All Chapters of คดีปริศนา กุนซือเหนือบัลลังก์: Chapter 11 - Chapter 20

67 Chapters

11

“วิธีนี้ ลดจำนวนเกวียนได้สามสิบคัน และลดเวลาขนส่งได้สองวัน” ทั้งงานประลองเงียบลงอีกครั้งเซียวเฉิงเฟิงพูดเรียบ ๆ “ไม่ใช่แค่ลดเกวียน แต่ลดโอกาสถูกปล้นระหว่างทางด้วย เส้นทางที่สั้นที่สุดไม่จำเป็นต้องปลอดภัยที่สุด เส้นทางที่ดูอ้อมบางครั้งควบคุมง่ายกว่า”ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ“ดี” คำเดียวของฮ่องเต้ ทำให้ทั้งงานเข้าใจทันทีว่าใครชนะในด่านนี้เย่หลิงหวนเริ่มมองเซียวเฉิงเฟิงใหม่ ไม่ใช่ด้วยสายตาดูถูก แต่เป็นสายตาระวังด่านที่ห้าคือหมากล้อมซูเหวินอวี้ลงสนามเอง คนทั้งสวนเริ่มตื่นเต้น เพราะทุกคนรู้ว่าเขาเป็นยอดฝีมือหมากล้อม เคยชนะบัณฑิตทั้งเมืองหลวงมาแล้ว เซียวเฉิงเฟิงนั่งลงตรงข้ามเขาซูเหวินอวี้ยิ้มสุภาพ “คุณชายเซียว ก่อนหน้านี้ข้าเสียมารยาทไปบ้าง ขออภัย”เซียวเฉิงเฟิงหยิบหมากดำขึ้นมา “ไม่เป็นไร ข้าชินแล้ว”ซูเหวินอวี้ชะงักเล็กน้อยเกมเริ่มขึ้น ช่วงแรกซูเหวินอวี้เล่นอย่างงดงาม ล้อมพื้นที่กว้าง วางหมากอย่างมั่นคง ทุกคนพยักหน้าอย่างชื่นชมเซียวเฉิงเฟิงกลับวางหมากกระจัดกระจาย ดูเหมือนไม่เป็นระบบ ผ่านไปครึ่งกระดาน หลายคนเริ่มคิดว่าในที่สุดคุณชายเซียวก็มาถึงขีดจำกัด แต่ซูเหวินอวี้กลับขมวดคิ้วหนักขึ้นเ
Read more

12

เซียวเฉิงเฟิงก้มศีรษะ“ข้าน้อยรับพระบัญชา”เย่จิ่งซูมองเขาแล้วยิ้ม เซียวเฉิงเฟิงยิ้มตอบ นางเลือกคนไม่ผิดจริง ๆเย่หลิงหวนไม่ยอมให้กระดานจบเช่นนั้น เขาก้าวออกมา คุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้“เสด็จพ่อ แม้ซูเหวินอวี้จะแพ้ในวันนี้ แต่ความสามารถของเขาเป็นที่ประจักษ์ หม่อมฉันเห็นว่าคนมีความสามารถไม่ควรถูกทิ้งไว้เฉย ๆ”ฮ่องเต้มองลูกชายนิ่ง“เจ้าต้องการอะไร”เย่หลิงหวนเอ่ยอย่างนอบน้อม“เจ้าเมืองหลิงชวนลู่เหวินถังมีงานมาก หม่อมฉันขอให้ซูเหวินอวี้ไปช่วยราชการในตำแหน่งผู้ช่วยเจ้าเมืองหลิงชวน เพื่อฝึกฝนและรับใช้บ้านเมืองพ่ะย่ะค่ะ”คำขอนี้ฟังดูเหมาะสม ผู้ได้อันดับสองได้รับตำแหน่งรองลงมา ไม่เกินหน้าเซียวเฉิงเฟิง แต่ก็ไม่เสียศักดิ์ศรีฮ่องเต้พยักหน้า “อนุญาต”ซูเหวินอวี้คุกเข่ารับคำ“ขอบพระทัยฝ่าบาท”เซียวเฉิงเฟิงเหลือบมองเย่หลิงหวน เมืองชิงเหอเป็นอำเภอหนึ่งของเมืองหลิงชวนน่าสนใจ…เย่หลิงหวนคงอยากหาคนมาจับตามองเขา พระองค์หันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นสุภาพ ทว่าเย็นเยียบ ราวกับกำลังบอกว่าสนามในวัง เจ้าชนะ แต่สนามข้างนอกเพิ่งเริ่มต้นหลังงานเลี้ยงจบ รถม้าจวนเซียวเคลื่อนออกจากเขตวังหลวงกู้ฉิงอวิ๋นนั่งอยู่ฝั่งต
Read more

13

เซียวเฉิงเฟิงเลิกคิ้ว“ง่ายขนาดนั้น?”“เรื่องจริงมักง่าย”นางยกชาขึ้นจิบ ไม่พูดต่อ ไม่พูดถึงยา ไม่พูดถึงการจมน้ำ ไม่พูดถึงผี และแน่นอน ไม่พูดถึงหอฟังลมเซียวเฉิงเฟิงจ้องนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนหัวเราะเบา ๆ“ดี”“ดีอะไร”“ข้าชอบคนที่เก็บความลับเก่ง”กู้ฉิงอวิ๋นเหลือบมองเขา“แล้วท่านเล่า?”เซียวเฉิงเฟิงยิ้ม“ข้าก็มีอีกเยอะ”สองคนสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไรต่อ แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ดี คนตรงหน้าไม่ธรรมดารถม้าเคลื่อนออกจากเมืองหลวงได้เกือบหนึ่งชั่วยาม ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมทองทันใดนั้น รถม้าหยุดลง อวิ๋นโม่ที่ขับรถอยู่ด้านนอกเอ่ยขึ้นเบา ๆ“คุณชาย มีคนขวางทางอยู่ขอรับ”เซียวเฉิงเฟิงเลิกม่านขึ้นเล็กน้อย ตรงหน้าไม่มีผู้ใด มีเพียงป่าไม้ และสายลมกู้ฉิงอวิ๋นหรี่ตา แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร เงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้ารถม้า ราวกับหลุดออกมาจากความมืดชายหนุ่มในชุดดำสนิท คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ไร้เสียง ราวกับเงา เขาคือโม่อิ่ง“ใต้เท้าเซียว นายของข้ารออยู่”เซียวเฉิงเฟิงยิ้มออกมาอย่างรู้กัน“ข้ารู้แล้ว”กู้ฉิงอวิ๋นขมวดคิ้ว“ท่านจะไปไหน”เซียวเฉิงเฟิงหันมาหานาง“ไปคุยกับคนสำคัญ”กู้ฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว เขายิ้มมุมปาก
Read more

14

“ท่านรู้หรือไม่ “เหตุใดฮ่องเต้จึงไม่แต่งตั้งองค์ชายสามขึ้นเป็นรัชทายาทไปเสียเลย ทั้ง ๆ ที่ถ้าเทียบกันในบรรดาพี่น้อง องค์ชายสามคือโอรสองค์โตของพระองค์”เซียวเฉิงเฟิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย“ง่ายมาก ฮ่องเต้ต้องการให้เขาพิสูจน์ตัวเอง ฮองเฮาปัจจุบัน” เขาเคาะปลายนิ้วเบา ๆ “มีอำนาจมากเกินไป ตระกูลของนางกินหยั่งรากลึกอยู่ในราชสำนัก ตำแหน่งใหญ่ ๆ โต ๆ ล้วนแต่เป็นเครือญาติและคนของนาง ฮ่องเต้ทำอะไรก็จะถูกขัดไปเสียหมด แต่หากแต่งตั้งองค์ชายสามขึ้นมาคานอำนาจในทันที ก็จะไร้ซึ่งอำนาจไม่มีใครสนับสนุนเขา” เขายิ้มเย็น“องค์ชายสามจะขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์อย่างไม่มั่นคง เหมือนฮ่องเต้หุ้นเชิด จะทำอะไรก็โดนขัดแข้งขัดขา ฮ่องเต้จึงอยากให้เขาแข็งแกร่ง คานอำนาจกับฝ่ายฮ่องเฮาได้ และมีคนของตัวเองที่ไม่เรียกใช้ได้สะดวก ไม่ต้องหวังพึ่งขุนนางตระกูลฮองเฮา”กู้ฉิงอวิ๋นยิ้ม“ถูก แต่ยังไม่หมด”เซียวเฉิงเฟิงเลิกคิ้ว“อ้อ?”นางยกชาขึ้นจิบ ก่อนพูดเรียบ ๆ“ฮ่องเต้ รักเสด็จแม่ขององค์ชายสามมากที่สุด”เซียวเฉิงเฟิงหรี่ตา“เจ้ารู้ได้อย่างไร”นางยิ้มบาง“เคยได้ยินคนเล่ากัน ว่าอดีตฮองเฮาคือเพื่อนวัยเด็กของฮ่องเต้ ทั้ง
Read more

15

ภายในรถม้า กู้ฉิงอวิ๋นนอนหมดสติอยู่บนเบาะ ริมฝีปากซีดขาว ผิวเนียนละเอียดไร้สีเลือด หัวไหล่ด้านซ้ายยังมีเลือดไหลซึม แม้จะได้รับการห้ามเลือดแล้วลูกธนูแม้เพียงเฉี่ยวผ่าน แต่พิษกลับรุนแรงกว่าที่คิด เซียวเฉิงเฟิง กำป้ายหยกในมือแน่น แน่นเสียจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น ดวงตาคมเย็นเฉียบ จนแม้แต่โม่อิ่งยังรู้สึกหนาวยะเยือก“โม่อิ่ง” เสียงเซียวเฉิงเฟิงต่ำจนแทบไม่ต่างจากกระซิบ“ไปหอฟังลมเดี๋ยวนี้”“ขอรับ” โม่อิ่งรับคำทันทีกลางดึก โม่อิ่งพาเซียวเฉิงเฟิงมาหยุดหน้าหอไม้สามชั้นธรรมดา หากแต่รอบด้านกลับมีลมหายใจของยอดฝีมือซ่อนอยู่ทุกสารทิศ ป้ายไม้เขียนไว้เพียงสองคำ ‘หอฟังลม’เซียวเฉิงเฟิงและโม่อิ่งเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล ส่วนคนขององค์ชายสามที่ส่งมารีบอารักขากู้ฉิงอวิ๋นเอาไว้ที่รถม้า พนักงานในหอมองเขาเพียงครู่ ก่อนสายตาจะตกลงบนป้ายหยกเมฆาวารี เพียงเสี้ยววินาที สีหน้าทุกคนเปลี่ยนทันที หนึ่งในนั้นรีบคุกเข่าลง เขาคือเฟิงอวี่“ใต้เท้า ท่านมีเรื่องอันใดให้รับใช้”เซียวเฉิงเฟิงชะงักเล็กน้อย“ภรรยาข้าถูกพิษ นางอยู่ในรถม้า นางจะไม่ไหวแล้ว ที่นี่มียาถอนพิษทุกชนิดใช่ไหม" เขาเดินเข้ามาก่อน เพราะไม่อยากเคลื่อนย้า
Read more

16

เซียวเฉิงเฟิงเอนตัวพิงเก้าอี้ ก่อนหรี่ตา“ข้ากำลังคิดว่าภรรยาข้า แท้จริงซ่อนอะไรไว้อีก”กู้ฉิงอวิ๋นชะงักเล็กน้อย เซียวเฉิงเฟิงยกมุมปาก“วรยุทธ์ระดับนั้น อย่าบอกนะว่าเจ้าฝันแล้วตื่นมาเก่งเอง”กู้ฉิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเริ่มห่างไกล“ตอนนั้น” น้ำเสียงของนางเบาลง“หลี่ซูหรง มารดาเลี้ยงของเขา บอกว่าจะพาข้าไปไหว้พระบนเขา”เซียวเฉิงเฟิงนิ่งฟัง“ตอนนั้น ข้ายังโง่ คิดว่านางเริ่มเอ็นดูข้าแล้ว”กู้ฉิงอวิ๋นหัวเราะเสียงเย็น แต่แววตากลับเย็นเยียบ“พอขึ้นไปถึงหน้าผา ข้าดันตกจากหน้าผา”มือของเซียวเฉิงเฟิงที่วางอยู่บนโต๊ะ กำแน่นโดยไม่รู้ตัว กู้ฉิงอวิ๋นพูดต่อ“โชคดี ข้าไม่ตาย ต้นไม้ช่วยรับเอาไว้ ข้าคิดว่าตัวเองจะไม่รอดเสียแล้ว แต่ก็รอดมาได้”นางหยุดเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ“มีคนช่วยข้าเอาไว้”เซียวเฉิงเฟิงหรี่ตา“ต่อไปข้าเดาว่าเขาต้องเป็นอาจารย์ของเจ้า”นางพยักหน้า“ใช่ คนที่ช่วยข้ามีสองคน คนหนึ่งคืออาจารย์สอนวรยุทธ์ อีกคนคืออาจารย์สอนเรื่องยาสมุนไพรและพิษ คนที่สอนยาสมุนไพรข้า เขาสวมหน้ากากอยู่ตลอดเวลา ให้เหตุผลว่าเพราะใบหน้าอัปลักษณ์ ข้าจึงไม่เคยเห็นหน้าอาจารย์คนที่สอง แต่อ
Read more

17

กู้ฉิงอวิ๋นหยุดเดิน ก่อนหันกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้างดงาม แต่น่าขนลุกโม่อิ่ง ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูยังรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิต“ถึงเวลา” นางหรี่ตา“ชำระแค้นแล้ว”เซียวเฉิงเฟิงเลิกคิ้ว ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ชำระแค้น กับพวกที่ลอบฆ่าเราหรือ”กู้ฉิงอวิ๋นพยักหน้า“ใช่”เซียวเฉิงเฟิงกอดอก“แล้วเจ้าคิดว่าจะทำอย่างไร”กู้ฉิงอวิ๋นเดินไปที่โต๊ะเตี้ย หยิบพู่กันขึ้นมา ก่อนเอ่ยโดยไม่เงยหน้า“ตอนสู้ ข้าเห็นบางอย่าง”เซียวเฉิงเฟิงเดินตามมา ยืนอยู่ด้านหลัง มองปลายนิ้วเรียวที่กำลังจับพู่กัน กู้ฉิงอวิ๋นจุ่มหมึก ก่อนลากเส้นลงบนกระดาษขาวช้า ๆหนึ่งเส้นสองเส้นสามเส้นไม่นาน ลวดลายประหลาดก็ปรากฏขึ้นเป็นรูป อสรพิษ งูสีดำพันรอบพระจันทร์เสี้ยว ลายเรียบง่าย แต่แฝงความอำมหิตกู้ฉิงอวิ๋นวางพู่กันลง ก่อนผลักกระดาษไปตรงหน้าเขา“ข้อมือของพวกนักฆ่า มีสิ่งนี้”เซียวเฉิงเฟิงหยิบกระดาษขึ้นมา ดวงตาคมหรี่ลงทันที“รอยสัก แต่เดี๋ยวก่อนนะ เจ้าต่อสู้รวดเร็วขนาดนั้น เอาเวลาที่ไหนไปสังเกตรอยสัก”“เป็นความสามารถส่วนตัวน่ะ”“ข้าอยากมีความสามารถส่วนตัวเหมือนเจ้าบ้าง” เขายิ้มกว้าง“คนขององค์ชายเจ็ดแน่ ๆ เขาต้องการกำจัดข้าให้พ
Read more

18

“ยังพูดเล่นได้”“แน่นอน” นางชี้ไปข้างหน้า “ข้าอยากกินนั่น”เซียวเฉิงเฟิงมองตาม เป็นร้านขายถังหูลู่ กู้ฉิงอวิ๋นเดินเข้าไปทันที หยิบขึ้นมาหนึ่งไม้ ก่อนหันกลับมา“สามีจ่าย”เซียวเฉิงเฟิงเลิกคิ้ว“เจ้าใช้ข้าเก่งขึ้นทุกวัน”“แน่นอน” นางยิ้มหวาน“แต่งกับท่านแล้วนี่ ท่านก็ต้องรับผิดชอบชีวิตข้า”เซียวเฉิงเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วควักเงินจ่ายโดยไม่ต่อรองกู้ฉิงอวิ๋นกัดถังหูลู่คำหนึ่ง ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว“อร่อย”เซียวเฉิงเฟิงมองอยู่นาน จนโม่อิ่งที่เดินตามอยู่ด้านหลัง ถึงกับยกมุมปาก เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา เขาไม่เคยเห็นเซียวเฉิงเฟิง ยิ้มอบอุ่นเช่นนี้มาก่อนเลย“ข้าถามเจ้าหน่อยสิ”“ท่านนี่มันคนขี้สงสัยจริงๆ สงสัยอะไรอีก”“หอฟังลมเคยหาข่าวผิดพลาดไหม”“ไม่เคย”“แสดงว่าหาได้ทุกข่าว”“ไม่ทุกข่าว”“แสดงว่าบางข่าวก็หาไม่ได้”“หาได้แต่ต้องใช้เวลาหน่อย แต่ละข่าวใช้เวลาไม่เท่ากัน แต่อาจจะมีเบาะแสก่อน ก็ให้แค่เบาะแสที่หาได้ ไม่รับเงินหรืออะไร ถือว่าเป็นการทำงานช้ากว่าปกติ”“เจ้ารู้ดีเหมือนเป็นเจ้าของหอ”“แค่ก แค่ก แค่ก” กู้ฉิงอวิ๋นถึงกับสำลักถังหูลู่ เซียวเฉิงเฟิงรีบลูบหลังลูบไหล่
Read more

19

ฟ้าใกล้สว่างเมื่อรถม้าของทั้งคู่กลับมาถึงเรือนหลังเล็กในจวนเซียวเฉิงเฟิงเปิดประตูห้องโถงด้วยมือที่ยังมีกลิ่นควันจาง ๆ กู้ฉิงอวิ๋นเดินตามเข้าไป ใบหน้างดงามยังแดงระเรื่อจากความตื่นเต้นของการแก้แค้น“คืนนี้ฉลองกันสักหน่อย” เขาหันมายิ้ม ก่อนเดินไปหยิบไหเหล้าที่เก็บไว้ดีที่สุดสองไห กับถ้วยหยกสองใบ“ข้าไม่เคยเห็นท่านดื่มมาก่อน” นางถามพลางนั่งลงตรงข้าม“คืนนี้ต้องฉลอง” เขาเทเหล้าเต็มถ้วย“เพราะเจ้าถึงแก้แค้นได้สาแก่ใจเช่นนี้” ทั้งคู่ยกถ้วยชนกัน เสียงใสดังกังวาน ก่อนดื่มรวดเดียวหมด ไหแรกหมดอย่างรวดเร็ว ไหที่สองก็ถูกเปิดออก กลิ่นหอมหวานของเหล้าดอกท้อลอยอบอวลไปทั่วห้องแสงตะเกียงสีส้มอบอุ่นสาดลงบนใบหน้าทั้งสองที่เริ่มแดงเรื่อเซียวเฉิงเฟิงเอนตัวพิงโต๊ะ มองนางด้วยดวงตาที่พร่ามัวแต่แฝงประกายลึกซึ้ง“ฉิงอวิ๋น…” เขาเรียกชื่อนางเบา ๆ“คืนนี้ ขอบใจเจ้ามาก”กู้ฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ ถ้วยในมือหมุนไปหมุนมา“ท่านก็ช่วยข้าไม่น้อย”เขายื่นมือไปจับมือนางไว้ มือใหญ่ห่อหุ้มมือเรียวที่ยังเย็นอยู่“ข้าไม่อยากให้เจ้าเสี่ยงอีก” เสียงเขาทุ้มต่ำ นางก้มหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ดึงมือออก“ข้าก็ไม่อยากให้ท่านตาย” บรรยากาศในห้อง
Read more

20

เย่หลิงหวนหันขวับ สายตาเย็นเยียบกวาดมองคนทั้งห้อง“แล้วพวกเจ้ากลับตอบข้าไม่ได้ ว่าใครเป็นคนทำ ไม่สิ พวกเจ้ากลับป้องกันไม่ได้ แล้วข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าเอาไว้ทำไม” ทุกคนหน้าซีดเผือด ชายหนุ่มในชุดเรียบร้อยก้าวออกมาเขาคือซูเหวินอวี้ ผู้ช่วยเจ้าเมืองหลิงชวนและมันสมองขององค์ชายเจ็ด“องค์ชาย คนของเราตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่พบเบาะแส ผู้ลงมือเก็บงานสะอาดมาก ไม่มีศพ ไม่มีพยาน ไม่มีคนเห็น” สิ้นประโยคนั้นดาบก็จ่อที่คอของอีกฝ่ายซูเหวินอวี้นิ่งงัน แทบไม่กล้าขยับและไม่กล้าหายใจ คบดาบที่กดที่ลำคอทำให้เลือดไหลซึมออกมา จนเกิดความเจ็บปวด“เจ้าก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร บัณฑิตอับดับหนึ่งเช่นนั้นหรือ ราคาคุย” องค์ชายเจ็ดยกดาบขึ้น แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ตอนนี้เขาคิดว่าไม่ควรเสียใครไป บางทีคนตรงหน้าอาจยังใช้ประโยชน์ได้อีกห้องทั้งห้องเงียบลงทันที เย่หลิงหวนหรี่ตา ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ข้าเลี้ยงพวกเจ้าเอาไว้ทำไมนี่ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ ผู้หญิงพวกนั้นก็หนีไปหมด รายได้สูญหายไปเท่าไหร่ พวกเจ้ารู้ไหม!” แม้เขาจะหัวเราะออกมา แต่ทุกคนกลับหนาวถึงกระดูก เพราะยิ่งองค์ชายหัวเราะ ยิ่งน่ากลัวเย่หลิงหวนเดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้สู
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status