All Chapters of หนี้รักเมียจำยอม: Chapter 1 - Chapter 10

ภายในห้องโถงที่ใหญ่ที่สุดของโรงแรม ตอนนี้มีงานวิวาห์ใหญ่เกิดขึ้น บรรดาแขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูง ต่างก็ทยอยเข้าร่วมงานแต่งของลูกชายนักธุรกิจชื่อดัง ส่วนเจ้าสาวนั้นแทบจะไม่มีใครรู้จักความเป็นมาของเธอ นั่นเพราะเจ้าหล่อนเป็นเพียงลูกสาวเจ้าของรีสอร์ตโนเนม ในจังหวัดเชียงใหม่เพียงเท่านั้นคู่บ่าวสาวที่เพิ่งจะเคยเห็นหน้ากันแค่ไม่กี่วันก่อนแต่ง ต่างก็รู้สึกอึดอัดกับการต้องมายืนยิ้ม ยกมือไหว้แขกเหรื่อเป็นเวลานาน ทั้งคู่แทบจะไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ เพราะต่างก็ไม่ได้รักใคร่ชอบพลอกันมาก่อน“ชิด ๆ กันหน่อยค่ะเจ้าบ่าวเจ้าสาว” แขกในงานต้องการขอถ่ายรูปคู่ เมื่อเห็นคู่บ่าวสาวยืนห่างจึงร้องขอให้ขยับเข้ามาใกล้‘ลลิดา’ มองหน้าเจ้าบ่าวแวบหนึ่ง ก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ‘ศรัณย์’ ยกมือขึ้นไปโอบไหล่เจ้าสาวอย่างถือวิสาสะแล้วยิ้มให้กล้องแชะ! แชะ!เมื่อได้ภาพสมใจอยากแล้วก็เดินไป ทิ้งให้เขาและเธอยืนมองหน้ากันอย่างไม่คุ้นชิน เห็นหน้าเจ้าสาวทีไรศรัณย์มักจะถอนหายใจแทบทุกครั้ง ไม่ใช่เพราะเธอขี้ริ้วขี้เหร่หรือไม่น่าชวนแมง เธอสวยมากในสายตาผู้ชายรักสนุกอย่างเขา แต่ที่ไม่ชอบก็เพราะเธอผู้นี้เข้ามาเพราะเรื่องเงิน และทำให้ช

“จะไปไหนก็ไป”ลลิดาเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ก่อนจะพยายามถอดชุดเจ้าสาว แต่ทว่าเธอกลับไม่สามารถรูดซิปด้านหลังได้ พยายามอยู่นานจนคิดว่าต้องมีใครสักคนช่วย“ทำไมมันถอดยากถอดเย็นอย่างนี้นะ เฮ้อ! คงไม่มีทางเลือกแล้วสินะ” ว่าแล้วก็เดินออกไปจากห้องแต่งตัว เพื่อให้เจ้าบ่าวช่วยรูดซิปลงให้เดินออกมาแล้วลลิดาก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ส่งเสียงกรี๊ดเมื่อเห็นศรัณย์ยืนเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่กลางห้อง“กรี๊ด!”“เหี้ย!”เจ้าหล่อนยกมือขึ้นมาปิดตา ส่วนศรัณย์รีบหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันรอบเอวไว้ แม้ว่าเขาจะเคยแก้ผ้าต่อหน้าผู้หญิงมานักต่อนัก แต่ทว่ากับเธอคนนี้รู้สึกอายขึ้นมาซะดื้อ ๆ“เป็นบ้าอะไรจู่ ๆ ก็เดินออกมา”“ฉันจะให้คุณช่วยรูดซิปด้านหลังให้ค่ะ ฉันรูดเองไม่ได้” เธออธิบายแต่ยังไม่ยอมลดมือลง“เอามือลงได้แล้ว”เจ้าหล่อนค่อย ๆ ลดมือลง เปิดเปลือกตาสวยขึ้นอย่างช้า ๆ พบว่าตอนนี้ศรัณย์ยืนเท้าสะเอวโดยมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวไว้แล้ว“ฉันขอโทษค่ะ”“ช่างมันเถอะ จะให้ช่วยรูดซิปไม่ใช่เหรอ หันหลังมาสิ” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น บ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีลลิดาเดินเข้าไปใกล้แล้วหันหลังให้ชายหนุ่ม มือทั้งสองข้างกอดที

บริษัทโชติไพศาล เป็นบริษัทผู้ผลิตและส่งออกจิวเวอรี่ชั้นนำของเมืองไทย ได้รับความไว้วางใจจากลูกค้าจากทั่วทุกมุมโลก นอกจากนั้นยังสร้างแบรนด์เพชรเป็นของตัวเองอีกด้วย ทำให้ตระกูลนี้ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของเมืองไทยศรัณย์เดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น สีหน้าของท่านรองประธานในวันนี้ทำให้พนักงานต่างก็รู้สึกกลัว ไม่กล้าเข้ามาใกล้ เมื่อเขาเดินผ่านไปแล้ว ทุกคนต่างก็ส่งเสียงซุบซิบนินทา เพราะเมื่อวานเพิ่งจะแต่งงานมาหยก ๆ แต่ทำไมถึงดูเหมือนไม่มีความสุขเลยมีเพียงคนเดียวที่เห็นอย่างนั้นแล้วยิ้มอย่างมีความสุข ‘เพลงดาว’ เลขาหน้าห้องคู่ใจ เดินถือถ้วยกาแฟเข้าไปในห้องหลังจากนั้นไม่นานก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“ขออนุญาตค่ะบอส”“เข้ามาได้”เพลงดาวเข้ามาแล้วก็ทำการล็อกประตูห้องทันที เดินถือถ้วยกาแฟตรงไปที่โต๊ะ วางลงตรงหน้าเขาก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ ทำการนวดที่ไหล่ให้อย่างเบามือ“ไปโมโหอะไรมาคะ”“ก็เมียที่บ้านน่ะสิ”“เพิ่งจะแต่งงานแท้ ๆ แต่ทำไมถึงได้เบื่อเร็วอย่างนี้ล่ะคะ เดี๋ยวเพลงนวดให้นะบอสจะได้รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น”“เธอก็รู้ว่าฉันโดนบังคับให้แต่ง ฉันไม่ชอบที่ยัยนั่นเป็นผู้หญิงหิวเงิน ที่น่าโมโ

“เอ่อ...เมียบอสน่ะสิคะ เดินเข้ามาต่อว่าเพลงซะยกใหญ่ แค่เพลงบอกว่าตอนนี้บอสกำลังยุ่งอยู่เข้าไปไม่ได้ ถึงขนาดกับโยนกล่องข้าวลงบนพื้นอย่างนี้” เพลงดาวตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ แถมยังควงแขนศรัณย์เย้ยอีกต่างหาก“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือฉันทำอาหารเที่ยงมาให้คุณ แต่เธอไม่ยอมให้ฉันเข้าไป”“แล้วก็ทำลายข้าวของอย่างนี้น่ะเหรอ กลับไปซะแล้วก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาที่นี่อีก” ศรัณย์เอ่ยอย่างใส่อารมณ์ แววตาคมที่มองมานั้นไม่มีความรู้สึกเห็นใจเลยสักนิดเพลงดาวได้ยินอย่างนั้นก็แบะปากมองอย่างสะใจ นี่น่ะเหรอภรรยาของผู้ชายที่เธอรัก สวยซะเปล่าแต่งี่เง่าเต่าตุ่นเป็นไหน ๆ ใครจะอยากได้เป็นเมีย ถ้าไม่เสนอตัวมาให้ เจ้าหล่อนคิดในใจ“ฮึก...คุณไม่มีเหตุผลเอาซะเลย” ความเสียใจทำให้ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ยืนมองคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกสมเพช ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนั้นศรัณย์มองตามหลังไปจนเธอพ้นระยะสายตา ก่อนจะดึงตัวเพลงดาวเข้าไปในห้อง“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”“ก็ตามที่เพลงบอกบอสนั่นละค่ะ” เพลงดาวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“พูดความจริงมา ฉันรู้ว่าเธอต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อน” เขารู้นิสัยของเพลงดาวดียิ่งกว่าภรรยาตนเองเสียอีก

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาผ่านทางกระจกหน้าต่าง ตกกระทบบนร่างกำยำที่นอนอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยท่อนบน มีผ้าห่มผืนหนาปกปิดส่วนล่างเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เปลือกตาสวยขยับ แล้วเปิดขึ้นช้า ๆ ก่อนจะกะพริบถี่สองสามครั้ง เพื่อปรับสภาพสายตา มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับที่ศีรษะ เพราะยังรู้สึกปวดหน่วง ๆ จากอาการเมาค้าง“โอย ทำไมมันปวดอย่างนี้เนี่ย”ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นจากเตียง ก็มีใครบางคนเปิดประตูห้องเข้ามา ชายหนุ่มรีบหันขวับไปมองก็พบว่าเป็นลลิดานั่นเอง ที่ถือถาดเครื่องดื่มอะไรบางอย่างเข้ามาด้วย“ตื่นแล้วเหรอคะ ฉันเอาน้ำขิงร้อน ๆ มาให้ ดื่มแล้วคุณจะได้รู้สึกดีขึ้น” เจ้าหล่อนว่าพลางเดินไปวางถาดไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงศรัณย์รีบลุกขึ้นนั่งด้วยอาการงัวเงีย มองไปที่ส่วนล่างก็พบว่าตอนนี้มีเพียงผ้าห่มปกปิดเอาไว้ ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกอายเล็กน้อย จึงดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดให้มิดชิด“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” คนพูดกล่าวแต่ไม่ยอมมองหน้าเธอ“เมื่อคืนคุณเมามาก คนขับรถเลยพามาส่งที่บ้านค่ะ” เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่แสดงพิรุธให้เห็นเลยสักนิดเดียวศรัณย์พยายามนึกถึงเรื่องราวที