บททั้งหมดของ ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว: บทที่ 41 - บทที่ 50

กร็อก...... เสียงท้องร้องโครกครากของหญิงสาวที่นั่งอยู่ในถ้ำ นางนั่งมองไฟจนมันเริ่มมอดดับเรื่อย ๆ แต่ด้านนอกดูเหมือนฝนยังไม่ยอมหยุดตกเลยสักนิด สายตาของนางมองออกไป... จู่ ๆ ก็คิดถึงสามีคนใจร้ายขึ้นมา หยางเหวินไถ หน้าของเขาลอยมาอีกแล้ว แต่พอเงยหน้ากลับเจอแม่ทัพจ้าวที่เขาไม่ยอมพูดจา มัวแต่มองนางจนนางเองที่เป็นฝ่ายเลิกอาย เลิกเขิน...... “เจ้าหิวอย่างนั้นหรือ” แม่ทัพจ้าวหูเซินเอ่ยถามเสียงเรียบ ท่าทางของสงบนิ่งดั่งหินผา ท่าทางสุขุมจนน่าใจหายคล้ายกับคลื่นลมสงบก่อนมีพายุ ทว่าบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างที่นางมั่นใจว่าแม่ทัพจ้าวหูเซินผู้นี้ต่างจากคนที่เคยทำร้ายนางเมื่อครั้นในอดีต แววตาของเขาดูอบอุ่น นางได้หวังว่าถ้าชาติจ้าวหูเซินไม่โหดร้าย นางก็คงอยากจะเป็นมิตรกับเขาเช่นกัน “เจ้ารออยู่นี่ เดี๋ยวข้าออกไปหาอะไรให้เจ้า” “อะ..” หนิงลี่จูยังไม่ทันร้องห้าม แม่ทัพจ้าวหูเซินตัวโตก็เดินหันหลังเดินออกไป ทิ้งให้นางนั่งรอคนเดียว “หรือว่าเขาจะรู้ตัวแล้วนะว่าเรื่องที่เราเล่าเป็นเรื่องของเขา” หนิงลี่จูพ

“เจ้าทั้งน่าเอ็น ทั้งน่าขัน” “ท่านแม่ทัพจ้าวกล่าวชมข้าเกินไปแล้ว” หนิงลี่จูยิ้มแหยรับ ไม่เข้าใจเขาเลยสักนิด ตั้งมาติดฝนกับเขาเช่นนี้ รอคอยให้ฝนหยุด ซีซวนคงเป็นห่วงนางมากขนาดไหน .... จะว่าไป.....นางหายไปนานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าหยางเหวินไถเขาจะเป็นห่วงนางบ้างไหมนะ “ชายผู้นั้นคงเป็นหนึ่งเดียวในใจนางสินะ” ความเงียบสงัดถูกทำลายด้วยเสียงเข้มของแม่ทัพจ้าว หนิงลี่จูเองสะดุ้งเล็กน้อย คิ้วขมวดด้วยความสงสัย “ข้าหมายถึงเรื่องที่เจ้าเล่าให้ข้าฟังก่อนหน้านี้ ชายผู้นั้นคงอยู่ในใจสตรีที่ถูกแม่ทัพผู้โหดร้ายจับไป ไม่ว่าทำเช่นไรแม่ทัพผู้นั้นคงไม่สามารถคว้าใจนางได้ ถึงได้โกรธเกรี้ยวถึงเพียงนั้น ข้าเข้าใจถูกใช่ไหม” ใบหน้าเหี้ยวโหดของจ้าวหูเซินยกยิ้มมุมปาก ทว่าครานี้แววตาของเขากลับส่อประกายความเศร้าบางอย่าง หยิงลี่จูเองก็ยากจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนาง เรื่องราวอัศจรรย์พันลึกแม้กระทั่งเทพเซียนคงหาเหตุผลให้นางไม่ได้เช่นกัน “ที่ท่านกล่าวมาไม่ผิดนัก นางผู้นั้นยังคงรักชายผู้เป็นสามีจนวันที่นางสิ้นลมหายใจ ในห้วงสุดท้ายของชีวิต

“หนิงลี่จู” ความโหยหามันทำให้เขากระชากร่างเล็กเข้ามาสวมกอดอย่างที่ใจของเขาปรารถนา เมื่ออยู่ใกล้นางแล้ว แต่สายตาของหยางเหวินไถตวัดมองแม่ทัพผู้ที่มากับนางด้วยสายตาหึงหวง ร่างเล็กถูกดึงไปกอดเอาไว้แน่น หนิงลี่จูนิ่งเงียบฟังเสียงของใจของเขา สามีของนางก็ห่วงใยนางเช่นกันหรือ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของนางราวกับดอกเห็ด “เจ้าปลอดภัยดีใช่หรือไม่” หยางเหวินไถคลายอ้อมกอดมือจับไหล่มนเอาไว้แน่น แต่สายตายังคงจดจ้องมองไปยังบุรุษที่อยู่เบื้องหลังของนาง “อือ ข้าปลอดภัยดี ท่านไม่ต้องห่วงข้า” “ไม่ห่วงเจ้าได้อย่างไร เจ้าคือฮูหยินของข้า” เสียงที่เยือกเย็นออกมาจากปากของเขาช่างน่ากลัวจนหนิงลี่จูก็นึกกลัวในใจ หยางเหวินไถเน้นเสียงเพื่อประกาศว่านางเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ก่อนหนิงลี่จูจะผลักร่างกายใหญ่โตออกห่าง และหันไปทางแม่ทัพจ้าวหูเซินที่ตีสีหน้าเรียบเฉย กอดอก สายตาจ้องมองสามีของนางอย่างไม่วางตา หยางเหวินไถเองก็ไม่ยอมเช่นกันมองด้วยแววตายากจะคาดเดา หนิงลี่จูรับรู้ถึงบรรยากาศชวนอึดอัด “เออ ท

หยางเหวินไถก็คือหยางเหวินไถ เขาไม่ยอมตอบคำถามของนางแม้ว่านางพยายามถามเขามากเพียงใด เขาก็ยังคือคุณชายผู้สง่างาม สุขุม และใจร้ายเสมอในใจของนาง.... นางคาดหวังสิ่งใดจากคำพูดของเขาได้เล่า หยางเหวินไถทำทั้งหมดเพียงเพราะอยากเอาชนะนางเท่านั้นหรือ ตลอดระยะทางนางอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของเขา แต่เขากลับไม่พูดจาใด ๆ กับนาง หนิงลี่จูไม่อยากให้หัวใจของตนเองอ่อนแอไปมากกว่านี้ เขาไม่เคยรักนางเลย แล้วไยเรื่องราวชะตากรรมรักของนางถึงเป็นเช่นนี้ ฟ้าดินไม่เคยเห็นใจนางอย่างนั้นเชียวหรือ การย้อนกลับมาเพียงเพราะมาใช้ชีวิตสมปรารถนากับเขาเท่านั้นหรือ เพราะเหตุใดครั้งนี้ถึงทรมานใจนางเสียเหลือเกิน หนิงลี่จูครุ่นคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นเสียจนไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปในอ้อมกอดของเขาตั้งแต่เมื่อใด หยางเหวินไถยกยิ้มมุมปากเมื่อกวางน้อยแสนพยศหลับใหล ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนวลอย่างทะนุถนอม ผิวของนางนุ่มละเอียดนุ่มมือ เขามันโง่เขลานักที่เพิ่งมาเห็นคุณค่าความรักก็ตอนทุกอย่างเกือบสายไปเสียแล้ว สายตาคู่นั้นทอดมองนางด้วยความห่วงใย เขาแสดงออกมา

“ข้ารักเจ้า” หยางเหวินไถพูดมันออกมา ส่วนหนิงลี่จูเองก็ตกใจไม่น้อย หัวใจเต้นแรงเมื่อคำว่ารักออกมาจากปากของเขา หยางเหวินไถยิ้มก่อนนั่งลงบนเตียง ยกฝ่ามือวางลงบนแก้มของนาง หนิงลี่จูคิดว่าตนเองฝันไปหรืออย่างไร ฟ้ากำลังกลั่นแกล้งนางอยู่หรืออย่างไร “ทำไมกัน” “ข้ารักเจ้า” หยางเหวินไถพูดออกมาเต็มปาก ก่อนจะคว้าร่างของหญิงสาวเข้ามากอดเอาไว้ ใบหน้าซุกไซ้สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นดั่งกลิ่นบุปผาของนาง “ทำไมท่านถึงรักข้า ท่านพูดเพียงเพราะไม่อยากให้ข้าจากไปท่านอย่างนั้นหรือ หยางเหวินไถ” “ไม่ใช่เช่นนั้น ข้ารักเจ้า” “ตอนไหนกัน ตอนไหนที่ท่านรักข้า ที่ผ่านมาท่านนั้นรังเกียจข้ามาตลอดไม่ใช่หรือ” “ข้ารักเจ้า ข้าไม่อยากเสียเจ้าไปอีก” “ไม่อยากเสียข้าไปอีก ท่านหมายความว่าอย่างไร ท่านเคยเสียข้าไปอย่างนั้นนะหรือ” หนิงลี่จูดันร่างแกร่งให้ออกห่าง จ้องมองเข้าไปดวงตาอันไหวหวั่นคู่นั้น ก้อนเนื้อภายในอกของนางเต้นรัว นางฟังไม่ผิดแน่ ไม่อยากเสียนางไปอีกครั้งอย่างนั