สาวมาขายบริการและบังคับให้รับแขก ทำให้การสืบคดีตันอยู่แค่ตรงนั้นเซียวเฉิงเฟิงส่งสำนวนคดีกลับไป คิดว่ารองนายอำเภอคนนี้ไม่ได้ตั้งใจทำคดีลวก ๆ แต่ตั้งใจทำให้คดีเพลิงไหม้จบลงแค่นี้“จับคนวางเพลิงก็ไม่ได้”“ไม่มีคนวางเพลิงขอรับใต้เท้าเซียว แต่เกิดจากความประมาทจึงเกิดเพลิงไหม้ขึ้น”ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น“ใต้เท้า ใต้เท้าช่วยด้วย!” หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามา ทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้จนตัวสั่น“ลูกสาวข้า ลูกสาวข้าตายแล้ว นางถูกฆ่าตายอย่างอนาถ”บรรยากาศพลันเงียบลง เซียวเฉิงเฟิงชะงัก เลิกสนใจคดีหอบุปผาราตรีโดนเพลิงไหม้ไปชั่วคราว ก่อนหันกลับมาช้า ๆ“เล่ามา”หญิงผู้นั้นสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ“ลูกสาวข้า หลินอวี้เหนียง กำลังตั้งครรภ์อยู่ เมื่อคืนหายออกจากบ้าน เช้านี้” นางร้องไห้หนักกว่าเดิม“พบศพนางที่ป่านอกเมือง!”“พาข้าไปดู” ประโยคนั้นทำให้ประชาชนต่างแตกตื่น ตามไปดูศพเช่นเดียวกันครึ่งชั่วยามต่อมา กลางป่าไผ่นอกเมือง ศพหญิงสาวนอนอยู่บนพื้น กลิ่นเลือดคละคลุ้ง เหล่ามือปราบหน้าซีดกันหมด แต่เซียวเฉิงเฟิงกลับเดินเข้าไปอย่างสงบนิ่ง แม้กู้ฉิงอวิ๋น ที่ยืนมองอยู่ยังหรี่ตาลง สามีนาง
اقرأ المزيد