جميع فصول : الفصل -الفصل 30

67 فصول

21

สาวมาขายบริการและบังคับให้รับแขก ทำให้การสืบคดีตันอยู่แค่ตรงนั้นเซียวเฉิงเฟิงส่งสำนวนคดีกลับไป คิดว่ารองนายอำเภอคนนี้ไม่ได้ตั้งใจทำคดีลวก ๆ แต่ตั้งใจทำให้คดีเพลิงไหม้จบลงแค่นี้“จับคนวางเพลิงก็ไม่ได้”“ไม่มีคนวางเพลิงขอรับใต้เท้าเซียว แต่เกิดจากความประมาทจึงเกิดเพลิงไหม้ขึ้น”ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น“ใต้เท้า ใต้เท้าช่วยด้วย!” หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามา ทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้จนตัวสั่น“ลูกสาวข้า ลูกสาวข้าตายแล้ว นางถูกฆ่าตายอย่างอนาถ”บรรยากาศพลันเงียบลง เซียวเฉิงเฟิงชะงัก เลิกสนใจคดีหอบุปผาราตรีโดนเพลิงไหม้ไปชั่วคราว ก่อนหันกลับมาช้า ๆ“เล่ามา”หญิงผู้นั้นสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ“ลูกสาวข้า หลินอวี้เหนียง กำลังตั้งครรภ์อยู่ เมื่อคืนหายออกจากบ้าน เช้านี้” นางร้องไห้หนักกว่าเดิม“พบศพนางที่ป่านอกเมือง!”“พาข้าไปดู” ประโยคนั้นทำให้ประชาชนต่างแตกตื่น ตามไปดูศพเช่นเดียวกันครึ่งชั่วยามต่อมา กลางป่าไผ่นอกเมือง ศพหญิงสาวนอนอยู่บนพื้น กลิ่นเลือดคละคลุ้ง เหล่ามือปราบหน้าซีดกันหมด แต่เซียวเฉิงเฟิงกลับเดินเข้าไปอย่างสงบนิ่ง แม้กู้ฉิงอวิ๋น ที่ยืนมองอยู่ยังหรี่ตาลง สามีนาง
اقرأ المزيد

22

“ขอรับใต้เท้า!”เซียวเฉิงเฟิงวางนิ้วบนโต๊ะเบา ๆตึก…ตึก…“ในบันทึกเก่า สามปีมานี้ มีหญิงตั้งครรภ์หายตัวหรือไม่”เถียนซื่อหน้าซีดลงทันที มือกำชายเสื้อแน่น“ข้า ข้า…”เฉินกวงที่เพิ่งเดินเข้ามาขมวดคิ้ว ทันได้ยินประโยคคำถาม“มีอะไรก็พูด!”เถียนซื่อยิ่งตัวสั่น กู้ฉิงอวิ๋นหรี่ตา นางมองออกทันที คนผู้นี้รู้อะไรเซียวเฉิงเฟิงไม่เร่ง เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ น้ำเสียงนิ่งราวผิวน้ำ“มารดาเจ้ากินยาแล้วหรือ” ทั้งห้องเงียบลงทันที เถียนซื่อเงยหน้าพรวด ก่อนเบิกตากว้าง“ใต้เท้า…”เซียวเฉิงเฟิงยกมุมปากอย่างอ่อนโยน“ยาสมุนไพรที่ข้าส่งไป ได้ผลหรือไม่”ดวงตาของเถียนซื่อแดงขึ้นทันที ก่อนทรุดคุกเข่าลง“ใต้เท้า ข้า…ข้าผิดเอง ข้ากลัว…”เซียวเฉิงเฟิงวางถ้วยชา“เจ้ากลัวอะไร”เถียนซื่อกำหมัดแน่น ก่อนกัดฟันพูด“สองปีก่อน มีหญิงตั้งครรภ์หายไปสิบคน” เถียนซื่อตัวสั่น“ท่านนายอำเภอคนก่อนสืบต่อไม่เจออะไร และท่านก็เสียชีวิตไปแล้ว แฟ้มคดีถูกสั่งให้ปิด ตำแหน่งนายอำเภอก็ว่างมาสักระยะ ท่านรองนายอำเภอรักษาการ จนใต้เท้าเข้ามารับตำแหน่ง”เซียวเฉิงเฟิงหรี่ตาลง น้ำเสียงเย็นขึ้นทันที“ใครสั่ง”เถียนซื่อเงียบ เหงื่อไหลเต็มหน้าผาก
اقرأ المزيد

23

นางหันไปมองสามี เมื่ออยู่กันสองคนนางจึงเล่าเรื่องสาวใช้ของนางที่ถูกส่งออกไปเพื่อแต่งงานและโดนผ่าท้องขโมยทารกไป อีกฝ่ายเป็นวิญญาณมาขอความช่วยเหลือ“เช่นนั้นเจ้าจึงสนใจคดีนี้เป็นพิเศษ” เซียวเฉิงเฟิงเอ่ยถามภรรยาสาว“ดูท่านไม่สงสัยเลยเรื่องที่ข้าเห็นวิญญาณ” นางมองเขานิ่ง“ข้าก็เห็นเหมือนกัน แค่เห็นและรู้ว่าเขามาขอความช่วยเหลือ แต่พูดเป็นตุเป็นตะเหมือนเจ้าไม่ได้ เลยค่อนข้างสื่อสารกันยากหน่อย” เขาลูบท้ายทอยไปมาเก้อ ๆ“ข้าไม่ได้พูดเป็นตุเป็นตะสักหน่อย” นางค้อนเขา เซียวเฉิงเฟิงจึงดึงนางมานั่งตักก่อนจะหอมแก้มฟอดใหญ่“ข้ารักเจ้า”“อะไรของท่านนี่ เปลี่ยนอารมณ์เร็วขนาดนี้”“เครียดมาหลายวัน พลอดรักกับเมียบ้างไม่ได้เหรอ ข้าอยากอาบน้ำกับเจ้า ช่วยกันถูหลัง และขึ้นเตียง สลับกันนวด”“บ้า!” นางประท้วงแต่โดนอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขนเสียก่อน สุดท้ายก็ต้องทำอย่างที่เขาพูดณ เมืองหลวง ภายในตำหนักเยว่ชิงยามราตรีเงียบสงบ แสงตะเกียงน้ำมันส่องไหวเบา ๆ สะท้อนเงาของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้หอม เสื้อคลุมสีครามเข้มปักลายเมฆทอง ท่วงท่าสงบนิ่ง ดวงตาคมลึกล้ำราวทะเลลึก เขาคือเย่จิ่งซู ตรงหน้าเขาคือกองเอกสารราช
اقرأ المزيد

24

“ก็จริงของท่าน การรอคอยให้หลักฐานทุกอย่างพร้อม สำคัญกว่ารีบจัดการและทำให้อีกฝ่ายไหวตัวทัน จัดการกับหลักฐานทั้งหมด จนเราสืบอะไรไม่ได้อีก” นางพยักหน้าเห็นด้วย“ที่ข้าสงสัยคือ พวกมันเอาเด็กทารกพวกนั้นไปทำไม วิธีการเหี้ยมโหดและอำมหิตนัก”“ข้าก็สงสัย ต้องสืบให้ได้ว่าพวกมันนำเด็กทารกที่ผ่าท้องไปทำอะไร” สีหน้าของนางเคร่งเครียดและโกรธแค้น วิธีการฆ่าคนอำมหิตผิดมนุษย์มนาเช่นนี้ คนทำต้องมีจิตใจที่ดำมืดมากแน่ ๆหลังจากคดีแรกผ่านพ้นไปโดยดี จากเดิมที่ขุนนางท้องถิ่นหลายคนคิดว่าคนจากเมืองหลวงผู้นี้คงอยู่ได้ไม่นาน ตอนนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนอีกภายในจวนว่าการอำเภอ บรรยากาศกลับแตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิงยามบ่าย แสงแดดอ่อนลอดผ่านศาลาไม้กลางสวน เสียงหัวเราะใสดังเป็นระยะ“ไม่ใช่แบบนั้น” เสียงทุ้มของเซียวเฉิงเฟิงดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง ตรงหน้าเขาคือกู้ฉิงอวิ๋น ที่กำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าโต๊ะไม้บนโต๊ะ มีแผ่นกระเบื้องสีงาช้างวางเรียงอยู่ นั่นคือไพ่นกกระจอกกู้ฉิงอวิ๋นจ้องมันราวกับกำลังเผชิญศัตรูตัวฉกาจ“เหตุใดมันยากกว่าวิชาดาบอีก”เซียวเฉิงเฟิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือไปหยิบแผ่นหนึ่งขึ้นมา“ฟังข้า อันนี้”
اقرأ المزيد

25

กู้ฉิงอวิ๋นยิ้ม“แต่ช่วยด้วยใจได้”เซียวเฉิงเฟิงมองนางนิ่ง ๆ ก่อนยกมุมปากขึ้น“ภรรยาข้า เริ่มเหมือนกุนซือเข้าไปทุกที”กู้ฉิงอวิ๋นยักคิ้ว“ข้าฉลาดอยู่แล้ว”“ข้าได้ช่วยเขาไปก่อนหน้านั้นแล้ว ตั้งแต่รู้ว่ามารดาของเขาป่วย”“ท่านก็ฉลาด รู้จักซื้อใจคน แต่ยังไม่พอ ต้องช่วยอีก ให้เขาลืมตาอ้าปากได้ คนซื่อสัตย์แต่จน สักวันอาจจะทำอะไรผิดพลาดด้วยความไม่ตั้งใจ”“ใช่จ้ะภรรยา” เขาดึงนางมานั่งตัก ก่อนจะหอมแก้มนางฟอดใหญ่“สามียินดีทำตามที่ภรรยาบอกทุกอย่าง”“ดีมากเจ้าค่ะ” นางหยิกแก้มเขาอย่างน่ารักเช้าวันต่อมา… ภายในห้องทำงานอำเภอเถียนซื่อกำลังก้มหน้าเขียนบันทึกอย่างเคร่งเครียด มือสั่นเล็กน้อยตามนิสัยเดิม เพราะมักถูกข่มขู่จากคนรอบข้างอยู่บ่อยครั้ง หนึ่งในนั้นคือรองนายอำเภอหลิวเต๋อไฉ ถ้าไม่ทำเขาและครอบครัวจะเดือดร้อนทันใดนั้น เสียงทุ้มดังขึ้น“เถียนซื่อ”เขาสะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้น“ใต้เท้า!”เซียวเฉิงเฟิง เดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนวางบางอย่างลงบนโต๊ะตึง!เถียนซื่อก้มมอง เป็นเครื่องดนตรีไม้รูปร่างประหลาด เขางงทันที“นี่คือ…”เซียวเฉิงเฟิงยกมุมปาก ก่อนตอบเรียบ ๆ“กีตาร์ ของที่ข้าทำขึ้น”เถียนซื่องงหนักกว่าเดิ
اقرأ المزيد

26

กู้ฉิงอวิ๋นกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนหัวเราะร่วน“ข้าแค่ “สงสาร”เซียวเฉิงเฟิงเลิกคิ้ว“สงสาร?”เขาโน้มเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกแทบแตะกัน เสียงทุ้มต่ำลง“หรือกำลังช่วยข้า ข้ารู้ดี เจ้าไม่ต้องถ่อมตน รักข้าอยากช่วยเหลือข้าก็บอกมาตรง ๆ”กู้ฉิงอวิ๋นตาโตกับความหลงตัวเองของเขา ก่อนจะนิ่งไปและยิ้มออกมา มือบางลูบไล้อกกว้างเบา ๆ“ทั้งสองอย่าง เขาเป็นคนดีแต่ลำบาก ที่สำคัญกุมความลับมากมายเอาไว้ และรู้ความลับมากมายเช่นกัน ต้องดึงมาเป็นพวก” นางนอนคว่ำก่อนจะเท้าคางมองสามีรูปหล่อของตัวเองด้วยดวงตาเป็นประกายแรกเริ่มเดิมทีนางไม่สนใจหน้าตาของเขาด้วยซ้ำ แต่พอตอนนี้มองดีๆ เขาหล่อเหลาเอาการอยู่ แถมกล้ามเนื้อเน้น ๆ น่าสัมผัสลูบไล้เสียนี่กระไร“แต่ท่านนี่แหละ อ่านคนเก่งเกินไปแล้ว รู้อีกว่าข้าคิดอะไร ทำอะไร ต้องการอะไร”เซียวเฉิงเฟิงหัวเราะ ก่อนดึงนางกลับเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้ง“ข้ารักเจ้า สิ่งไหนที่เจ้าทำแล้วมีความสุข ข้าก็จะสนับสนุน แต่ห้ามเอาตัวเองไปเสี่ยงเด็ดขาด เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นอะไรไป”“ข้ารู้แล้ว”กู้ฉิงอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเบา ๆ“คนอย่างเถียนซื่อไม่ได้ขี้ขลาด เขาแค่ระวังตัว
اقرأ المزيد

27

“ฉิงอวิ๋น… แน่นมาก… รัดข้าจนข้าแทบคลั่ง…” เขาครางเสียงต่ำ โยกแรงขึ้นทุกครั้ง ส่วนปลายของความแข็งแกร่งกระแทกจุดเสียวซ่านล้ำลึกทุกจังหวะกู้ฉิงอวิ๋นโค้งตัวรับแรงกระแทก มือจิกหลังกว้างเป็นทางยาว“อ๊ะ… ลึกเหลือเกิน… เซียวเฉิงเฟิง… แรงกว่านี้อีก…” เขายกขานางขึ้นพาดบ่า เปลี่ยนมุมสอดใส่ให้ลึกยิ่งขึ้น กระแทกสุดลำไม่ยั้งจนเตียงไม้ไหวสะเทือนความเสียวซ่านพุ่งทะยาน กู้ฉิงอวิ๋นตัวเกร็งกระตุกก่อนจะถึงจุดสุดยอดเป็นครั้งแรก น้ำหวานอุ่น ๆ พุ่งทะลักรอบท่อนเนื้อของเขา แต่เซียวเฉิงเฟิงยังไม่หยุดพักเขาถอนตัวออกช้า ๆ แล้วพลิกร่างนางให้คว่ำหน้าลงกับเตียงอย่างนุ่มนวล“คลานเข่า… ยกสะโพกขึ้น” เขาสั่งเสียงแหบพร่ากู้ฉิงอวิ๋นตัวแดงระเรื่อไปทั้งตัว แต่ยังยอมยกสะโพกขาวนวลขึ้นสูง เข่าทั้งสองข้างกดลงกับที่นอน ร่างกายโค้งรับในท่าที่น่าอับอายแต่ยั่วยวนที่สุดเซียวเฉิงเฟิงจับสะโพกนางไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนสอดท่อนเนื้อร้อนผ่าวเข้าไปจากด้านหลังในคราวเดียว“อ๊า…” กู้ฉิงอวิ๋นครางเสียงยาว รู้สึกถึงความเต็มแน่นล้ำลึกกว่าเดิมมากเขากระแทกจากด้านหลังอย่างเร่าร้อน มือหนึ่งลูบวนเนินเนื้อนุ่มด้านหน้า ขณะที่อีกมือกุมสะโพก
اقرأ المزيد

28

“ช่วยไม่ทันแล้ว รีบตามไป” กู้ฉิงอวิ๋นสั่งคนให้ตามไป แต่ก็ไร้ร่องรอย“ตามไม่ทัน” นางส่ายหน้าไปมา นึกเจ็บใจยิ่งนัก พอกลับมาถึงอำเภอก็ได้รับข่าวร้ายจากคนขององค์ชายสามที่ส่งมาช่วยงาน“หญิงสาวจากหอนางโลมที่เราช่วยเอาไว้ โดนสังหารตายหมดแล้วขอรับ”เซียวเฉิงเฟิงเข่าทรุด ทั้ง ๆ ที่เขาบอกว่าจะให้พวกนางไปใช้ชีวิตที่ดี แต่เขาก็ทำให้พวกนางต้องตาย“ข้าน้อยผิดเอง ใต้เท้าเชิญลงโทษ”“พวกเจ้าทำดีที่สุดแล้ว” เขามองสภาพคนขององค์ชายสามที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็คิดว่าคงสู้พวกนั้นไม่ไหว“ท่านพี่อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ เราทำดีที่สุด” นางปลอบใจเขา เมื่อเห็นสายตาเศร้าของสามีในเวลานั้นโม่อิ่งกลับมารายงานว่าคนในหมู่บ้านสุ่ยอันดูแปลกมาก หลังจากแอบมองมาหลายวันเซียวเฉิงเฟิงลุกขึ้นยืน สายตาคมกวาดมองทุกคนในห้อง“พรุ่งนี้เช้า ออกเดินทางไปหมู่บ้านสุ่ยอัน” กู้ฉิงอวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วยกับสามี“ดูท่าคดีนี้จะไม่ธรรมดา”เซียวเฉิงเฟิงหันมามองนางด้วยแววตาครุ่นคิด“แต่ข้าจะช่วยท่านเอง” นางยิ้มให้กำลังใจ ตบหลังมือของเขาเบา ๆ“ตั้งแต่มีเจ้า คดีไหนข้าก็ไม่กลัว”หลังจากทุกคนออกไปจากห้อง ดวงตาของกู้ฉิงอวิ๋นไหววูบเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันตอบ
اقرأ المزيد

29

ตั้งครรภ์ง่าย มีกายอุดมบุตร แต่แปลกที่ไม่เห็นหญิงท้องเลย” เซียวเฉิงเฟิงหยั่งเชิง ผู้นำหมู่บ้านหน้าซีด เหงื่อตก ก้มหน้าและเช็ดเหงื่อ ไม่ปริปากพูดอะไรอีกเซียวเฉิงเฟิงหันหลังกลับทันที เพราะไม่อยากกดดันอีกฝ่าย จนแม้แต่เฉินกวงยังงง เมื่อกลับมาถึงรถม้า เฉินกวงอดถามไม่ได้“ใต้เท้าไม่สอบต่อหรือขอรับ?”เซียวเฉิงเฟิงไม่ตอบ แต่หันไปมองชายผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ไกลออกไปชายชุดดำ ไร้เงา ไร้เสียง เขาคือโม่อิ่ง องครักษ์เงาที่องค์ชายสามส่งมาให้“ส่งคนไปดูความเคลื่อนไหวของคนในหมู่บ้านเอาไว้ก่อน แล้วจับสังเกตว่าพวกเขามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า แต่ตอนนี้แค่ดูเฉยๆ ยังไม่ต้องทำอะไร”เฉินเฟิงจึงเข้าใจไม่ถามต่อกู้ฉิงอวิ๋นมองสามี“ที่นี่น่าสงสัยจริง ๆ”เซียวเฉิงเฟิงหันมามองนาง ก่อนตอบเรียบ ๆ“เด็กวิ่งเล่น ผู้ชายทำงาน คนแก่ตากผ้า” เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนหรี่ตาลง “แต่ไม่มีหญิงท้องแม้แต่คนเดียวมันแปลกมากๆ ในเมื่อหมู่บ้านนี้คือหมู่บ้านที่หญิงมีกายอุดมบุตร ตั้งท้องง่ายขนาดนี้ แต่กลับไม่มีหญิงตั้งครรภ์”กู้ฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ แต่ยังไม่ทันตอบ พลันมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านต้นคอ ทั้งนางและเซียวเฉิงเฟิง ต่างชะงักไปพร้อมกั
اقرأ المزيد

30

“ข้าไม่ให้พวกเจ้าทำร้ายลูกเมียข้าเด็ดขาด!” สิ้นเสียง เขาก็พุ่งตัวเข้าหาในทันที“ระวัง!”เฉินกวงร้องลั่น พร้อมชักดาบออกจากฝักแทบจะทันทีเคล้ง!แต่ยังไม่ทันได้ก้าวออกไป เสียงเย็นเฉียบก็ดังขึ้น“เก็บดาบ”ร่างของเฉินกวงชะงักค้าง เขาหันกลับไปมองอย่างตกตะลึงเซียวเฉิงเฟิง ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างช้า ๆ สีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมสงบอย่างน่าประหลาดเขาปลดกระบี่ประจำตัวออกจากเอว ก่อนโยนลงบนพื้นหญ้าตรงหน้าตุบ…ทุกคนชะงักแม้แต่โม่อิ่งยังหรี่ตาลงเล็กน้อยเซียวเฉิงเฟิงก้าวเดินต่อไป มือทั้งสองยกขึ้นช้า ๆ แสดงว่าไร้อาวุธก่อนหยุดห่างจากชายชาวบ้านเพียงไม่กี่ก้าว เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างหนักแน่น“หากข้าคิดทำร้ายพวกเจ้า ข้าคงพาคนมาล้อมทั้งภูเขาไปแล้ว”ชายวัยกลางคนกำด้ามมีดแน่นขึ้น แต่แววตากลับเริ่มสั่นไหวเซียวเฉิงเฟิงจ้องอีกฝ่ายตรง ๆ ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ“ข้าไม่ได้มาจับพวกเจ้า และไม่ได้มาพาลูกเมียของพวกเจ้าไป” เขาหันไปมองประตูหินที่ซ่อนอยู่หลังพงหญ้า ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ“พวกเจ้าควรร่วมมือกับข้า ทุกอย่างจะได้กลับมาปกติสุขเหมือนเดิม” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนชะงักไปพร้อมกันชายชราที่ทำของตกถึงกับน้ำตาคลอเมื
اقرأ المزيد
السابق
1234567
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status