LOGINบทที่ 25
เส้นทางที่ไปไม่ถึง
![]()
บทพิเศษ 9พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น (จบ) วันเวลาผันผ่านไปนานถึงห้าสิบปี... สำหรับโลกมนุษย์ นานพอให้คนรุ่นหนึ่งจากไปและอีกรุ่นหนึ่งเติบโตขึ้น แต่สำหรับเทพเซียนแล้ว กลับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันยังคงบำเพ็ญตบะ สั่งสมแต้มบุญ และแวะเวียนกลับมาเยี่ยมตระกูลเยี่ยอยู่เสมอ เมื่อเยี่ยเฟยฉีและหลงเหมยหรูล่วงเข้าสู่วัยชราและจากไปอย่างสงบ เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันก็เดินทางกลับมายังเมืองหลวง เพื่อส่งดวงวิญญาณของบุคคลอันเป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้าย
บทพิเศษ 8พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและยกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่เสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาสำคัญของคู่บ่าวสาว นั่นคือการเข้าหอ ครั้นได้ฤกษ์อันเป็นมงคล ทั้งสองก็ถูกส่งตัวเข้าห้องหอในทันที ภายในเรือนหอแม้จะตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่แสงเทียนสีแดงที่ส่องสว่างไสว กลับช่วยขับให้บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความรัก เยี่ยเฉียนเยียนในชุดมงคลสีแดงปักลวดลายประณีต ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่คมจับจ้องที่ร่างโปร่งของโม่หรันซึ่งอยู่ในชุดสีแดงเช่นเดียวกันอย่างไม่ละสายตา
บทพิเศษ 7เจรจาสู่ขอ (2) วันถัดมา จ้าวอันอันและโม่เฉินเดินทางมาเยือนจวนตระกูลเยี่ย หลังได้รับข่าวจากเยี่ยเฉียนเยียนล่วงหน้า ตระกูลเยี่ยเองก็จัดเตรียมน้ำชาและอาหารเลิศรสไว้ต้อนรับอย่างไม่มีบกพร่องเช่นกัน ทว่า... แม้ทั้งสองจะแต่งกายด้วยชุดขาวที่เรียบง่าย ไร้เครื่องประดับหรูหรา แต่รัศมีรอบกายกลับดูสูงส่ง ราวกับเทพเซียนที่อยู่เหนือโลกีย์ หลงเหมยหรูแทบนั่งไม่ติดเนื่องจากประหม่า ส่วนเยี่ยเฟยฉีแม้ภายนอกยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้ แต่กลับตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าสบตา&n
บทพิเศษ 6เจรจาสู่ขอ (1) เพราะต้องใช้เวลาปรับตัวกับร่างมังกรอยู่สักระยะ เยี่ยเฉียนเยียนจึงยังไม่อาจกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ได้ เขาทำได้เพียงก้มศีรษะลง ยอมให้โม่หรันกอดและซุกหน้าถูไถอยู่กับเกล็ดสีดำของตนอย่างตามใจ ทุกครั้งที่ถูกโม่หรันลูบไล้ มังกรดำก็จะส่งเสียงครางแผ่วเบา ก่อนใช้ปลายจมูกแตะแก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังบอกว่า ‘ข้าปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง’ เมื่อเห็นทั้งคู่ปลอดภัยและยังคงแสดงความรักต่อกันเหมือนยามปกติ จ้าวอันอันกับโม่เฉินก็อดยิ้มตามไม่ได้ ตอนนั้นเอง โม่เฉินหันไปเห็นราชันมังกรดำที่ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความส
บทพิเศษ 5คืนสู่ร่างมังกร (5) ทันทีที่จ้าวอันอันเห็นบุรุษในอาภรณ์สีดำทะยานมาถึง ริมฝีปากสวยก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ ถึงอย่างนั้น นางกลับแสร้งวางท่าทีนิ่งเฉย ราวกับไม่ได้สนใจ ทว่าในใจร้องว่า... ‘ในที่สุด สมบัติราชันมังกรก็เดินมาถึงหน้าประตูแล้ว!’ ราชันมังกรดำไม่รู้เลยว่าในใจของจ้าวอันอันกำลังคิดรีดไถ่สมบัติจากตน สายตาของเขาจับจ้องเพียงชายหนุ่มที่กำลังรับทัณฑ์อสนีบาตกลางทะเลสาบ ใบหน้าของอีกฝ่ายละม้ายคล้ายตนอยู่หลายส่วน อีกทั้งทั่วร่างนั้นยังถูกปก
บทพิเศษ 4คืนสู่ร่างมังกร (4) ทันทีที่โม่หรันกลับถึงอารามหลิงเซียว เขาก็รีบเข้าไปเกาะแขนมารดาแจไม่ยอมปล่อย ออดอ้อนขอให้มารดาหาทางช่วยเยี่ยเฉียนเยียนผ่านทัณฑ์สวรรค์ให้ได้ เดิมทีคิดว่ามารดาจะปฏิเสธ ทว่าผิดคาด นางกลับตอบรับคำขอของเขาแทบไม่ต้องหยุดคิด “ไม่มีปัญหา! อาจารย์ของเจ้าเก็บสมบัติมาหลายพันปี ของดีที่ใช้ต้านอสนีบาตต้องมีอยู่แล้ว เดี๋ยวแม่จะไปขูดรีด...ไม่สิ! ไปขอของวิเศษจากเขามาให้เจ้าเอง” “ขอบคุณขอรับ!” โม่หรันยิ้มแก้มแทบปริ จ้า
บทที่ 2พบกันอีกครั้ง (1) เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงสุดท้ายของวันก็เลือนหายไปจากขอบฟ้าแล้ว โม่หรันยันกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน พลางปัดใบไม้แห้งที่ติดตามเสื้อผ้าออกจากตัว ก่อนมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของเมืองหลวง อันเป็นที่ตั้งของอารามหลินอวิ๋นกวน ด้านนอกอารามมีบ่อน
บทที่ 1ก้าวแรก(เพียงลำพัง)สู่เมืองหลวง เด็กหนุ่มในชุดนักพรตสีขาวเก่าซีด นั่งชันเข่าพิงกำแพงเมืองอย่างหมดแรง ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลือบมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด บ้างคิดว่าเป็นนักพรตผู้บำเพ็ญเพียร บ้างก็เห็นเป็นเพียงขอทานตัวน้อยคนหนึ่ง แม้ใบหน้าจะจิ้มลิ้มน่าเ
บทที่ 9คดีหมู่บ้านประหลาด (3) ยามนี้ท้องฟ้าถูกย้อมด้วย
บทที่ 8คดีหมู่บ้านประหลาด (2) ความรู้สึกฉุกใจเช่นนี้ ค

![นายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





