All Chapters of หนี้รักเมียจำยอม: Chapter 11 - Chapter 20

ตกเย็นของวันนั้นหลังจากอาบน้ำอาบท่าแล้ว ลลิดาก็เดินออกมาที่สวนหย่อมหน้าบ้าน เพื่อรับลมเย็น ๆ ในค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง และอีกอย่างคือไม่อยากเจอหน้าเขาคนนั้น หากโฉมฉายไม่ไปต่างจังหวัดอย่างน้อยเธอก็พอมีเพื่อนคุยอยู่บ้างยืนกอดอกจ้องมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนได้สักพัก เธอก็เห็นผู้เป็นพ่อกับแม่ยิ้มให้อยู่บนนั้น จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมาเป็นทาง คิดถึง อยากจะกอดเพื่อเติมพลังงานชีวิต ให้มีแรงต่อสู้กับสิ่งที่เผชิญอยู่ในตอนนี้“ดาคิดถึงพ่อกับแม่เหลือเกิน หากมีโอกาสดาจะรีบกลับไปหานะคะ” ว่าแล้วก็ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวหมับ!“ใคร! ปล่อยฉันนะ” จู่ ๆ ก็มีคนมากอดเธอจากด้านหลัง พยายามแกะมือเขาออกแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงได้ ทำได้เพียงพยายามออกแรงดิ้นเท่านั้น“อยู่นิ่ง ๆ ไม่งั้นฉันจับเธอทำเมียตรงนี้แน่”“คุณศรัณย์!” ตอนแรกคิดว่าเป็นพวกโจรย่องเข้าบ้าน แต่ที่ไหนได้กลับเป็นสามีเธอเองซะอย่างนั้น“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันอึดอัด”“แต่ฉันรู้สึกสะใจ”“คุณทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร ในเมื่อคุณเป็นคนบอกเองว่าจะไม่แตะเนื้อต้องตัวฉัน”“ฉันเปลี่ยนใจตั้งแต่ที่เธอบอกว่า เธอเองก็เกลียดฉันเหมือนกัน เธอบอกว่ารู้สึกดีที่ฉันจะไม่มา

“กูไม่ใช่มึงนี่หว่า ที่คลำดูไม่มีหางก็เอาหมด ผู้หญิงที่กูรักกูจะเทิดทูนบูชาเก็บเอาไว้บนหิ้ง ไม่ยอมทำให้เธอต้องเสียใจและมีมลทินเด็ดขาด มึงสบายใจได้”“เออ ๆ คนอย่างมึงมันดีอยู่แล้วนี่หว่า”“มึงพูดจริงหรือประชดกูวะไอ้ห่า”“กูพูดจริง ๆ ขนาดพ่อกับแม่กูยังชมมึงไม่หยุดปาก แต่กับกูไม่เคยชมเลยสักครั้ง”“จริง ๆ มึงเป็นคนเก่งและมีความสามารถมากนะไอ้ศรัณย์ เพียงแต่มึงติดเที่ยวเกินไปเท่านั้นเอง ถ้าเลิกพวกนี้ได้มึงจะเป็นยิ่งกว่าเทพบุตรอีกนะเว้ย” เห็นสีหน้าน้อยใจของน้องชายจึงพูดให้กำลังใจบ้าง กลัวว่าจะเก็บเอาไปคิดมาก“ไม่ต้องมาปลอบใจกูหรอก กูจะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะได้อิสรภาพกลับคืนมา”“นี่ไงข้อเสียอันดับหนึ่งของมึง โคตรเอาแต่ใจตัวเอง กูนึกภาพไม่ออกเลยว่าเวลาที่คุณดาโดนมึงดุ เธอจะรู้สึกแย่มากแค่ไหน ถ้าไม่รักเธอก็อย่าทำให้เธอเสียใจเป็นพอ กูจะเป็นคนทำให้คุณดามีความสุขเอง”คำพูดที่จริงจังของศรุตทำให้ศรัณย์ถึงกับสะอึก เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการเปิดไฟเขียวให้คนอื่นมาจีบภรรยาตนเอง มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือ..........มื้อเย็นวันนี้มีแขกเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ทำให้บรรยากาศครึกครื้นเป็นพิเศษ ศรุตเป็

แม้ว่าค่ำคืนแห่งความเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทว่าความเจ็บปวดในใจของลลิดายังคงไม่จางหาย บทรักที่เขามอบให้ช่างแตกต่างจากคืนนั้น ที่คิดว่าเธอคือเพลงดาว แม้ว่านั่นจะเป็นครั้งแรกที่เสียพรหมจรรย์ แต่เขาก็ไม่ป่าเถื่อนเท่าคืนที่ผ่านมา ศรัณย์ถาโถมความกำหนัดเข้ามาในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบจะลุกออกจากเตียงไม่ไหวเช้านี้เป็นวันหยุดศรัณย์จึงตื่นสายกว่าปกติ แต่ทว่าคนเป็นภรรยาตื่นขึ้นมาใส่บาตรตั้งแต่เช้าตรู่ ทำอย่างนี้ทุกวันไม่เคยขาด เหมือนเมื่อครั้งอยู่ที่เชียงใหม่ เสร็จแล้วก็เดินเข้ามาในบ้าน และเจอกับสมัยจึงเอ่ยปากถามถึงผู้เป็นสามี“คุณศรัณย์ลงมาทานข้าวหรือยังคะพี่สมัย”“ยังเลยค่ะ”“คุณดาจะทานก่อนเลยไหมคะ”“เดี๋ยววันนี้ดาไปทานในครัวนะคะ”คุยกันแล้วลลิดาก็เดินตรงเข้าไปในครัว ทำเอาสาวใช้ทำหน้าสงสัย เพราะปกติแล้วเจ้าหล่อนจะรอทานข้าวกับสามี ไม่ว่าเขาจะลงมาช้าหรือกลับดึกก็ยังคงรอ แต่วันนี้กลับผิดปกติจนอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่………..ตื่นขึ้นมาไม่เจอภรรยาอยู่ข้างตัว ศรัณย์จึงเดินลงมาข้างล่างทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ เดินอ้าปากหาวหวอดมาจนถึงโต๊ะอาหาร ก็พบว่าทุกอย่างได้ถูกเตรียมไว้เหมือนเช่นทุกว

ขับรถไปได้ชั่วโมงกว่า ๆ ก็มาถึงจุดหมายปลายทาง ศรัณย์จอดรถไว้ที่ลานจอดริมชายหาดบางแสน ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก็หันไปมองภรรยา พบว่าตอนนี้เธอยังคงนอนหลับอยู่ เอื้อมมือไปกำลังจะเขย่าตัวเพื่อปลุก แต่ก็เปลี่ยนใจลดมือลงมา จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างตั้งใจ กลืนน้ำลงคออึกใหญ่ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ศรัณย์บดจูบริมฝีปากชมพูระเรื่ออย่างเนิบนาบโดยไม่รู้เบื่อ ตักตวงความหอมหวานอยู่นานจนลลิดาเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาสวยเปิดขึ้นช้า ๆ ก็พบกับดวงตาคมที่ฉายแววความหื่นออกมาอย่างชัดแจ้ง“อื้อ...”เธอรีบดันแผงอกแกร่งออก แต่ศรัณย์ยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ ราวกับต้องการแกล้งเธอเสียอย่างนั้น ยิ่งเธอออกแรงเขายิ่งรุนแรงมากขึ้น จนลลิดายอมนั่งอยู่นิ่ง ๆ จนกว่าเขาจะพอใจ“หวานดี” ศรัณย์ยิ้มอย่างพอใจหลังจากถอนริมฝีปากออกมาแล้ว“คนฉวยโอกาส”“ใครบอก...ฉันแค่ปลุกเธอเท่านั้นเอง”“อย่ามาอ้างหน่อยเลย ถ้าคุณจะปลุกฉัน แค่สะกิดเบา ๆ ฉันก็รู้สึกตัวแล้ว”“ก็ฉันอยากจะปลุกด้วยวิธีนี้มีอะไรไหม” คนพูดทำหน้าทะเล้นไม่ยอมรับความผิด ลลิดาจึงรีบเปิดประตูรถลงมา โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังอยู่ที่ไหนเจ้า

ช่วงเย็นของวันนั้นทั้งสองออกมาทานข้าวที่ผับแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่พัก เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ไฟแสงสีในยามค่ำคืนก็สว่างไสว ลลิดาไม่รู้สึกคุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่สำหรับศรัณย์แล้วมันเป็นเรื่องปกติ ยิ่งได้มานั่งดื่มในบรรยากาศดี ๆ อย่างนี้ยิ่งชอบศรัณย์ได้จองโซนที่นั่งไพรเวทมีความเป็นส่วนตัว สั่งอาหารมาเพียงแค่ไม่กี่อย่างนอกนั้นเป็นเครื่องดื่ม ลลิดาได้แต่นั่งทานอาหารอย่างเงียบ ๆ ส่วนชายหนุ่มนั้นนั่งไขว่ห้างกระดิกปลายเท้า ฟังดนตรีสดซึ่งอยู่เยื้องไปทางด้านหน้าไม่ไกลนัก“ชงเหล้าให้หน่อย” เมื่อดื่มจนหมดแก้วแล้วก็ยื่นให้ภรรยา“ฉันชงไม่เป็น”“เดี๋ยวบอก หัดเอาไว้เป็นเมียฉันต้องชงเหล้าเป็น จะได้ไม่เสียชาติเกิด” ศรัณย์แสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นสีหน้าอันบูดบึ้งของเธอ ยิ่งได้แกล้งยิ่งรู้สึกดี เขาคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ“ทำไมคุณไม่ให้พนักงานสาว ๆ สวย ๆ มาช่วยชงให้ล่ะ คุณชอบแบบนั้นไม่ใช่เหรอ” เจ้าหล่อนเอ่ยพลางเหลือบตามองพนักงานสาวสวย ที่สวมชุดเซ็กซี่ขยี้ใจชาย กำลังเดินขวักไขว่เพื่อบริการลูกค้า“ฉันเบื่อแล้ว อยากลองใช้บริการอะไรที่มันไม่หวือหวาบ้าง อย่างเช่นเธอยังไงล่ะ”“ถ้