บททั้งหมดของ ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว: บทที่ 61 - บทที่ 70

ความฝันเช่นเดิมกลับซ้ำ ๆ หลอกหลอนแม่ทัพจ้าวหูเซิน แม้จะกลับมาเยือนแคว้นเหยี่ยนตามเดิมแล้วก็ตาม ความฝันบางอย่างตามกลับมาหลอกหลอนเขาจนนอนไม่หลับ แม้จะหาสตรีมาอุ่นเตียงแล้วก็ตาม จากบุรุษผู้อยู่ในสนามรบมาตลอดชีวิต ไม่เคยหวั่นไหวให้ผู้ใด เขานึกถึงใบหน้าของสตรีที่ติดฝนอยู่ในถ้ำกับเขาในวันนั้น แม้ว่านางจะมีสามีแล้ว แต่เรื่องราวของหัวใจยากนักจะหักห้ามใจ เหล่าทหารคู่ใจต่างก็พาสตรีอุ่นเตียงมาเชยชม แต่มันกลับทำได้เพียงแค่ปรนเปรอความปรารถนาของร่างกายเพียงเท่านั้น เขาไม่ต้องการสตรีชั่วครั้งชั่วคราว เขาต้องการคนที่มาเคียงคู่ในห้วงชีวิตของเขาเท่านั้น ความฝันที่เขาเห็นตนเองทำศึกชายแดน ทหารของเขานำสตรีที่ถูกทิ้งไว้ที่ตีนเขา มายังค่ายทหาร เขาถูกใจนางนัก ทว่าในฝันเขาไม่ใช่คนที่มีเหตุผลเท่าไหร่ แม้นางจะบอกว่าตนเองนั้นมีสามีอยู่แล้ว ชาตินี้ทั้งชาติจะไม่แต่งงานใหม่อีกเด็ดขาด พอแม่ทัพจ้าวหูเซินได้ยินเช่นนั้นความโกรธเกรี้ยวจนใบหน้าแดงก่ำ ถึงขั้นลงไม้ลงมือกับนาง ราตรีแรกเขาเพียงให้นางมารินเหล้าให้เขาเพียงเท่านั้น แต่คำพูดของนางกลับไม่หวานหูดังเช่นสตรีอื่น

ยามนี้อากาศคงแปรปรวนเป็นแน่แท้ คุณชายยืนนิ่งจดจ้องมองฮูหยินที่กำลังสนทนากับแม่ทัพจ้าวหูเซิน ในใจของเขานั้นหึงหวงนางเหลือเกิน ความทรงจำในครั้งก่อนเขาจดจำได้ดีแต่ข่มใจเอาไว้ อย่างไรเสียมันก็เรื่องในคราก่อน เหตุการณ์ศึกสงครามไม่ได้เกิดขึ้นอย่างที่คาดการณ์เอาไว้ การย้อนกลับมาคราวนี้ของเขาเจตจำนงของเขาต้องการเพียงใช้ชีวิตที่เคยผิดพลาดของเขาชดเชยทั้งหมดเพื่อหนิงลี่จูเท่านั้น หยางเหวินไถมองคู่สนทนาอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่ใกล้พอที่จะได้ยินเรื่องราวที่แม่ทัพจ้าวหูเซินสนทนากับฮูหยินของเขา มาชาติใครจะคิดว่าหนิงลี่จูจะผูกมิตรกับคนที่เคยเป็นศัตรู แถมชายผู้นั้นยังแอบชอบนาง รู้ดีว่าอย่างไรนางก็มิอาจหนีไปจากเขาได้ แต่มันก็อดหึงไม่ได้อยู่ดี ใบหน้าร้อนผ่าวมือกำแน่น สายตามองขวาง...... แม่ทัพเจ้าหูเซินผู้นั้นก็เก่งเสียเหลือเกิน รู้จักจวนของเขาด้วยมาหานางถึงที่นี่ สร้างความตกอกตกใจของบ่าวรับใช้ในจวนอยู่ไม่น้อย หยางเหวินไถได้แต่เงี่ยหูแอบฟัง ช่างเป็นการที่ไร้มารยาทนัก ทว่าผู้ใดกันจะสนใจเรื่องนั้นกันเล่า ถ้าฮูหยินของตนกำลังพูดคุยกับบุรุษอื่นด้ว

ผ่านมาร่วมเดือนหลังจากแม่ทัพจ้าวหูเซินมาเยี่ยมนางในครานั้น ทุกอย่างดูเรียบง่ายและง่ายดายไปเสียหมดทุกอย่าง หยางเหวินไถดีกับนางทุกอย่างจนหัวใจที่ตั้งมั่นเอาไว้ว่านางจะไม่ยอมให้อภัยเขาง่าย ๆ กลับใจอ่อนลงมากโข นับว่าเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์คุณค่าของคนเสียจริง หยางเหวินไถปฏิบัติกับนาง ทำราวกับนางเป็นนางฟ้า หนิงลี่จูไม่อยากได้ใจไปมากกว่านี้ ความหวั่นไหวกลัวว่าวันหนึ่งเข้าจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นางจะทำเช่นไร ยิ่งนานวันความรักของนางก็ยิ่งถลำลึกมากกว่านี้.....ร่างกายของนางเปลี่ยนไปจนน่าประหลาด นางเองก็แอบสังเกตตนเองเหมือนกัน ถ้าถามหาความใส่ใจนางก็คงไม่ได้ใส่ใจเรื่องราวสภาพของตนเองมากนัก คิดถึงเรื่องของหยางเหวินไถอยู่ทุกวัน เวลานี้ก็อีกเช่นกัน..... วันนี้มีแขกของหยางเหวินไถที่พามาที่จวน เสียงฝีเท้าทำให้หนิงลี่จูที่นั่งเอาใบหน้าแนบกับราวไม้ของศาลาริมสระ ต้องเงยหน้ามองผู้มาใหม่.... มาพร้อมกับสามีของนางที่กำลังยิ้มแป้น ไม่ต่างเด็กน้อย.... เขาพาหมอมาทำไมกัน เป็นสิ่งที่นางสงสัยนัก “ท่านหมอ ฮูหยินของข้า ท่านช่วยตรวจดูอาก

ซิ่วอิงนอนหลับบนเตียงนอนสีขาวขนาดคิงไซซ์ ความฝันของเธอช่างแปลกประหลาดมากทีเดียว จนซิ่วอิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองอ่านนิยายจนอินแล้วเก็บไปฝัน “อะ อ้า อาเจิน อย่าทำแบบนั้นสิ โดนปะป๊าแล้ว...” เสียงเอะอะโวยวายในห้องน้ำ เสียงน้ำกระเซ็นออกจากอ่างน้ำอาบขนาดใหญ่ ชายหนุ่มวัยสามสิบร่างกายเปลือยเปล่าพยายามจับเด็กชายตัวโล้นเปลือยเปล่าเช่นกัน เด็กชายตัวขาว อ้วนท้วนสมบูรณ์ในวัยย่างเข้าสองขวบ นอกจากซนแล้วยังดื้ออีกต่างหาก หญิงสาวที่เพิ่งรู้ตัวลืมตาเมื่อได้ยินเสียงรบกวนจากห้องน้ำ สายตามองรอบกายอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่เธอฝัน ที่เจอนี่ ไม่ใช่เมืองโบราณอะไรนั้น....... แต่เป็นยุคปัจจุบัน เธอพยายามนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่กรูเข้ามาในสมองเวลานี้ คิดแล้วก็ปวดหัว เธอคือหนิงลี่จูไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ เธอคือซิ่วอิง ที่ตายไปแล้วเข้าไปอยู่ในนิยายที่กลายเป็นหนิงลี่จู ใช้ชีวิตตามครรลองของนิยาย จบลงด้วยการที่หนิงลี่จูตายแล้วก็ย้อนกลับมาใหม่..... ครั้งนี้หนิงลี่จูสมหวังในความรัก ทุกอย่างผลิบานและสดใส.... “ปะป๊า....อาเจินอยา

“ตะ มาย.....ของเจินมี ผาก....” (ทำไมของเจินมีผัก) เสียงประท้วงดังลั่นของเด็กน้อย ใบหน้าอ้วนกลมอมข้าวไว้ในปาก มองหน้าผู้เป็นพ่ออยู่แบบนั้น โกรธที่เจ้าเฉินลวกยอดผักกาดขาวกับฟักทองแล้วนำวางบนจานเต็มไปด้วยสีสันของลูกชาย ซิ่วอิงขำกับท่าทางลูกชาย คิ้วของเจ้าอ้วนเข้มแต่เด็ก แล้วนั่นกำลังแลบลิ้นแล้วเป่าลมล้อผู้เป็นพ่อ ใครสอนกันเนี่ย...... “ไม่เอานะเจ้าเจิน กินผักเยอะ ๆ หนูจะได้โตเร็วอย่างไงล่ะ” ปลายนิ้วของซิ่วอิงเช็ดปากเด็กแสบ เจ้าเจินติดพ่อตั้งแต่เด็ก ทำอะไรก็เรียกหาแต่พ่อ แม้บางครั้งจะทะเลาะกันบ้างโดยเฉพาะเวลาทำอาหาร.... “หึ” “โกรธอะไรป๊าเหรอ” ฝ่ามือลูบศีรษะของเด็กน้อยที่งอนผู้เป็นพ่อตุ๊บป่อง เลี้ยงดูเด็กหนึ่งคนแก้มป่อง ก่อนยอมหยิบดอกผัดกาดมากินทั้ง ๆ ที่ไม่ชอบ แล้วเก็บของโปรดเอาไว้กินอย่างสุดท้าย.... ซิ่วอิงนั้นเป็นแม่ก็จริง ๆ แต่มักใจอ่อนกับลูกชายเสมอ หญิงสาวอาศัยจังหวะที่สามีเผลอ หยิบไก่ของตนวางจานลูก เด็กน้อยถึงกลับหัวเราะคิกคักออกมา เจ้าเฉินสวมใส่เสื้อยืดกับกางเกงทับด้วยผ้ากันเปื้อน พ่อบ้านสุ