All Chapters of ปั้นรักมาเฟียร้าย : Chapter 61 - Chapter 70

เสียงทุ้มแหบพร่าส่งผลให้หัวใจดวงน้อยสั่นวูบ ราวกับแผ่นดินถล่ม ปั้นหยาพยายามจะขยับกายถอยร่นร่างหนี ทว่าแผ่นหลังบอบบางกลับชนเข้ากับพนักหัวเตียงกว้างจนหมดสิ้นหนทาง สุดท้ายจึงทำได้เพียงแค่เบิกตากว้างมองสบตากับเขาตาคิรันจ้องมองอาการประหม่าลนลานนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ ก่อนจะขยับปลายนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาไล้สัมผัสไปตามเรียวปากนุ่มนิ่มแผ่วเบา สายตาคมกล้าจ้องตรึงอยู่ที่ใบหน้าหวานไม่วางตา ราวกับว่าเวลานี้เธอคือสิ่งมีชีวิตเพียงสิ่งเดียวที่เขาปรารถนามากกว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้“ยังกลัวฉันอยู่ไหม”จู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยปากตั้งคำถามขึ้นมา คำถามที่ไม่คาดคิดส่งผลให้ปั้นหยาชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขานิ่ง ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับศีรษะส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า“ไม่กลัว”“แน่ใจ?”“อื้อ” หญิงสาวขยับฝ่ามือเล็กขึ้นแนบแก้มสากของเขาเอาไว้แผ่วเบา ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานละมุนส่งไปให้“เพราะคุณไม่เคยทำร้ายฉัน”แววตาของคิรันสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มปิดเปลือกตาลงช้า ๆ คล้ายกับกำลังพยายามควบคุมระงับอารมณ์ความรู้สึกบ้าคลั่งบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ข้างใน ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมามอบสัม

ภายในห้องทำงานพลันตกอยู่ในความเงียบ คีร์จดจ้องมองใบหน้าด้านข้างของผู้เป็นน้องอยู่พักใหญ่ ก่อนจะระบายลมหายใจยาวเหยียดออกจากปากอย่างปลงตก“โอ๊ย รักจริงนี่หว่า”“โคตรจริง” ซิ่วอิงหลุดรอยยิ้มออกมาตรงมุมปากคิรันไม่ได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธคำแซวอะไรกลับไป แววตาคมกล้าของเขานั้น มันกลับฉายชัดเจนและเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกมากมายจนท่วมท้นหลังจากนั้นไม่นาน บรรดาชายหนุ่มทั้งสามคนก็เริ่มแยกย้ายกันก้มหน้าก้มตาเคลียร์กองเอกสารในส่วนของตัวเอง ทั่วทั้งห้องกว้างอบอวลไปด้วยเสียงพลิกเปิดหน้าแฟ้ม เสียงรัวนิ้วพิมพ์คีย์บอร์ด และเสียงโทรศัพท์ติดต่อประสานงานที่ดังแทรกสลับกันไปมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเวลาหมุนผ่านพ้นไปร่วมเกือบสองชั่วโมงเต็มคีร์ที่กำลังตวัดปลายปากกาเซ็นเอกสารในมืออยู่ดี ๆ ก็พลันหยุดชะงักมือลง ก่อนจะฟุบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะทำงาน“ชีวิตกูจบแล้ว”ซิ่วอิงเหลือบหางตามองสภาพไร้วิญญาณของเพื่อน“เป็นอะไรอีก”คีร์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ เผยให้เห็นสีหน้าท่าทางที่ดูอิดโรยราวกำลังใกล้จะสิ้นใจ“งานเยอะขนาดนี้ คืนนี้กูต้องนอนกอดเอกสารแทนผู้หญิงแน่”สิ่งนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่ซิ่วอิงจะหลุดส่งเสียงหัวเรา

หลังจากที่คิรันก้าวเท้าเดินออกไปขึ้นรถยนต์ เพื่อเดินทางไปทำงาน คฤหาสน์หลังใหญ่ก็พลันตกอยู่ภายใต้ความเงียบ ปั้นหยาย้ายร่างมานั่งจมปุกอยู่บนโซฟาภายในห้องรับแขกเพียงลำพัง ฝ่ามือเล็กขยับพลิกเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือเลื่อนดูโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อยด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ตอนแรกเธอตั้งอกตั้งใจเอาไว้ว่าจะจัดแจกันดอกไม้เล่นเพื่อฆ่าเวลา ทว่าสุดท้ายกลับพบว่าตัวเองหมดสิ้นแรงบันดาลใจไปเสียดื้อ ๆ อาจเป็นเพราะในช่วงระยะหลังมานี้ คิรันเข้มงวดกวดขันเรื่องมาตรการรักษาความปลอดภัยรอบตัวเธอมาก เสียจนทำให้เธอแทบจะไม่ได้ย่างกรายออกไปเปิดหูเปิดตาที่ไหนเลยหญิงสาวระบายลมหายใจยาวออกมาแผ่วเบา ก่อนที่สายตาคู่สวยจะเหลือบไปเห็นแผ่นบัตรเครดิตสีดำขลับเลอค่าใบนั้นที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะกระจกตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ห้วงความคิดบางอย่างก็แล่นริ้วเข้ามาในหัวสมอง“จริงสิ...”ตั้งแต่ที่เธอตกลงปลงใจมาใช้ชีวิตร่วมเรียงเคียงหมอนอยู่กับเขา ผู้ชายคนนั้นเป็นฝ่ายจัดการทุกสิ่งทุกอย่างมาปรนเปรอให้เธอ โดยที่เธอไม่ต้องเอ่ยปากขอ ทั้งเสื้อผ้า เครื่องประดับล้ำค่า ร้านดอกไม้แสนสวย หรือแม้กระทั่งเม็ดเงินมหาศาลเพื่อแลกกับความปลอดภัยรอบตัวเธอทว่าตัวเ

ตลอดระยะเวลาของการเดินทางกลับ บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถยนต์ตกอยู่ภายใต้ความเงียบ เสียจนผู้ร่วมทางแทบจะหายใจเข้าออกไม่ทั่วท้อง คิรันเอนกายนั่งอยู่เคียงข้างปั้นหยา ฝ่ามือแกร่งกุมมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นตลอดการเดินทาง ปลายนิ้วโป้งอุ่นคอยเลื่อนลูบไล้แผ่วเบาไปตามบาดแผลรอยถลอกบนฝ่ามือบางของเธอเป็นระยะ ๆ อย่างทะนุถนอม ถึงแม้ใบหน้าคมคายจะเรียบนิ่งสนิทไร้ความรู้สึก ทว่าทุกคนบนรถต่างรับรู้ดีว่า บัดนี้บอสใหญ่แห่งตระกูลมาเฟียกำลังตกอยู่ในอารมณ์โกรธขีดสุด เสียจนไม่มีใครหน้าไหนกล้าหายใจแรงจนกระทั่งยานพาหนะคันงามเคลื่อนตัวผ่านซุ้มประตูใหญ่เข้ามาภายในเขตพื้นที่คฤหาสน์ มิ้นท์ที่ทอดสายตามองผ่านกระจกรถออกไปถึงกับอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบหลุด“เดี๋ยวนะ...นี่บ้านหรือโรงแรมห้าดาว?!”คำอุทานแสนซื่อส่งผลให้ปั้นหยาหลุดส่งเสียงขำเบา ๆ ออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องราววุ่นวายขึ้น ส่วนทางด้านของป้าแย้มที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็พลอยอมยิ้มบาง ๆ ด้วยความเอ็นดูตามไปด้วยทันทีที่สองฝ่าเท้าก้าวขาสไลด์ลงมาจากรถ แพทย์ประจำคฤหาสน์ก็รีบสาวเท้าเข้ามาสแตนด์บายอยู่ทันท่วงที ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเพราะคิรันได้ต่อสายตรงสั่งการเ

คิรันยืนอยู่เบื้องหน้าห้องพักใหญ่อีกครู่หนึ่ง เพื่อดึงสีหน้าโหด ๆ ทิ้งไปตามคำแนะนำของคีร์และซิ่วอิง พ่นลมหายใจยาวเหยียดก่อนจะยกมือขึ้นเคาะบานประตูก๊อก... ก๊อก...“ปั้นหยา”ภายในห้องยังคงส่งกลับมาเพียงความเงียบงันไร้ซุ่มเสียง คิรันสูดลมหายใจลึกก่อนเปรยคำอ่อนลง“ฉันขอคุยด้วยหน่อย”พื้นที่ด้านในตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงกระเง้ากระงอดแสนงอนของหญิงสาวจะยอมเอ่ยตะโกนตอบกลับออกมา“ไม่คุย!”คิรันถึงกับต้องหลับตาลงช้า ๆ พลางแอบพึมพำกับตัวเองแผ่วเบาอย่างเหนื่อยใจ“ยากกว่าปิดดีลร้อยล้านอีก...”คิรันยังคงยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูห้องนอนอยู่เงียบ ๆ ภาพลักษณ์ผู้นำมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแสนเย็นชาที่ใครต่อใครเห็นพบเห็นเป็นต้องขวัญหนีดีฝ่อหวาดกลัวจนตัวสั่น ในเวลานี้กลับไม่หลงเหลือเค้าโครงความป่าเถื่อนนั้นอยู่อีกเลย... เพราะบัดนี้เขากำลังตกอยู่ในสภาวะจนแต้มหมดปัญญาอย่างสิ้นเชิง เพียงเพราะติดกับดักความงอนของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แค่คนเดียว“ปั้นหยา เปิดประตูก่อน” คิรันส่งเสียงเรียกเธออีกครั้งพื้นที่ภายในห้องจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดระคนอึดอัดอยู่พักใหญ่ ก่อนที่น้ำเสียงหวานของคนตัวเล็กจะยอม