LOGINร่างเล็กวิ่งไปตบประตูห้องคุณหมอหนุ่มอย่างร้อนรน ไม่สนใจกริ่งข้างประตูเลยสักนิด มือเล็กทุบเอาๆ จนแ
“สรุปว่ามดโทรไปเรียกคุณมาเพราะความเมาเหรอคะ” เป็นเจ้าจอมที่ถามออกมาหลังได้ฟังเรื่องราวจากปากเทวินทร์ เธอมองไวน์ที่พร่องไปเล็กน้อยอย่างสับสน “แต่มดไม่ใช่คนเมาง่ายนะคะ ไวน์แค่นี้ไม่ทำให้เมาหรอก”“อย่างที่บอกครับ ว่าพอผมมาถึงเธอก็เมาแล้ว เรื่องดื่มมากดื่มน้อยผมไม่รู้ ที่ผมถือวิสาสะเข้ามาในห้องตอนดึกแบบนี้ เพราะเป็นห่วง พวกคุณคนหนึ่งท้อง อีกคนก็ขี้ตกใจ ผมกลัวจะมีเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก แล้วทำไมถึงเป็นห่วง ก็เพราะเบอร์นี้ผมให้เมลดาไว้โทรหาตอนฉุกเฉิน จะได้ไม่ต้องไปตบประตูเรียกเสียงดังอีก”“...”เจอคำตอบนี้เข้าไป เจ้าจอมถึงกับพูดต่อไม่ถูก นี่คือเทวินทร์จะสื่อว่าตัวเองมาเพราะหวังดี ไม่ได้หวังร้ายอย่างที่พวกเธอคิดสินะ“เอ่อ เดี๋ยวนะที่รัก” คณินพลันขัดขึ้นมาพร้อมกับคว้าไวน์ขวดใหญ่มาดมกลิ่น วินาทีต่อมาเขาก็หันไปบอกเจ้าจอมหน้าซีด “นี่มันไวน์ที่ไหนกัน นี่มันเหล้าลูกพรุนจีนที่ฉันเพิ่งซื้อมาไว้ต่างหาก!”ที่รักของเขาถึงกับหันขวับมองตาโต“มดมันแพ้ลูกพรุน กินแล้วจะเมา แกจะซื้อมาไว้ที่นี่เ
หลังจากไปสวีทกันมาทั้งคืน ในที่สุดคณินก็พาเจ้าจอมมาส่งที่คอนโดสักที พวกเขาแกล้งควงแขนกันเข้าห้องแบบหวานฉ่ำอย่างต้องการแกล้งให้เมลดาอิจฉาเล่น แล้วค่อยลูบหัวด้วยเค้กช็อกโกแลตสุดโปรดของเจ้าตัว“นอนแล้วเหรอเนี่ย!”ถึงกลับอุทานพร้อมกัน เมื่อเห็นห้องเงียบสนิท บอกให้รู้ว่าคนบางคนเข้าห้องนอนไปก่อนแล้ว“สงสัยงอนหนัก” คณินส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ “หึหึ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาเจอเค้กก้อนนี้ ได้หายงอนแน่”“อื้อ ในเมื่อมดมันนอนแล้ว งั้นแกก็หมดประโยชน์ เชิญกลับไปได้เลย ฉันง่วงละ” เจ้าจอมบอกพลางดันร่างสูงกลับออกไปทางประตู“ไม่กลับ ฉันบอกมินนี่แล้ว คืนนี้จะมาจีบอาจอมให้ไปอยู่ด้วย ต้องจีบทั้งคืน ดังนั้นฉันไม่กลับก็ได้”“แกจะบ้าเหรอ! ไปบอกลูกอย่างนั้นได้ไง”“เอ้า แล้วจะให้บอกว่าไง ฉันโกหกลูกไม่เก่งหรอกนะ”“ตอแหลเก่งน่ะสิ!”“น่า ขอฉันอยู่...!” คำพูดที่เหลือถูกคณินกลืนลงคอ เมื่อสายตาเขาเหลือบไปเห็นร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องนอนเมล
เมื่ออุปสรรคใหญ่ให้ความยินยอม และคณินก็ยืนยันว่าจะรีบจัดการให้ผู้ใหญ่ไปเจรจาตกลงเรื่องการแต่งงานให้เร็วที่สุด เจ้าจอมถึงวางใจเรื่องอนาคตของตัวเองกับลูกในท้องได้สักที ความสงบสุขกลับคืนสู่ทุกคนเพื่อแสดงความยินดีกับเพื่อนรัก เมลดาถึงกับปัดกวาดเช็ดถูห้องยกใหญ่ สั่งอาหารเลิศรสมารอฉลองปลดวางความกังวลในเย็นนี้แบบจัดหนักจัดเต็มทุกอย่างพร้อมสรรพตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลากเลิกงานทว่ารออยู่นานสองนาน เพื่อนรักก็ไม่กลับมาสักทีจนโทรศัพท์ไปตามตัวถึงรู้ว่าคนเขาหนีไปสวีทกันตามลำพังแล้ว!คนรอเก้อทั้งโมโห ทั้งไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับอาหารที่สั่งมา จะเก็บไว้กินเองวันหลังก็เสียดายรสชาติสดอร่อยในตอนนี้ โทรศัพท์เรียกภัสสรมาลิ้มรสด้วยกันแทน("ขอโทษนะ ฉันนัดผู้ชายไว้แล้วอะ ไว้ชดเชยให้วันหลังนะที่รัก")ถูกปฏิเสธมาแบบนี้เมลดายิ่งปวดใจ ได้แต่นั่งนิ่งจ้องอาหารบนโต๊ะด้วยความเศร้า“ไอ้พวกเพื่อนรักใจร้าย!”ด่าอยู่คนเดียว แล้วเธอก็ลงมือจัดการอาหารที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าด้วยความโมโห แต่เพราะถูกเพื่อนเทจนอารมณ์บูด เลยหมดความอยากอาหารไปด้วย เธอแตะไปอย่
แม้จะไม่ได้รับคำแนะนำดีๆ จากการไปปรึกษาคุณหมอข้างห้อง ทว่าเทวินทร์ก็ทำให้เมลดาคิดในมุมของเจ้าจอมขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อกลับเข้าห้องพร้อมขนมเค้กเพื่อสุขภาพ ที่เกือบจะไม่ได้ซื้อ เพราะเซ่อซ่าลืมกระเป๋าเงินไว้ห้องคนอื่น เมลดาจึงเริ่มสังเกตเจ้าจอมอย่างจริงจังแล้วเธอก็เห็นว่าขณะนั่งดูทีวีก่อนเข้านอนด้วยกันในคืนสุดท้ายของวันลาป่วย เจ้าจอมแอบยกมือลูบท้องที่นูนขึ้นมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย“แกโอเคหรือเปล่า”“หือ” เจ้าจอมหันมากะพริบตาใส่“ฉันถามว่าแกโอเคหรือเปล่า กังวลเรื่องลูกอยู่ใช่ไหม” เมลดาขยับเข้าไปจับมือว่าที่คุณแม่มากุมไว้ พูดปลอบเสียงอ่อนโยน “อย่าห่วงไปเลย ตอนนี้คินคงยุ่งอยู่กับการทำให้มินนี่ยอมรับแกให้ได้นั่นแหละ”“ไม่รู้สิ มันอดกังวลไม่ได้น่ะ”“กังวลจนเครียดไปแล้ว นี่รู้ตัวไหม ว่าทำฉันหัวหมุนไปหมด”“แกจะหัวหมุนทำไม ไม่ได้ท้องก่อนแต่งเหมือนกันสักหน่อย”“โอ๊ย! กล้าพูดเนอะคุณนาย” เธอลอกตามองบนใส่ ก่อนจะแจกแจงเรื่องที่เจอมา “ถึงไม่
การเข้ามาโดยได้รับการเชื้อเชิญจากเจ้าของห้องย่อมดีกว่าทำเนียนกดรหัสผิดๆ เข้ามาเองสินะ...สาวหมวยคิดพลางกวาดสายตามองห้องเขา ชั่วแวบหนึ่งที่เหลือบไปเห็นภาพเปลือยภาพนั้นก็มีสะดุ้งเล็กน้อย รีบเดินหนีมานั่งเรียบร้อยอยู่ที่โซฟารับแขก พอนั่งลงแล้วพลันรู้สึกเหมือนตัวเล็กลงกว่าเดิม เพราะเจ้าของห้องที่เมื่อกี้ดูเหมือนแมวนั่น ตอนนี้กลับคล้ายสิงโตตัวใหญ่แล้ว เขาเดินเนิบๆ มาถาม“เอาน้ำหน่อยไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอปรึกษาแป๊บเดียวก็จะกลับเลย”ได้ยินเช่นนั้นเทวินทร์จึงนั่งลงโซฟาเดี่ยวข้างๆ คนตัวเล็ก เอียงหน้าถามเสียงเอื่อย “เริ่มเลยไหม”“คือ...” เมลดาเม้มปากไม่รู้จะเริ่มยังไง หากพอเห็นว่าเจ้าของห้องรอฟังอยู่ เธอจึงเกริ่นออกไป “คือตอนนี้จอมดูไม่ค่อยปกติเลยค่ะ”“อ้อ ท้องคุณจอมมีความผิดปกติอะไรอีกงั้นเหรอ”“ลูกในท้องปกติดีค่ะ เป็นแม่ต่างหาก ที่ไม่ปกติ”“ลองบอกมาได้ไหม ว่าไม่ปกติยังไง” เทวินทร์ถามพลางทิ้งตัวนั่งเอามือเท้าคางกับพนักเ
การอยู่กับว่าที่คุณแม่ที่กว่าจะรู้ตัวว่าท้องก็สามเดือนเข้าไปแล้วช่างเป็นเรื่องน่าปวดหัวหลังออกจากโรงพยาบาล เจ้าจอมได้ยื่นลาป่วยต่ออีกหลายวัน ตอนนี้นางเลยเอาแต่นอนศึกษาเรื่องดูแลตัวเองในช่วงแรกเริ่มของการตั้งครรภ์ ผลที่ได้คือนางใส่ใจเรื่องอาหารการกินหนักกว่าเดิมอีก จากเมนูง่ายๆ คลีนๆ ที่เคยทำ เดี๋ยวนี้ต้องมีทั้งของคาวของหวานและผลหมากรากไม้เพิ่มมาบนโต๊ะอาหารอีกหลายจาน“แน่ใจนะ ว่าจะบำรุงลูกในท้อง ฉันว่าแกตั้งใจจะขุนฉันให้อ้วนเป็นหมูน่ะสิ” เมลดาบ่นอุบ เมื่อเห็นอาหารเช้าวันนี้ ต้ม ผัด แกงทอด มีครบ พร้อมอร่อยในพริบตา ยังมีน้ำผลไม้ผสมธัญพืชนั่นอีก“กินๆ ไปเถอะน่า ของชอบแกทั้งนั้นเลย”“ท้องสามเดือนแรกแกยังเป็นหนักขนาดนี้ เดือนต่อๆ ไปจะเป็นหนักขนาดไหนวะ”“ไม่รู้สิ” เจ้าจอมยักไหล่บอกยิ้มๆ พร้อมกับตักข้าวให้เพื่อนไปด้วย “แค่อยากดูแลเขาให้ดีที่สุดอะ เดี๋ยวปีหน้าเราก็จะมีเด็กคนหนึ่งให้อุ้มชูเลี้ยงดูแล้วนะ เด็กที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน โอ๊ย! แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วแก”“จ้า รู้แล้วจ้า ว่
คณินโชคดีที่ถึงจะแยกทางกับภรรยาด้วยความเจ็บปวด แต่ก็มีมินนี่ ลูกสาวสุดน่ารักเป็นยาใจเด็กหญิงถูกพ่อทุ่มความรักให้อย่างเต็มที่จนไม่รู้สึกขาดความอบอุ่นอะไรเลย สองคนพ่อลูกอยู่กันอย่างมีความสุข กระทั่งสองถึงสามปีก่อนที่คณินเริ่มเปิดหัวใจมองหาผู้หญิงสักคนมาเป็นคู่ชีวิตคนใหม่ เนื่องจากเห็นว่าลูกสาวโตขึ้น
ระหว่างที่เจ้าจอมยังติดอยู่บนถนนในชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงาน ใครบางคนกลับโผล่มาก่อนแล้ว“มาเร็วนะเนี่ย ถึงก่อนคนอื่นอีก ฉันเพิ่งสั่งอาหารเอง ยังไม่มีอะไรมาส่งเลย”หนุ่มหล่อหน้าหวานถึงกับโอดครวญ “วันนี้ฉันนั่งประชุมตั้งแต่เช้ายันค่ำ เครียดจนกินอะไรไม่ลง กินของว่างนิดหน่อยเอง แกไม่มีอะไรให้กินก่อนเหร
เทวินทร์ไม่รู้ว่าเมลดาทำงานทำการอะไร รู้แค่ว่าเธออยู่ติดบ้านมากกว่าเขาเสียอีก ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่คอนโดนี้ เขาได้เจอหน้าเธอแค่สามครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งแม่คุณมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลกๆ ไม่ใช่สายตาเป็นปลื้มหรือชื่นชอบเหมือนคนอื่น เป็นสายตาพินิจพิจารณาราวกับว่าอยากมองลึกถึงตัวตนเขา มาวันนี้ยั
ไม่กี่นาทีต่อมา...“แน่ใจนะ ว่าคุณไม่ได้ตามผมมาจริงๆ น่ะ” เทวินทร์หันไปถามคนที่ยืนก้มหน้าเลือกเมนูของหวานอยู่เสียงเย็นชา บอกไม่ได้ตามมา แต่เดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ที่เขาตั้งใจมานั่งตามหลังเขาติดๆ เนี่ยนะเมลดาบอกโดยไม่เงยหน้ามอง “เลิกระแวงเถอะน่า ฉันตั้งใจมาร้านนี้จริงๆ นะคุณ” พูดกับคนนี้จบก็หันไปบอก







