ่งฉบับกลับต้องนับเป็นวัน และถึงจะช้าเพียงใด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงบุรุษส่งสารเคาะประตูเรือน หัวใจของเสี่ยวถังก็ยังเผลอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่จดหมายฉบับแรกมาถึงในวันที่หิมะแรกของปีเริ่มโปรยปรายเกล็ดหิมะสีขาวลอยลงมาอย่างแผ่วเบา ปกคลุมหลังคาเรือนและถนนหินด้วยสีขาวจาง ๆบุรุษส่งสารมาถึงตอนยามสาย เสื้อคลุมของเขามีละอองหิมะเกาะอยู่เต็มบ่า“จดหมายจากในวังหลวงขอรับ”เพียงได้ยินคำว่าวังหลวง เสี่ยวถังก็วางพู่กันลงทันที นางรับซองจดหมายมา บนซองมีลายมือคมสวยเป็นระเบียบเพียงเห็นตัวอักษร มุมปากของนางก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนเจ้าของลา

บทที่ 45 ชีวิตที่ไม่ได้วางแผนเรือนเช่าหลังเล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงที่พักชั่วคราว บัดนี้กลายเป็นเรือนหลังใหม่ที่กว้างขึ้นไม่หรูหรา ไม่โอ่อ่าแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเป็นเรือนที่นางกับเฉินยวี่ช่วยกันเลือก ช่วยกันปลูกต้นไม้หน้าบ้าน ช่วยกันจัดวางโต๊ะ เก้าอี้ ชั้นหนังสือ และเครื่องใช้ทุกชิ้นไม่มีสิ่งใดล้ำค่า แต่ทุกสิ่งล้วนมีความทรงจำทุกมุมของบ้าน ต่างมีเรื่องราวของคนทั้งสองซ่อนอยู่หน้าต่างบานหนึ่งเป็นที่ที่เสี่ยวถังชอบนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นเหมยในลานเรือนคือสถานที่ที่เฉินยวี่มักชงชารอให้นางกลับจากทำงานส่วนห้องหนังสือยังคงเต็มไปด้วยสมุดบัญชีและเอกสารกองโตไม่ต่างจากเดิมเพียงแต่คราวนี้ มันไม่ได้เป็นภาระ หากเป็นงานที่ทั้งสองต่างภาคภูมิใจเช้าวันหนึ่งแสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดผ่านบานหน้าต่างไม้เสียงพ่อค้าแม่ค้าจากตลาดดังแว่วมาตามสายลม กลิ่นโจ๊กหอมกรุ่นจากร้านหัวมุมถนนลอยเข้ามาเจือกับกลิ่นชาที่กำลังต้มอยู่ในครัวเสี่ยวถังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ฟังเสียงธรรมดาเหล่านั้นอย่างเงียบงันเช้าธรรมดาวันหนึ่งและนั่นเอง คือสิ่งที่นางโหยหามาตลอดไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเบา ๆ

ตอนพิเศษ 1 เมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้ สามปีหลังจากเหตุการณ์ทั้งหมด 2ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงเงยหน้าขึ้นมองนาง“ถังถัเจ้าว่า…หรือเรื่องราวของเรา กำลังถูกใครบางคนอ่านอยู่เช่นกัน”เสี่ยวถังมองเขา ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน“คงไม่หรอก”นางตอบทันทีแต่ในใจ…กลับไม่แน่ใจเลยแม้แต่น้อยสายลมพัดผ่านลานเรือน หน้าหนังสือพลิกไปเองทีละหน้า จนไปหยุดอยู่ที่หน้าสุดท้ายหน้าซึ่งก่อนหน้านี้ยังว่างเปล่าบัดนี้…กลับมีตัวอักษรปรากฏขึ้นทีละบรรทัดตอนพิเศษเมื่อผู้เขียนลืมเขียนตอนนี้ไว้…เสี่ยวถังถึงกับยกมือกุมหน้าผากก่อนหัวเราะจนแทบหยุดไม่อยู่“นี่มัน…จะเกินไปแล้วนะ”เฉินยวี่เองก็อดหัวเราะตามไม่ได้ “อย่างน้อย ตอนจบคราวนี้ ผู้เขียนก็ใจดีกับท่าน”เสี่ยวถังปิดหนังสือลงเบา ๆ บุรุษนักเดินทางมองทั้งสองสลับกันด้วยสีหน้างุนงง“ตกลง…พวกท่านรู้จักหนังสือเล่มนี้หรือไม่”เสี่ยวถังมองหนังสือในมือ ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามเหนือยอดต้นท้อ รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า“รู้จักเจ้าค่ะ รู้จักดีมากทีเดียว”เฉินยวี่มองนางด้วยรอยยิ้ม “แล้วท่านจะทำอย่างไรกับมัน”เสี่ยวถังค่อย ๆ ลูบปกหนังสือว่างเปล่า ก