บททั้งหมดของ หนี้รักเมียจำยอม: บทที่ 21 - บทที่ 30

แม้ว่าจะเดินออกมาข้างนอกแล้ว แต่ศรัณย์ยังคงไม่ยอมหยุด กะจะเดินไปให้ถึงโรงแรมที่พักรวดเดียว เพราะยังรู้สึกโกรธลลิดา ที่ไม่ยอมพูดยอมบอกอะไรให้เขารู้ตัวเลยว่า เธอกำลังถูกผู้ชายสองคนนั้นบังคับ“คุณศรัณย์ฉันว่าไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อนดีไหมคะ”“...”“คุณศรัณย์ หยุดก่อนเถอะค่ะ เลือดคุณไหลใหญ่แล้ว”“ทำไมไม่หุบปากเงียบเหมือนเมื่อครู่อีกล่ะ จะแหกปากให้มันได้อะไรขึ้นมา อยากเป็นเมียพวกมันนักหรือไง” เขาตะเบ็งเสียงไปตามทางแต่ยังคงไม่ยอมหยุด“ฮึก ฉัน...ขอโทษที่ไม่กล้าบอกคุณ หยุดก่อนเถอะนะคะ อย่างน้อยให้ฉันได้ห้ามเลือดให้คุณก่อนก็ยังดี ฉันเป็นห่วงคุณนะคะ”คำว่าเป็นห่วงทำให้ศรัณย์ชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันมามองหน้าเธอ พบว่าตอนนี้ลลิดาร้องไห้อย่างหนักหน่วง เห็นอย่างนั้นก็ทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นค่อย ๆ ลดระดับลงมา“จะทำอะไรก็รีบทำ”เมื่ออีกฝ่ายยอม ลลิดาก็ยิ้มอย่างดีใจ ดึงแขนเขาไปที่นั่งข้างทาง จากนั้นจับที่แขนเพื่อดูแผลอย่างตั้งใจ แล้วถอดเสื้อขาวบางออกมาพันรอบเพื่อห้ามเลือดเอาไว้ก่อน“ห้ามเลือดไว้แล้วค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย เราไปโรงพยาบาลกันดีกว่า”“อืม”“มาฉันช่วยพยุง”“ฉันเดินเองได้น่า แผลแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก”“ฉ

ออกมานอกบ้านครั้งนี้ลลิดามีความกล้ามากกว่าครั้งก่อน กล้าที่จะยิ้มให้ศรุต กล้าที่จะเดินไปไหนมาไหนโดยไม่กังวลใด ๆ ทั้งสิ้น ศรุตพาเธอไปเปิดหูเปิดตา ซื้อของ ดูหนัง เดินเที่ยวจนหนำใจ ลืมความเครียดเรื่องภาพพวกนั้นไปได้ชั่วขณะ“ขอบคุณคุณรุตมากนะคะที่พาฉันออกมาเที่ยว โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีมารมาผจญ” เธอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ยินดีเลยครับ ถ้าคุณดาอยากไปเที่ยวไหนบอกผมได้เลยนะครับ ผมยินดีรับใช้เสมอ”“แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้วที่คุณเสียเวลาพาฉันเที่ยว”“ไม่เสียเวลาเลยครับ ผมเต็มใจต่างหาก ขอแค่ให้คุณดามีความสุขก็ดีใจแล้ว”“ฉันคิดไม่ผิดเลยค่ะที่เลือกไว้ใจคุณ”เธอส่งรอยยิ้มแห่งมิตรภาพให้ ก่อนที่โทรศัพท์มือถือจะส่งเสียงร้อง ทำให้คนทั้งสองละสายตาจากกัน เมื่อพบว่าคนที่โทรฯ มาคือศรัณย์ เจ้าหล่อนก็ตัดสินใจตัดสายทิ้งก่อนจะปิดเครื่อง“ไม่รับสายเหรอครับ”“ไม่ดีกว่าค่ะ ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น”“งั้นเราเดินดูของต่อดีกว่าครับ ตรงนั้นมีร้านขายเครื่องประดับด้วย เผื่อว่าคุณดาจะชอบ”“ค่ะ”............@ร้านขายเครื่องประดับ“คุณดาชอบใส่แบบไหนครับ”“ปกติแล้วฉันชอบต่างหูมากค่ะ”“งั้นเลือกเอาเลยครับผมซื้อให้”“ไม่เป็นไร

ตอนนี้ลลิดายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงภายในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล โดยมีศรัณย์นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง แต่ทว่าสีหน้าของชายหนุ่มที่จ้องมองเธอนั้น เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ อยากจะเขย่าร่างบอบบางให้ฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว เพื่อจะได้ถามความจริงจากปากว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร“ทำไมเธอถึงได้หยามกันอย่างนี้ลลิดา” เขาทั้งโกรธทั้งโมโห แต่พอรู้ว่าเธอกำลังท้องก็ไม่อยากจะทำอะไรรุนแรงเมื่อรู้ความจริงจากปากคุณหมอ ว่าภรรยาตั้งท้องได้สี่สัปดาห์แล้ว ศรัณย์แทบล้มทั้งยืน แทนที่จะดีใจแต่ช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะเจ้าตัวมั่นใจว่าใส่ถุงยางอนามัยทุกครั้งที่มีอะไรกับเธอ แล้วเจ้าหล่อนจะท้องได้อย่างไรเปลือกตาสวยขยับค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ ก็เห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา เอียงหน้ามามองข้างเตียงก็เห็นใบหน้าอันเคร่งขรึมของศรัณย์ จึงพยายามหยัดตัวลุกขึ้นช้า ๆ“ที่นี่ที่ไหนคะ”“โรงพยาบาล เธอเป็นลมหมดสติไป” เขาตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่“ฉันทำอะไรไม่พอใจคุณอีกงั้นหรือ ถึงได้มองหน้าราวจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนั้น”“เธอไปท้องกับใครมา!” ศรัณย์พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้ จ้องเธอราวกับต้องการจะฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ“ทะ...ท้องงั้นเ

กระเป๋าใบเล็กที่บรรจุเฉพาะของสำคัญถูกวางไว้บนเตียง ส่วนผู้เป็นเจ้าของได้ยืนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความใจหาย ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้อยู่ในห้องนี้ ในบ้านหลังนี้ ล้วนแต่เป็นความทรงจำที่หาไม่ได้จากที่ไหนอีก แม้จะมีทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดีแต่อย่างน้อย เธอก็ได้รับสิ่งที่ยิ่งใหญ่นั่นคือลูกที่อยู่ในท้อง เธอสัญญาว่าจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด แม้ว่าพ่อของแกจะไม่ยอมรับว่าเป็นลูกก็ตามทีเธอหยิบกรอบรูปศรัณย์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู ดวงตาสวยแดงก่ำมีน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนที่หยาดน้ำตาจะไหลลงเป็นทางบนแก้มขาว“ลาก่อนนะคะ ฉันหวังว่าคุณจะมีความสุขกับชีวิตโสดที่ต้องการ ฉันขอยอมแพ้แล้ว น่าเสียดายที่เราไม่มีโอกาสเรียนรู้กันให้มากกว่านี้ ทั้งที่…ตอนนี้ฉันกำลังจะรู้สึกดีกับคุณแล้วแท้ ๆ”เจ้าหล่อนวางกรอบรูป แล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มจนหมด เดินไปหยิบกระเป๋าแล้วออกไปจากห้องลงมาถึงด้านล่างก็เห็นโฉมฉายและอลงกรณ์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เห็นอย่างนั้นเธอก็ส่งยิ้มแล้วเดินตรงไปหา วางกระเป๋าไว้ที่พื้นแล้วยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน“ดาลานะคะคุณพ่อคุณแม่”“หนูดาจะไปวันนี้จริง ๆ เหรอลูก เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาลแท้ ๆ แทนที่จะพักส

วันต่อมา...ภายในรีสอร์ตขนาดกลาง ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขาธรรมชาติ มีธารน้ำไหลที่เชื่อมต่อลงมาจากเทือกเขาสูงไหลผ่าน ทำให้บรรยากาศค่อนข้างดี เหมาะสำหรับการมาพักผ่อนหย่อนใจ เพื่อเติมพลังงานให้กับชีวิตก่อนกลับไปสู้งานอีกครั้งที่นี่คือ ‘เฮือนฮักรีสอร์ต’ ธุรกิจเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัว ต้นเหตุที่ทำให้ลลิดายอมแต่งงาน นำเงินสินสอดมาฟื้นฟูกิจการ เพื่อให้ยังคงสามารถต้อนรับนักท่องเที่ยวต่อไปได้ หลังจากได้เงินทุนมาจากครอบครัวของศรัณย์ กิจการก็เริ่มดีขึ้น มีนักท่องเที่ยวเข้ามาใช้บริการไม่ขาดสาย พอมีเงินหมุนเวียนไปได้อย่างไม่ขัดสนเอกลักษณ์ของที่นี่คือการสร้างเรือนไม้หลังเล็ก ๆ ไว้ริมลำธาร ทำให้สามารถสัมผัสกับธรรมชาติได้อย่างใกล้ชิด ใครที่ได้เข้ามาใช้บริการต้องประทับใจ และอยากจะกลับมาใหม่แทบทุกราย“เฮือนฮักรีสอร์ตยินดีต้อนรับเจ้า” พนักงานสาวสวยซึ่งสวมชุดผ้าซิ่นพื้นเมือง ตามฉบับสาวชาวเหนือ ยืนยิ้มยกมือไหว้ เมื่อเห็นลูกค้าหนุ่มหล่อเดินถือกระเป๋าเดินทางเข้ามา“สวัสดีครับ พอจะมีบ้านพักว่างสักหลังไหมครับ พอดีผมมาด่วน ๆ เลยไม่ได้จองไว้” ลูกค้าหนุ่มคนที่สวมแว่นกันแดดสีดำดูน่าค้นหา สวมหมวกแกปสีขาวแบรนด