All Chapters of ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

“ไม่ ซีซวนทำตามที่ข้าสั่ง” หนิงลี่จูพยายามสั่งอีกครั้ง ยื้อแย่งร่มจากมีของบ่าวรับใช้มาแทน “ไม่ต้อง ข้าลุกเองได้” หยางเหวินไถรับมา สั่งห้ามเสียงเข้ม ก่อนพยายามลุกเดินตามหนิงลี่จู ในเมื่อนางใจอ่อน เขาก็ถือโอกาสนี้เดินตามนางเข้ามาในห้อง กว่าจะรู้ตัวหนิงลี่จูก็ร้องกรีดออกมา “อ๊าย.... ใครให้เจ้าตามข้าเข้ามาเนี่ย” หนิงลี่จูโวยวาย เมื่อเห็นคนตัวโตเดินตามเข้ามา นึกว่าเป็นซีซวน พอดีกับการเหลือบไปเห็นซีซวนกำลังปิดประตู ร้ายนักนะ “เจ้าให้อภัยข้าแล้วใช่ไหม ลี่จู” หยางเหวินไถถามอีกครั้งนั่งอยู่ในท่าเดิมเกือบสองชั่วยามทำให้เขาเหนื่อยล้า แถมอากาศข้างนอกไม่สู้เท่าไหร่นัก “ใครว่า...” “แล้วจะให้ข้า ทำ เช่น... ไร...” ฟุบ! ร่างกายใหญ่โตของหยางเหวินไถถลาล้มลงกับโต๊ะ หนิงลี่จูรีบวิ่งไปประคองด้วยความเป็นห่วงในทันที ลืมไปเสียสนิท ถึงเขาจะแข็งแรงขนาดไหนแต่ก็ไม่อาจต้านอากาศที่หนาวเย็นได้เลย แล้วอีตานี่ก็เกิดบ้าจี้ตามนางเสียด้วยในยามปกติ คำสั่งหรือคำพูดของนางไม่เคยเป็นผลต่อเขาเลยสักนิด แล้ววันนี้กลับนั

“ปล่อยข้า หยางเหวินไถ ท่านจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะ ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว ท่านจะไปแต่งงานกับใครข้าก็ไม่สนใจท่านอีกแล้ว ข้าพอแล้ว” “หยุดพูดเดี๋ยวนี้ เจ้าไม่รักข้าแล้วหรือหนิงลี่จู เจ้ารักข้ามาตลอด ข้าคือผู้เดียวเท่านั้นที่อยู่ในใจเจ้าไม่หรือ ไยตอนนี้เจ้าถึงผลักไสข้านักล่ะ ข้าผิดไปแล้วหนิงลี่จู” ยิ่งเขาพูดเขาก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้นเท่านั้น หยางเหวินไถพูดถูกทุกอย่าง ในหัวใจนางมีแต่เขาเท่านั้น แต่มันไม่มีประโยชน์อีกแล้ว...... “ข้าพอแล้วหยางเหวินไถ ข้าขอไม่รักท่านแล้ว” ความเจ็บช้ำในอดีตที่ผ่านมา นางควรพอกับความรักที่มอบให้หยางเหวินไถเสียที “ได้ งั้นข้าจะทำให้เจ้าลืมข้าไม่ได้เลยชั่วชีวิต” ดวงตากลมโตของนางเบิกกว้าง เมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ของเขา ก่อนร่างกายของนางจะถูกผลักลงบนเตียง ร่างกายใหญ่โตของเขาไม่นานคร่อมนางเอาไว้ ยังไม่ทันผลักไสเข้าออกไปให้พ้นตัว หยางเหวินไถบีบข้อมือของนางเอาไว้แน่น หนิงลี่จูเองก็ตกใจไม่น้อยเมื่อริมฝีปากของเขาสัมผัสริมฝีปากนางอย่างหนักหน่วง เขาบดคลึงอย่างไร้ปรานีก่อนมืออีกข้างของเขาจะบีบคางของหนิงลี่จูเพียงน้อ

หยางเหวินไถกลืนน้ำลายคงดังเฮือก สายตาคู่นั้นจดจ้องมองความงามกลางกายไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่พร้อมล่าเหยื่อ ฝ่ามือที่ร้อนผ่าวไม่ต่างก้อนไฟลูบไล้ขนอ่อนเพียงน้อยก็ทำให้ร่างกายสาวสั่นสะท้าน ความซ่านสยิวที่ไม่เคยพบพานมาก่อนทำให้นางต้องหวั่นไหว หัวใจเต้นโครมครามแทบหลุดออกมาจากหน้าอกหน้าใจทั้งสองข้าง ร่างกายของหนิงลี่จูสั่นอยู่ใต้ร่างกาย เขารับรู้อย่างดีว่านางกำลังตื่นกลัวขนาดไหน ฝ่ามือใหญ่ของเขายกขึ้นมาลูบแก้มนุ่มนวลของนางอย่างทะนุถนอม ก่อนปลายนิ้วของเขาจะเคลื่อนไหวตามส่วนเว้าโค้งของเรือนร่างของอิสตรีงดงามที่นอนอยู่ใต้ร่าง จังหวะเดียวกันที่นางเผลอสบตาเขา นัยน์ตาที่ส่อประกายจริงจังอย่างที่นางเองก็ไม่เคยสัมผัสมาก่อน แถมยังชวนพาให้หัวใจหลงระเริงคิดว่าตนเองเป็นหนึ่งเดียวในใจของเขา ทั้ง ๆ ที่ผ่านมามีเรื่องราวให้นางคิดถอดใจจากเขา หยางเหวินไถยิ้มร่าก่อนหันกลับมาหยอกเย้ากับทรวงอกอีกครั้ง หน้าอกนุ่มละเอียดไม่ว่าจะสัมผัสมากเพียงใดกลับสู้มือเขาเหลือเกิน ก่อนใบหน้าของเขาจะเคลื่อนลงไปใกล้ตามหน้าท้อง จากนั้นเรียวขาทั้งสองของหนิงลี่จูแยกออกจากก

กว่าหนิงลี่จูจะรู้ตัวก็เข้าสายของอีกวัน ข้างกายของนางว่างเปล่าไร้เงาของคนใจร้ายเมื่อคืนนางรับรู้ทุกอย่าง ทำไมเรื่องราวดูวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว เมื่อก่อนแค่อยู่ใกล้นางเขาก็แทบไม่มองนางแล้ว แล้วไยเมื่อคืนทั้งสองร่วมหอกันแถมเขายังหื่นกระหายไม่ต่างสัตว์เลยสักนิด อยากจะโทษตนเองอยู่เหมือนกันที่ยังคงใจอ่อนอยู่แบบนี้ นางเองก็เคยคิดเหมือนกันว่าอยากใช้เรือนร่างของนางมัดใจเขา แต่ดูเหมือนเขากลับไม่เคยสนใจนางเลยสักครั้งในอดีต ร่องรอยเมื่อคืนย้ำเตือนให้หนิงลี่จูต้องหน้าแดงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ นางไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ บทรักเมื่อคืนไม่ได้รุนแรงอย่างที่เคยคาดคิด เขาทำมันอย่างนุ่มนวล ต่อจากนี้นางควรทำอย่างไรดี.... เหมือนคนที่รออยู่ด้านนอกห้องจะรับรู้ว่านางตื่นแล้ว ซีซวนเดินเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแก้มทั้งสองที่แดงระเรื่อ ก่อนคำนับนาง แถมก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองหน้านาง “ฮูหยิน...” เรียกฮูหยินอีกแล้ว...... หนิงลี่จูรู้เลยทันทีว่าซีซวนคงรู้เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างดี มาขอหย่าเขาแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นภรรยาของเขาโดยสมบ

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกาย แม้ร่างกายจะเมื่อยขบเพียงใดจนฟุบหลับขณะที่อาบน้ำ ซีซวนก็ช่วยนวดบ่าไหล่ให้นางทำให้อาการเกร็งของกล้ามเนื้อหายปลิดทิ้ง นางชมซีซวนว่าเป็นมือวิเศษ ซีซวนยังแอบแซวนางว่าการที่นางอารมณ์เช่นนี้เพราะว่าคุณชายหันกลับมาสนใจในตัวฮูหยินเช่นเดิมแล้ว ที่นางอารมณ์ดีไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย.... สิ่งที่นางต้องการคือหย่าขาดจากเขา เพียงเท่านั้น ขณะที่นางกำลังคิดเรื่องของเขาอยู่นั้น กลับมีบางอย่างมาขวางกั้นนางเอาไว้ หนิงลี่จูยังไม่ทันเงยหน้าขึ้น มือหนากลับเอื้อมมาคว้าข้อมือนางเอาไว้แน่น “ท่าน...” “น้องหญิง” “ท่านจะพาข้าไปไหน...” “ตั้งแต่ตื่นมาเจ้ายังไม่กินอะไรไม่ใช่หรือ ข้ากำลังพาเจ้าไปกินอะไรอร่อย ๆ ข้าให้คนเตรียมเอาไว้หมดแล้ว” หนิงลี่จูไม่รู้ว่าจะโต้เถียงอย่างไรกับชายผู้ดีนี้ แต่กลับยอมเดินตามเขาไปอย่างง่ายดาย บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารมากมายเสียจนหนิงลี่จูที่ไม่ได้รับประทานข้าวมาตั้งแต่เมื่อวานกลืนน้ำลายลงคอ ด้วยความหิวโหยขึ้นมา มีแต่อาหารน่าทานทั้งนั้น หยาง