All Chapters of หนี้รักเมียจำยอม: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากเจอภาพบาดตาเข้าอย่างจัง ลลิดาก็รีบวิ่งมาที่ลำธาร นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโขดหินอย่างรู้สึกท้อแท้ เหนื่อยกับอุปสรรคที่เกิดขึ้นเหลือเกิน จนไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกต่อไป“ฉันอุตส่าห์ยอมลดทิฐิลงแล้ว แต่ทำไมคุณถึงไม่รู้จักพอ ไอ้คนไม่รักษาสัญญา ฮือ...”ศรัณย์ออกตามหาเธอจนเจอ ยืนมองเจ้าหล่อนอยู่นานจนได้ยินทุกประโยคชัดเจน ไม่รู้ว่าจะต้องใช้คำพูดไหนนอกจากคำว่าขอโทษ แต่เชื่อว่าเธอคงจะไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้นแล้ว ยืนเฝ้ามองอยู่นานจนเจ้าหล่อนปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นจากโขดหินลลิดาหันกลับมาก็เจอเขายืนจ้องมองอยู่ เจ้าหล่อนจ้องเขม็งมองด้วยความโกรธแค้น เดินดุ่ม ๆ เลี่ยงไปอีกทาง แต่ศรัณย์รีบเดินไปขวางหน้าไว้“เดี๋ยวก่อน!”“หลีกทางเดี๋ยวนี้ ฉันเกลียดคุณ ฉันขยะแขยงคุณจะแย่แล้ว รีบพาผู้หญิงของคุณกลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่อยากให้รีสอร์ตฉันต้องมาแปดเปื้อนเสนียดจากพวกคุณ” เจ้าหล่อนผลักอกเขาแรง ๆ ศรัณย์เซถอยหลังเล็กน้อย ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามาสวมกอด“ฉันขอโทษ มันไม่ใช่อย่างที่เธอเห็นนะ จู่ ๆ เพลงดาวเข้ามาในห้องโดยที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว”“นั่นมันเรื่องของคุณไม่เกี่ยวกับฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”“ไม่ปล่อ

“ฉันไม่น่าหลงกลเธอเลยจริง ๆ” ลลิดาพยายามดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ ถลึงตามองเพลงดาวอย่างโกรธแค้นเป็นที่สุด“แต่แกก็โง่เชื่อจนได้ โง่ตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ โน่นแล้ว”“มะ...หมายความว่ายังไง”“ก่อนที่แกจะหนีกลับมาที่นี่ รู้ไหมว่าภาพที่ฉันนอนกอดบอสอยู่บนเตียงโดยไม่ใส่อะไรเลย บอสไม่ได้เป็นคนส่งให้แก แต่เป็นฝีมือฉันเอง แกคิดว่าทุกคนจะหวังดีกับแกงั้นสินะ ฉันจะบอกให้เอาบุญว่าคุณรุตที่แกคิดว่าดีนักดีหนา แท้ที่จริงแล้วเป็นคนคิดแผนนี้ให้ฉันเองล่ะ แล้วรู้ใช่ไหมว่าคุณรุตต้องการอะไรจากเธอ”ได้ยินอย่างนั้นน้ำตาก็ไหลพราก เธอไม่นึกเลยว่าศรุตจะทำอย่างนั้นได้ลงคอ ทั้งที่เธอไว้ใจเขามากที่สุด เคารพเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง“พวกเธอทำเกินไปแล้ว ไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษหรือยังไง ทั้งที่ฉันไม่เคยคิดร้ายกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว”“ไม่เคยคิดร้าย แต่ก็เป็นต้นเหตุให้บอสเลิกสนใจฉัน ทำให้บอสไล่ฉันออกไปจากชีวิตเขา รู้ไหมว่าฉันรักบอสมากแค่ไหน รักจนไม่อาจเสียเขาให้ใครได้ รักมาก่อนแกอีกรู้ไหม” เพลงดาวตะโกนลั่นด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล อยากจะฉีกร่างคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น“ฉันจะบอกให้เอาบุญ ถ้าคุณศรัณย์คิดจะจริงจังกับเธอ คงจะ

แม้ว่าค่ำคืนแห่งความเจ็บปวด และทุกทรมานของศรัณย์จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทว่าคนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงนั้น กลับยังคงอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ ลลิดาเฝ้าดูสามีไม่เคยห่าง ตั้งแต่ถูกนำตัวมาส่งโรงพยาบาล เธอไม่นึกฝันว่ามันจะเกิดเรื่องร้ายแรงอย่างนี้ขึ้น ทั้งที่คิดเอาไว้ว่ามันจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดตอนนี้ศรัณย์นอนอยู่บนเตียง ท่ามกลางสายระโยงรยางค์เพื่อช่วยพยุงอาการ ไม่ให้ทรุดหนักมากกว่านี้ แม้คุณหมอจะช่วยล้างท้องให้แล้ว แต่ทว่ายังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องรอดูอาการไปอีกสักระยะ“ฉันจะนั่งให้กำลังใจคุณอย่างนี้ จนกว่าคุณจะฟื้นขึ้นมา เข้มแข็งเข้าไว้นะคะคุณศรัณย์”เจ้าหล่อนเอ่ยขณะกุมมือเขาไว้ จ้องมองใบหน้าหล่อที่ซีดเซียวผ่านม่านน้ำตา มองหน้าเขาทีไรก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ หากเธอยอมใจอ่อนตั้งแต่แรก คงไม่มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นในขณะที่ลลิดากำลังนั่งเฝ้าคนป่วยอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิด หันไปมองก็พบว่าเป็นบรรดาพ่อกับแม่ของเขาและเธอนั่นเอง เธอสะดุดตากับชายหนุ่มซึ่งเดินรั้งท้ายเข้ามา เป็นศรุตนั่นเองที่ส่งยิ้มให้เธอหลังจากไม่ได้เจอกันมานาน“ตาศรัณย์ลูกแม่”เมื่อเห็นสภาพลูกชายที่นอนโทรมอยู่บนเตียง โ

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอให้แกโชคดีนะ ขอให้พ่อกับแม่ยอมรับในตัวแกและแฟนของแกด้วย” ลลิดาส่งรอยยิ้มแห่งความปรารถนาดีให้ พร้อมกับตบไหล่เพื่อนเบา ๆ“ขอบใจมากเพื่อน ว่าแต่แกเถอะตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือยัง”“ฉันไม่มีวันรู้สึกดีขึ้นหรอก จนกว่าคุณศรัณย์จะฟื้น” แววตาของเธอเศร้าลงทันที หันไปมองหน้าคนป่วยที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง“สู้ ๆ นะแก คุณศรัณย์จะต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน ฉันเอาใจช่วยเสมอ”“ขอบใจแกมากนะที่ช่วยเหลือฉันทุกเรื่อง ถ้ามีโอกาสฉันจะตอบแทนแกบ้างเหมือนกัน”“ไม่เป็นไรหรอกน่าเราเพื่อนกัน ถ้าเพื่อนไม่ช่วยเพื่อนแล้วใครจะช่วยเราล่ะ จริงไหม”“อื้ม...ฉันดีใจที่มีเพื่อนดี ๆ อย่างแกนะ”“ฉันก็ดีใจที่ได้มีเพื่อนอย่างแกเหมือนกัน เอาไว้ว่าง ๆ ฉันจะมาเยี่ยมแกอีกนะ ขอให้คุณศรัณย์หายไว ๆ ฉันต้องพานัทไปไหว้พ่อกับแม่ที่บ้านก่อน”“ขอให้แกโชคดีเช่นกัน ฉันจะรอฟังข่าวดีนะ”“โอเคครับผม” ยิ้มให้เพื่อนแล้วก็กวักมือเรียกคนรัก “นัทมานี่เร็ว”ได้ยินเสียงเรียกเจ้าตัวก็ละสายตาจากหน้าจอมือถือ ลุกขึ้นเดินมาหาอย่างว่าง่าย“ว่าไงครับเฮีย”“ถึงเวลากลับแล้ว”“อ้าว! ทำไมกลับเร็วจัง”“ก็วันนี้พี่จะพาเราไปไหว้พ่อกับแม่ที่บ้านไง”“อ่อ ต

ความเครียดในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทำให้ลลิดาลืมไปว่าวันนี้คือวันเกิดของตัวเอง การได้เห็นศรัณย์ฟื้นขึ้นมาแล้วยิ้มให้ มันถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิตแล้ว“หมดทุกข์หมดโศกสักทีนะลูกรักของแม่ ขอให้ดาและหลานของแม่สุขภาพแข็งแรง คิดสิ่งใดก็ขอให้สมดังปรารถนานะจ๊ะ แม่รักดานะ”“ขอบคุณค่ะแม่ ดาก็รักแม่ค่ะ”“พ่อเองก็ขอแค่ให้ดามีความสุขมาก ๆ สุขภาพแข็งแรง และขอให้ชีวิตคู่ของลูกอย่าได้มีอุปสรรคใด ๆ เข้ามาแผ้วพานอีกตลอดไป”“ขอบคุณค่ะพ่อ”สามคนพ่อแม่ลูกโอบกอดกันอย่างมีความสุข โดยมีอีกสามชีวิตยืนยิ้มมองดูด้วยความปลื้มใจ หลังจากนั้นทุกคนต่างก็อวยพรวันเกิดให้ลลิดา บรรยากาศวันนี้อบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ นั่งร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็น ที่สุดแสนจะพิเศษที่ระเบียงหน้าบ้าน ภายใต้แสงจันทร์ในคืนเดือนหงาย ซึ่งโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ มีลมเย็น ๆ พัดผ่านโชยมาไม่ขาดช่วง“ช่วยเล่าให้ดาฟังได้ไหมคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงได้ร่วมมือกันหลอกดาได้เจ็บแสบอย่างนี้” เธอกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ“ถามคนที่นั่งข้างลูกสิ เพราะรายนั้นเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมด” วรรณสาเอ่ยพลางโบ้ยหน้าไปยังลูกเขยลลิดาห