ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว

ในห้องขังในพื้นที่อับชื้น หนิงลี่จู ถูกแม่ทัพจอมโหดนามว่า จ้าวหูเซิน แม่ทัพแห่งแคว้นเหยี่ยนไม่คิดเลยว่าตนเองจะถูกจับมากลายเป็นสิ่งต่อรองกับ หยางเหวินไถ ผู้เป็นสามีของหนิงลี่จู ผ่านมาในหลายราตรีหญิงสาวยังไม่พบแม้เงาของคนรักที่จะมาช่วยตนเลยสักนิด จ้าวหูเซินโกรธเกรี้ยวอย่างมากที่ไม่สามารถมัดใจนางได้ แม้อยากจะข่มเหงน้ำใจนางมากเหลือเกินเพื่อเป็นการลงโทษแก่ความพยศของนาง จ้าวหูเซินทำได้เพียงสั่งทหารจับนางไปขังเอาไว้ ในเมื่ออยู่ดี ๆ ไม่ชอบกลับยังปักใจชอบสามีที่ไม่เคยไยดีนางเลยสักนิดก็เชิญพบกับความลำบากในห้องขัง คุณหนูหนิงลี่จูบุตรสาวเถ้าแก่ที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองนั่งทอดมองพื้นด้วยใบหน้าเศร้าซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแดงด้วยฝีมือของแม่ทัพผู้โหดร้ายพยายามบังคับข่มเหงนางทุกทาง ได้แต่หวังว่าสามีผู้เป็นที่รักจะมาช่วยนางในยามลำบากขนาดนี้ แม้จะถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนน้ำตาขนาดไหนหัวใจยังคงเฝ้าคิดถึงบุรุษผู้เป็นสามีของนางอย่างสุดหัวใจ และแล้ว ซิ่วอิง ได้เข้าใจแล้วว่าเหตุใดนางเอกอย่างหนิงลี่จูถึงได้รักปักใจกับชายผู้เป็นสามีถึงเพียงนี้ ซิ่วอิ

“เจ้าค่ะ” ซีซวนไม่ถามอะไรต่อ นอกจากเดินออกไปข้างนอกปล่อยให้หญิงสาวนั่งคิดทบทวนกับเรื่องราวที่เพิ่งเกิดกับตนเอง ทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรือทำไมถึงยังย้อนกลับมา แถมการย้อนกลับมาในช่วงเวลานี้อีกต่างหาก ช่วงเวลาที่นางไม่ต้องเหนื่อยตามตอแยเขาและขอร้องให้ท่านพ่อเร่งรัดงานแต่งระหว่างนางกับหยางเหวินไถ ทั้งที่ตั้งใจแล้วแท้ ๆ ว่าไม่อยากขอยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก จะเพราะอะไร หนิงลี่จูก็ขอไม่สนแล้วล่ะ รักคนที่เขาไม่รักเขา เหนื่อยอยู่วันยังค่ำ หญิงสาวนั่งยิ้มเย้ยหยันตนเอง ไม่นานซีซวนก็เตรียมน้ำมาให้นางเช็ดหน้าเช็ดตา “ฮูหยินดูกังวลนะเจ้าค่ะ ท่านกังวลเรื่องท่านหยางเหวินไถหรือเจ้าคะ” ซีซวนเอ่ยปากถามเจ้านายคนสวย “ข้าจะกังวลเรื่องของใครได้ล่ะ นอกจากเขา หลังจากนี้ข้าคงไม่อยากคิดเรื่องของเขาแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงข้า” หนิงลี่จูระบายยิ้มเบา ๆ พลางครุ่นคิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่เพิ่งเกิดขึ้น การย้อนกลับมาคราวนี้ ขอไม่เลือกตามแนวทางหนิงลี่จูคนเก่าอย่างแน่นอน นางขอเป็นคนใหม่ “ฮูหยินจะรับอาห

นางมันโง่งมกับความรักที่มีต่อเขาตลอดหลายปีมาเหลือเกิน สาววัยเยาว์ที่แอบชอบบุรุษหนุ่มบุตรชายของขุนนาง ส่วนนางเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา มีเพียงบิดาเป็นพ่อค้าแสนร่ำรวย โชคชะตาต้องนำพาให้นางเดินตามหลังเขาต้อย ๆ มาตั้งแต่เยาว์วัย แม้เขาจะไม่ชอบหน้านางเลยสักนิด สุดท้ายไม่รู้ว่าวาสนาของนางนั้นดีแค่ไหนทั้งบิดาของนางและบิดาของหยางเหวินไถเห็นพ้องต้องกันว่าทั้งคู่ควรหมั้นหมายกันเอาไว้ตั้งแต่เด็ก หนิงลี่จูจึงไม่ละทิ้งโอกาสทั้งหมดให้ลอยไปกับอากาศ นางตามเขาทุกฝีก้าวไม่ว่าเขาจะทำอะไรนางจะคอยตามค่อยมองอยู่ไม่ห่าง สตรีใดก็ไม่อาจขวางหูขวางตานางได้เลย ฤทธิ์เดชของหนิงลี่จูก็ไม่น้อยเช่นกัน พยายามสกัดกั้นสตรีมายั่วยวนอารมณ์หยางเหวินไถ นางไม่อยากให้เขาชอบคนอื่นนอกจากนาง พอคิดทบทวนถึงตรงนี้แล้วหนิงลี่จูหัวเราะออกมาขำขันกับความไร้เดียงสาของตน หลังจากปักปิ่นฤทธิ์เดชของคุณหนูผู้เอาแต่ใจก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ สตรีที่คิดจะอ่อยหรือเข้าหาหยางเหวินไถด้วยวิธีการมากมาย ถูกคุณหนูสกุลหนิงดักเอาไว้หมด สตรีในเมืองหลายคนล้วนเป็นศัตรูกับนาง และหวาดกลัวกับฤทธิ์เดชที่น

“ท่านหนิงเจียวมิ่ง และคุณหนูหนิงลี่จู ให้เกียรติมาหาข้าที่เรือน” หยางจื่อถงกล่าวทักทายด้วยใบหน้าราบเรียบเช่นเคยก่อนหันกลับมามองยังลูกสะใภ้ด้วยแววตาระคนสงสารและเอ็นดู หนังสือหย่าที่หนิงเจียวมิ่งส่งม้าเร็วนำมาส่งที่จวนไยเขาจะไม่ได้รับ แต่ที่นิ่งเฉยโดยเฉพาะบุตรชายตัวดียังคงนิ่งไม่พูดไม่จา ทั้ง ๆ ที่ปกติดีใจด้วยซ้ำที่เจ้าหนูหนิงลี่จูหายหัวไป หยางจื่อถงเองเอ็นดูสะใภ้คนนี้ไม่น้อย แต่เจ้าลูกชายกลับไม่ยอมเอ็นดูนางเลยสักนิด เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก หลังจากที่เห็นหนังสือหย่า หยางจื่อถงเองก็ตกใจไม่น้อย ตระกูลของหนิงลี่จูแม้ไม่ได้มีอำนาจในราชสำนักแต่ด้านค้าขายเป็นเลิศในเมือง มิหนำซ้ำยังลือเลื่องไปหลายแคว้นด้วยความชาญฉลาดของหนิงเจียวมิ่ง “หนิงลี่จู เจ้าคิดดีแล้วหรือ” หยางจื่อถงอดถามลูกสะใภ้ไม่ได้ “เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าไร้คุณสมบัติในการเป็นภรรยาที่ดี ข้ากับคุณชายหยางเหวินไถไม่สามารถมีบุตรหลานให้ท่านพ่อได้ เป็นเรื่องที่น่าละอายใจยิ่งนัก ข้านั่งทบทวนว่าข้าไม่สมควรอยู่ต่อเป็นสะใภ้ของสกุลหยางได้อีกต่อไป ข้าขอ.....” “ไม่ได้! ข้าไม่ยอมหย่ากับเจ้า

สุดท้ายแล้วผู้อาวุโสทั้งสองก็ออกไปจากห้องรับรองปล่อยให้หยางเหวินไถและหนิงลี่จูอยู่เพียงลำพังสองคน หญิงสาวถอนหายใจออกมาดังเฮือกจนคนข้างกายอย่างหยางเหวินไถขมวดคิ้ว สงสัยเพราะเหตุใดกันนางถึงทำหน้าเบื่อหน่ายขนาดนั้นเวลาอยู่กับเขา เมื่อก่อนนางชอบอยู่ใกล้เขามากขนาดไหน เขารู้ดีแก่ใจแล้ววันนี้ไยนางทำตัวห่างเหิน แถมขอหย่าเขาอีกต่างหาก “ท่านต้องการอะไรหยางเหวินไถ ท่านควรพอใจไม่ใช่หรือที่ข้าขอหย่ากับท่าน” น้ำเสียงเรียบราบหลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของนาง หนิงลี่จูพยายามข่มใจเอาไว้ นางไม่อยากใจอ่อนกลับไปอยู่จุดเดิม ที่ต้องจบแบบเดิมอีก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างมันควรจบลงแค่นี้จริง ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมง่ายดายเพียงนั้น “ข้าต้องการเจ้า หนิงลี่จู” คำตอบของเขาทำให้หัวใจนางสั่นไหว “ทำไมกัน” เสียงที่ดังขึ้นแผ่วเบา หนิงลี่จูไม่เข้าใจจริง การที่ฟ้าลิขิตให้นางย้อนกลับมาเพียงเพราะว่าต้องการให้โอกาสบุรุษไร้หัวใจผู้นี้จริง ๆ หรือ “ข้าไม่หย่า” “ไม่หย่าเพราะเหตุใดกัน ในเมื่อท่านเองที่ผ่านมาท่านก็ไม่เคยเหลียวแลข้าเลยส