บททั้งหมดของ หนี้รักเมียจำยอม: บทที่ 31 - บทที่ 40

ทานข้าวเย็นเสร็จแล้ว ลลิดาก็รีบเดินถือแท็บเล็ตเข้ามาในห้องนอน ขึ้นไปนั่งพิงหลังบนเตียงเพื่อเช็กรายชื่อแขกที่เข้ามาพัก นิ้วเรียวเขี่ยบนหน้าจอมอนิเตอร์ สายตาหวานจ้องมองอย่างตั้งใจ ชื่อแล้วชื่อเล่าที่ผ่านตา แต่ยังคงไม่มีชื่อที่เธอต้องการตามหา"ขออย่าให้มีชื่อคุณเลยนะ""ปณิตา""ทศพล""ยี่หวา""สมิธ""แอนดรูส์""ศรัณย์""กรกะ..."กำลังจะอ่านต่อไปเจ้าหล่อนก็ชะงัก แล้วเลื่อนสายตาขึ้นไปอีกครั้ง ก่อนจะตั้งใจอ่านทั้งชื่อและนามสกุลออกเสียง"ศรัณย์ วรกิจโชติไพศาล! ฉันนึกแล้วว่าต้องเป็นคุณ คงโดนคุณพ่อคุณแม่บังคับมาสินะ คนอย่างคุณคงไม่มีทางสำนึกได้เองหรอก" ในที่สุดสิ่งที่ลลิดาสงสัยก็เป็นจริง เขามาที่นี่ทำไม ในเมื่อเป็นคนออกปากไล่เธอเอง ไม่มีวันที่เธอจะยอมญาติดีด้วยแน่นอนเมื่อรู้อย่างนี้แล้วเจ้าหล่อนก็รีบเดินไปที่ระเบียง ชะโงกหน้าเพื่อมองดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม แต่ด้วยที่อยู่ในช่วงค่ำจึงแทบมองไม่เห็นอะไรเลย เห็นเพียงแค่เงาของต้นไม้ที่อยู่บริเวณโดยรอบเท่านั้น"ถ้ากล้ามาฉันก็กล้าไล่ คอยดูพรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้คนไปลากตัวคุณออกจากที่นั่น" เจ้าหล่อนไม่เคยคิดว่าจะโกรธใครได้ถึงเพียงนี้ ต่อให้อีกฝ่ายมากราบแทบเ

“เป็นแฟนเก่าฉันก่อนที่จะแต่งงานกับคุณ เราโตมาด้วยกัน เรารักกันมาก มากเสียจนเขายอมปล่อยให้ฉันแต่งงานกับคุณ เพื่อทดแทนบุญคุณพ่อกับแม่ นี่สิเขาเรียกว่ารักแท้ รักที่ไม่หวังผลตอบแทนใด ๆ ฉันรักเขามาก และจะตอบแทนเขาด้วยการกลับมาอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว มีพ่อ แม่ และลูก คนอย่างคุณไม่รู้หรอกว่ารักแท้มันเป็นยังไง”ศรัณย์หน้าชารู้สึกปวดหนึบ ๆ ที่หัวใจ เหมือนโดนค้อนหนัก ๆ มาทุบครั้งแล้วครั้งเล่า คนที่เธอพูดมามีตัวตนจริง ๆ อย่างนั้นหรือ หากเป็นเช่นนี้แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไป“เธอโกหกฉันใช่ไหมลลิดา เธออย่าล้อเล่นอย่างนี้ได้ไหม ฉันกลัว...” น้ำเสียงที่แผ่วเบาเปล่งออกมาจากปากชายหนุ่ม ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอ“ถ้าไม่เชื่อฉันจะพาเขามาให้คุณเห็นกับตา รู้อย่างนี้แล้วก็กลับไปซะเถอะ ไม่มีฉันคุณก็อยู่ได้ มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาพร้อมที่จะเสนอตัวให้คุณ โดยเฉพาะเพลงดาวผู้หญิงที่คุณคลุกคลีด้วยมากที่สุด” เธอพยายามไม่มองเขา เพราะยิ่งมองน้ำตายิ่งไหล“แต่ผู้หญิงพวกนั้นไม่เหมือนเธอ ไม่มีคุณค่าเทียบเท่าเธอเลยนะดา”“มนุษย์ทุกคนมีคุณค่าเท่ากันหมด แล้วแต่ว่าใครจะมองเท่านั้นเอง คุณเห็นผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น จึงไม่แปลกท

“ไม่ปล่อย เพลงจะเข้าไปกับบอสด้วย เราไม่ได้มีอะไรกันนานแล้วนะคะบอส”“ฉันบอกแล้วว่าเลิกก็คือเลิกเข้าใจไหม” ศรัณย์แกะมืออีกฝ่ายออกจนสำเร็จ แล้วผลักให้ออกห่างจากตัว“บอสจะทำอย่างนี้กับเพลงไม่ได้นะ”“ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อก็อย่าสร้างความรำคาญให้ฉันอีก” ว่าแล้วก็ปิดประตูใส่หน้าเธอเสียงดัง เพลงดาวทำได้เพียงจ้องมองบานประตูด้วยอารมณ์เดือดดาล กำมือแน่นจนสั่น คนที่เธอควรจะเล่นงานตอนนี้ก็คือลลิดา คนที่ทำให้ศรัณย์เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่สนใจไยดีเธอแม้แต่น้อย“ฉันไม่ยอมแพ้เธอแน่ลลิดา”พูดจบก็เดินดุ่ม ๆ ออกไปจากตรงนั้น เพื่อหาสถานที่พักใจให้รู้สึกดีขึ้น ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการร้าย สร้างความปั่นป่วนให้กับชีวิตคู่ของคนที่เธอรัก............เย็นวันนั้น...ตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ ทอแสงสีส้มอ่อนลงมาตกกระทบกับธรรมชาติเบื้องล่าง ทำให้บรรยากาศช่วงเย็นนี้สุดแสนจะโรแมนติก เหมาะสำหรับการออกมานั่งเคียงคู่ชมภาพที่สวยงามนี้ศรัณย์เดินถือกระเช้าเครื่องดื่มบำรุงร่างกาย ตรงไปยังบ้านไม้หลังใหญ่ด้วยสีหน้าไม่มั่นใจนัก ในเมื่อตอนนี้ลลิดารู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ จึงควรจะเข้าตามตรอกออกตามประตู บอกกล่าวผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน ว

วันต่อมา...ในขณะที่ลลิดาและอินทัชกำลังนั่งสนทนากันอย่างออกรส เสียงหัวเราะจากคนทั้งสองดังออกไป จนชายที่กำลังเดินยิ้มเข้ามานั้นถึงกับชะงักงัน พรูลมออกจากปากเบา ๆ เพื่อเรียกกำลังใจ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านด้วยรอยยิ้ม“ถ้าลูกเราคลอดแล้ว อินจะพาดาไปเที่ยวไหนเหรอคะ”“ถ้าดาอยากไปไหน อินจะตามใจทุกอย่างเลยครับ”“ขอบคุณนะคะที่ตามใจดาขนาดนี้ อินเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตดาเลยค่ะ” ตอนนี้ลลิดารู้แล้วว่าศรัณย์กำลังเดินเข้ามา จึงโผกอดอินทัชอย่างแนบแน่น เงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้อย่างมีความสุข อินทัชเองก็โอบกอดเธอไว้เช่นเดียวกัน“อะ...แฮ่ม” เมื่อเดินเข้าไปถึงศรัณย์ก็กระแอมไอเสียงดัง ทว่าคนทั้งสองไม่ยอมคลายอ้อมกอด เพียงทอดสายตาไปมองเท่านั้น“อ้าว! สวัสดีครับคุณศรัณย์ วันนี้มาแต่เช้าเชียว”“แต่ก็ไม่เช้าเท่านายหรอก ทำตัวราวกับเป็นคนบ้านนี้ไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดเหน็บแนมแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด“ก็ผมเป็นคนบ้านนี้แล้วนี่ครับไม่เห็นแปลก”“ใช่! คุณลืมไปแล้วเหรอว่าอินเป็นใคร” ศรัณย์กำลังจะอ้าปากตอบกลับ แต่ทว่าถูกเธอชี้หน้าห้ามเอาไว้ “หุบปากเดี๋ยวนี้”ผู้มาใหม่ทำหน้าบึ้ง เม้มปากเสียสนิท ยืนก้มหน้ารอรับ

ลลิดาเดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ เปิดประตูแล้วก็ตกใจจนเอามือทาบอก เมื่อเห็นศรัณย์ยืนยิ้มเหนื่อย ๆ อยู่ตรงหน้า สภาพร่างกายแทบดูไม่ได้ มีบาดแผลไปทั่วตัว แถมเสื้อผ้ายังเต็มไปด้วยดินโคลน ชายหนุ่มชูลูกมะพร้าวขึ้นตรงหน้าสองลูก เป็นอันสิ้นสุดภารกิจสำหรับวันนี้แล้ว“ฉันทำได้แล้วนะ มะพร้าวของเธอกับไอ้นั่น” รอยยิ้มที่ส่งมาทำเอาลลิดารู้สึกผิด หน่วยตาสวยร้อนผ่าว มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ ต้องไม่ร้อง ต้องไม่ร้อง เธอท่องเอาไว้ในใจ“ทำไมเพิ่งจะเอามาป่านนี้ ฉันไม่รู้สึกหิวอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะ เชิญคุณเอากลับไปกินที่ห้องเถอะ” ว่าแล้วก็หมุนตัวหันหลังให้ เพราะหยาดน้ำตาได้ไหลลงมาอาบสองแก้มแล้ว เธอไม่อยากให้เขาเห็นตุ้บ!ลลิดาต้องหันกลับไปมอง เมื่อได้ยินเสียงเหมือนอะไรหล่นลงพื้น ตอนนี้ศรัณย์ไม่ได้ยืนตรงหน้าเธอแล้ว แต่ทว่าชายหนุ่มนอนกองอยู่บนพื้นพร้อมกับลูกมะพร้าวเสียแล้ว เธอรีบทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ แล้วเขย่าตัวเขา“คุณศรัณย์! คุณศรัณย์คะ”“เกิดอะไรขึ้นดา” วรรณสารีบเดินเข้าไปหา“คุณแม่คะช่วยด้วย คุณศรัณย์เป็นลมค่ะ”“ว้าย! ทำไมจู่ ๆ ถึงเป็นลมเป็นแล้งอย่างนี้ รีบช่วยพยุงขึ้นไปนอนบนโซฟาเถอะลูก”“ค่ะแม่”ทั้งสองช่วยกันพยุงร