All Chapters of ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว: Chapter 51 - Chapter 60

70 Chapters

บทที่ 15 อดีต 1

กล่าวถึงอดีตที่หยางเหวินไถเคยผิดพลาดนั้น คิดทุกครั้งหัวใจก็พานทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นทุกที หลังจากเขาไม่สามารถกลับไปช่วยหนิงลี่จูกลับมาอย่างปลอดภัยได้ ความโศกเศร้าก่อเกิดภายในใจของเขายังไม่ ความรู้สึกมากมายพรั่งพรูเข้ามาในใจของบุรุษหนุ่มอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งหมดมันเป็นเพียงแผนการของเขาเท่านั้น เขาเห็นสายตาของแม่ทัพเจ้าหูเซินมองฮูหยินของตนด้วยประกายวาววับยามที่นางติดตามเข้าไปยังชายแดน หยางเหวินไถยกยิ้มเมื่อนึกแผนการจะจัดการแม่ทัพผู้นี้ คราแรกที่นางตามเข้ามาเขาก็นึกรำคาญอยู่ดีไม่ว่าดีตามเขาว่าเพียงกลัวว่านางเป็นห่วงเขา หยางเหวินไถได้รับมอบหมายจากท่านพ่อให้มาช่วยเหลือด้านการรบชายแดนแคว้นเหยี่ยนเท่านั้น หยางเหวินไถผู้มากไปด้วยเล่ห์กลยิ้มพรายแม้นึกถึงแผนการที่เขาจะกำชัยได้ในครานี้ สายตาทอดมองสตรีที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาวาวโรจน์เมื่อนึกถึงแผนการพวกนั้นขึ้นมา.... ในเมื่อสนใจนางนัก เขาจะเอานางเป็นตัวล่อให้แม่ทัพจ้าวหูเซิน เช้าวันถัดมาเขาพานางไปขึ้นเขา เขาอดแปลกใจไม่ได้เมื่อนางยอมตามเข้าไปแต่โดยดีโดยไม่ปริปากถามเลยสักนิด ยิ่งนางยอมเขาง่ายดา
Read more

บทที่ 15 อดีต 2

สิ่งสุดท้ายที่เขาจะภาวนาต่อฟ้าดิน คำภาวนาร้องขอต่อฟ้าดินเป็นผล เมื่อเขาย้อนกลับมา หยางเหวินไถเองก็แปลกใจไม่น้อย เขาจำได้ว่าเขาตรอมใจจนสิ้นลมไปในเรือนนอนของตน พอฟื้นตื่นขึ้นมาเขานอนอยู่บนเตียง เห็นพ่อบ้านเจียงสั่งบ่าวมากมายในเรือนให้ทำความสะอาด เขารับพุ่งตรงเข้าไปถาม คำตอบที่ได้เขากลับให้ใบหน้าที่เคยเศร้าสร้อยโห่ร้องออกมา เมื่อรับรู้ว่านางยังปลอดภัยดี และกลับไปเยี่ยมท่านพ่อของนาง ไม่กี่วันหลังจากนั้น เขาได้รับจดหมายจากหนิงเจียวมิ่ง ผู้เป็นบิดาของนาง ความประสงค์ของหนิงลี่จูอยากหย่ากับเขา ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม....นางรักเขาไม่น้อย ความปรารถนาเดียวของนางตลอดมาคือการใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปตลอดกาลไม่ใช่หรือ ในเมื่อนางต้องการหนีไปจากเขา เขาก็ไม่ห้ามนาง เขามีโอกาสครั้งที่สองได้แก้ตัว เขาจะตามนาง และไม่ยอมหย่ากับนางโดยเด็ดขาด ถ้าทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปก็เชิญ เขาไม่สนใจสิ่งใด ขอแค่นางปลอดภัย และยอมให้โอกาสเขา เขาก็ไม่สนใจสิ่งใดแล้วล่ะ “ข้าผิดไปแล้วหนิงลี่จู ได้โปรดเถอะเจ้าอย่าทิ้งข้าไปได้ไหม ข้ารักเ
Read more

บทที่ 16 ปรับปรุงตัว? 1

เขาหลับไปแล้ว...หนิงลี่จูยังคงลืมตาในความมืดมิด ใกล้เข้าสู่ปลายยามอิ๋น (03.00-04.59น.) หนิงลี่จูตัดสินใจลุกขึ้นมานั่ง หันกลับมามองยังเห็นแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นอกหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ นางลุกขึ้นขยับตัวห่มผ้าให้เขา นางครุ่นคิดอยู่ทั้งคืน เพราะแบบนี้นี่เองเขาถึงเปลี่ยนเขา เขาเองก็ตายแล้วย้อนกลับมาใช้ชีวิตในห้วงเวลานี้เช่นเดียวกับนาง หนิงลี่จูรักเขา ข้อนั้นรู้อยู่แก่ใจ ซิ่วอิงเองก็รักเขา นานเท่าไหร่แล้วที่นางไม่ได้เอ่ยถึงนามเดิมจากโลกที่ต่างจากนี้สุดขั้ว นางเกือบลืมไปแล้ว นางเองในตอนนั้นก็เคยปรามาสหญิงสาวในร่างนี้ว่าโง่นัก สุดท้ายคำพูดพวกนั้นกลับย้อนมาหานางเอง ตอนนี้นางก็รักชายคนนี้อย่างสุดหัวใจเช่นกัน บางทีนางเองยังสงสัยว่า หรือนางเองก็คือหนิงลี่จูในชาติก่อน แล้วย้อนกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้งอย่างที่นางควรจะเป็น ช่างดูซับซ้อนเหลือเกิน หนิงลี่จูย่องเบาออกมานอกห้อง ไม่อยากรบกวนให้เขาต้องตื่นขึ้นมา พอออกจากห้องนอกนางก็เห็นซีซวนรออยู่ก่อนแล้ว “ฮูหยินปลอดภัยดีนะเจ้าคะ” “อือ ขอบใจเจ้านักที่เป็นห่วงข้า เจ
Read more

บทที่ 16 ปรับปรุงตัว? 2

หยางหมิงสมเป็นหยางหมิง ฉลาดล้ำ เหลือเกิน หยางเหวินไถต้องใจเย็นอย่างที่หยางหมิงเอ่ยเตือน เขาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ผู้เป็นน้องได้รับฟัง หยางหมิงนั่งฟังราวกับเป็นเรื่องราวปกติ แม้เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อเสียเกิดขึ้นกับผู้เป็นพี่ชายของเขา หยางหมิงรินน้ำชาฟังพี่ชายเล่าไปพลาง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หยางเหวินไถนั้นไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขานั้นรักนางมาตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ คนอย่างหยางเหวินไถมีหรือจะยอมสาบานต่อหน้าฟ้าดินง่ายดายขนาดนั้น “ฮ่า ฮ่า” หยางหมิงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เจ้าหัวเราะอะไร หยางหมิง ข้ากำลังเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ้าฟัง ไยเจ้าหัวเราะเช่นนี้มีอะไรน่าขันอย่างนั้นหรือ” หยางเหวินไถขมวดคิ้ว ถามน้องชายอย่างเอาเรื่อง เห็นเรื่องราวของเขาเป็นตลกหรืออย่างไร หยางหมิงรีบโบกมือไปมาเป็นเชิงหยอกล้อ คงคิดว่าเขาพูดเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องตลกสินะ เขาไม่ใช่นักประพันธ์โรงละครเสียหน่อย ไม่ต้องเสียเวลาเล่าเรื่องโป้ปดให้ฟัง “ท่านพี่โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าไม่ได้มีเจตนาหัวเราะเรื่องราวที่ท่านเล่า ข้าแค่ขำว่าปานนี้แล้วท่านพี่
Read more

บทที่ 16 ปรับปรุงตัว? 3

“ถ้าเขาอยากมาหาก็ปล่อยให้เขาเข้ามา” หนิงลี่จูพูดแค่นั้นสายตาทอดมองพวกปลากำลังแหวกว่าย ที่นางกลับมาท่านพ่อไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใดนอกจากต้องการหลบหน้าเขา และขอคิดทบทวนเรื่องราวมากมายที่กำลังเกิดขึ้น หรือว่าข้าควรหนี? จู่ ๆ ความคิดแสนประหลาดก็วิ่งเข้ามาในความคิดของนาง หนีไปตอนนี้ก็โดนเขาจับได้อยู่ดี นางคงไม่อาจฝืนชะตาที่ต้องมีเขาเป็นคู่ครองของนาง.... หนิงลี่จูกำลังคิดอยากกลับไปนอนพักที่เรือนนอน แต่กลับมีบุรุษรูปงามกว้างกัน ครานี้เขาดูยิ้มแย้มและเจ้าเล่ห์พิกล “เจ้าจะไปไหนหนิงลี่จู เจ้าน้อยใจข้าอันใด ถึงหนีมาอยู่ถึงที่นี่” หยางเหวินไถเดินมือไขว้หลังเดินมาหานาง หนิงลี่จูไม่อยากจะมองหน้าเขาสักนิด ขอเวลาให้นางได้คิดหน่อยก็ไม่ได้หรืออย่างไร “ข้าแค่อยากกลับมาเยี่ยมท่านพ่อเพียงเท่านั้น” “จริงอย่างนั้นหรือน้องหญิง” น้องหญิง คำเรียกขานบวกกับน้ำเสียงที่แสนหวานของเขาแบบนั้นอีก เขากำลังเกี้ยวนางอยู่อย่างนั้นหรือ คิดได้ดังนั้นแก้มทั้งสองข้างของหนิงลี่จูแดงระเรื่อขึ้นมาเสียดื้อ
Read more

บทที่ 17 คุณชายหน้ามึน 1

หลังจากเมื่อวานคุณชายหยางเหวินไถไม่ยอมกลับสกุลหยางแม้ว่านางจะไล่เขากลับเขา เขาทำเพียงตีหน้ามึน เท้าคางมองนางนั่งปักผ้า นางไม่ถนัดงานอดิเรกเช่นนี้ แต่ทำแก้เซ็งเพียงเท่านั้น ต่างจากคุณชายหยางเหวินไถสามีของนางดูไร้แก่นสาร หนิงเจียวมิ่งที่คร่ำเครียดจากงานบัญชีค้าขายในห้องหนังสือ เดินออกมาเห็นลูกสาวของตนกำลังปักผ้าอยู่ โดยมีสามีของนางหยอกเย้าอยู่อย่างนั้น ตาเฒ่าชราหัวเราะส่งเสียงดังออกมา นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่เคยเห็นยัยหนูของเขายิ้มออกมาเช่นนี้ หนิงเจียวมิ่งยกมือลูบหนวดเคราของตน ทอดมองไปยังบุตรสาว นางดูมีความสุขอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน นางกำพร้ามารดามาตั้งแต่เด็ก เขานั้นก็แก่ชราเกินกว่าจะมีฮูหยินอื่น ตั้งใจจะเลี้ยงดูบุตรสาวผู้นี้เป็นอย่างดีตามที่รับปากกับฮูหยินผู้ล่วงลับไปแล้ว ตั้งแต่เด็กเขาเห็นนางวิ่งตามบุตรชายของขุนนางชั้นสูงผู้นั้น หนิงเจียวมิ่งเลี้ยงบุตรีอย่างหนิงลี่จูมาจนนางเติบโตจนมีสามี แล้วนางยังไม่เลิกร้องไห้งอแงเป็นเด็กอีก นางเอาแต่ใจเพียงใด อย่างไรเขาจะไม่รู้ ที่ทำทั้งหมดก็เพราะเพียงเรียกร้องเอาใจให้หยางเหวินไถมาสนใจเ
Read more

บทที่ 17 คุณชายหน้ามึน 2

“ท่านเลิกมองข้าได้แล้ว หน้าของข้ามีสิ่งใดติดอยู่อย่างนั้นหรือ” หนิงลี่จูสุดจะทนกับการตามติดของหยางเหวินไถนอกจากเขาไม่ทำอะไรนอกจากจ้องมองนางเป็นงานอดิเรกของเขา เขาชอบมาทำหน้าพริ้มดวงตาเคลิ้บเคลิ้มมองนางเสียจนซีซวนเองนั่งบิดตัวเขินแทนนางไปแล้ว “ก็เจ้าไม่ยอมใจอ่อนกับข้าเสียที เจ้าไม่เห็นหรือว่าสายตาของข้ามีแต่เจ้าเท่านั้น เจ้าจะให้ข้าชดใช้ชั่วชีวิตของข้า มีแต่เจ้าข้าก็ยินดี” “นับวันคำพูดของท่านยิ่งทำให้ข้าขนลุกไปหมด เกินเยียวยาเสียจริง” “อือ จริงหรือ” หยางเหวินไถเท้าคาง ระบายยิ้มอ่อน ๆ จดมองนาง หนิงลี่จูถึงกลับหลบตาเมื่อเผลอสบตาคู่นั้น ยอมรับเลยว่าแววตาของเขาสามารถให้นางใจเต้นรัวเร็ว ร่างกายเห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อ ๆ หนิงลี่จูลืมสิ่งที่เขาทำแล้วหรือ “นี่” หยางเหวินไถพูดพร้อมกับคว้ามือของนางขึ้นไปแนบใบหน้าราวกับรูปปั้นของเขา ราวกับเทพเซียนสรรสร้าง....มือของนางเย็นเฉียบแนบกับแก้มสากควารู้สึกอุ่นซ่านไปทั่วร่างกายอย่างประหลาด “น้องหญิง ข้าอาจไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขในสิ่งที่ข้าผิดพลาดใ
Read more

บทที่ 17 คุณชายหน้ามึน 3

เมื่อซีซวนจากไปแล้ว หนิงลี่จูเอ่ยปากห้ามไม่ทัน รู้ดีว่าซีซวนอยากให้นางคืนดีกับคุณชายหยางเหวินไถขนาดไหน “หนิงลี่จู ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่เชื่อใจข้า เจ้าอยากให้ข้าพิสูจน์ชั่วชีวิตข้าก็ยอม การเห็นเจ้าตายมันทำให้ข้าเสียใจอย่างที่สุด ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเจ็บตัว ถ้าเจ้าต้องตายต่อหน้าข้าอีก ข้าก็คงต้องตายตาม” หนิงลี่จูนิ่งงันกับคำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากของเขามากมายขนาดนี้ หัวใจของนางยามนี้ลังเลสองจิตสองใจเหลือเกิน หยางเหวินไถในเวลานี้นั้นช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจของนางมากเกินไปเสียจริง ความรู้สึกหวาดหวั่นประปรนกับความรู้สึกดีอกดีใจ นางรู้สึกดีที่เขายังห่วงใยนาง ทว่าอีกความรู้สึกกลับสับสนเสียเหลือเกิน จุ๊บ! หยางเหวินไถทิ้งคราบคนใจร้ายกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์เสียแล้ว สายตาของนางหวาดหวั่นในคำพูดของเขา หยางเหวินไถใจเย็นพอที่จะรอนางให้อภัยชั่วชีวิต แก้มนุ่มนวลของนางถูกเขาหอมอย่างแรง ปฏิกิริยาของนางโต้ตอบทันควัน ยกมือลูบแก้มพร้อมทั้งสายตาคู่นั้นค้อนขวับมาที่เขา หยางเหวินไถหัวเราะออกมา “ท่านมันฉวยโ
Read more

บทที่ 18 ผลิตเจ้าก้อน 1

จบคำพูดนั้นของเขา หนิงลี่จูก็ถูกอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขน เขาอุ้มนางขึ้นแนบอกไม่ต่างจากร่างของนางเบาราวปุยนุ่น สายตาคมกริบมองไปยังเรือนนอนของนาง หนิงลี่จูหัวใจเต้นสั่นไหว “ท่านจะทำอะไร” “ข้าก็จะทำเจ้าเป็นมารดาของบุตรข้านะสิ ข้าอยากเลี้ยงลูกจะแย่แล้วฮูหยิน เราแต่งงานกันแล้วนะ” “ท่านแปลกคนนัก เมื่อครู่ท่านยังอยากให้ข้าให้อภัยท่าน ไฉนตอนนี้ท่านพาหาไปทำเรื่องบนเตียงเสียแล้ว” หนิงลี่จูพูดมา ทว่าหน้าตาของหญิงสาวกลับแดงก่ำ หลบแววตาคู่นั้นของหยางเหวินไถ “....หึ” เขาทำเพียงส่งเสียงหัวเราะในลำคอเท่านั้น ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์และร้ายลึกในเวลาเดียวกัน หยางเหวินไถไม่ได้ล้อเล่น ใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากรูปปั้นที่นางมักชื่นชมเขาอยู่ในใจ ครู่ต่อมาเขาขายาว ๆ ของเขาก็พานางเข้ามาในเรือนนอนของนาง หลังจากแต่งงานเข้าไปอยู่จวนของหยางเหวินไถนางก็กลับมาที่นี่เพียงไม่กี่คราเท่านั้น สายตาของนางมัวแต่จดจ้องมองเขา “ท่าน...” ใบหน้าคล้ำเคร่งระคนไปด้วยความปรารถนากำลังซุกไซ้ซอกคอระหงของหญิง
Read more

บทที่ 18 ผลิตเจ้าก้อน 2

เมื่อจัดการเปลื้องของหนิงลี่จูเรียบร้อยแล้ว หยางเหวินไถก็ละจากความงดงามที่ตนเองใฝ่หาทุกค่ำคืน จัดการตนเองแต่สายตาคมกริบยังคงจ้องมองคนที่นอนระทวย นางอายม้วนขยับไม่ไหวติงเลยสักนิด หน้าอกหน้าใจของนางช่างอวบอิ่มน่าสัมผัส หยางเหวินไถอดกลืนน้ำลายลงคออย่างที่ห้ามไม่ได้เช่นกัน ปฏิกิริยาเป็นไปอย่างทันทีทันใด ไม่นานเสื้อผ้าที่ห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้ก็ถูกถอดทิ้งไม่ต่างจากของหนิงลี่จู เรือนร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามมัด ท่อนลำเบื้องล่างแข็งจัดตามความปรารถนาของร่างกาย จากนั้นหยางเหวินไถทำการคร่อมร่างสตรีที่เปลือยเปล่าใต้ร่างเอาไว้ ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาถูไถซอกคอของนางไปมา ฝ่ามือใหญ่รีบร้อนกอบกุมหน้าอกนุ่มเอาไว้อย่างแรง บีบเคล้นมันอย่างหนักหน่วงเช่นกัน ความเสียวซ่านเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันจนขาทั้งสองข้าเบียดเสียดไปเสียหมด ร่างกายของนางโหยหาสัมผัสของเขาเสียเหลือเกิน “อือ...เจ้างามนัก” คำพูดของเขาทำให้นางสั่นสะท้าน เพียงเท่านั้น เขาก็ไม่รออีกต่อไปแล้ว ริมฝีปากชื้นหยอกเย้ายอดถันอย่างมูมมาม ฝ่ามืออีกข้างนวดคลึงไปมาทรวง
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status