جميع فصول : الفصل -الفصل 40

67 فصول

31

เขาจึงเปิดโอกาสให้ จะได้รู้ว่าผู้หญิงเจ็บท้องคลอดเจ็บปวดแค่ไหน ต่อไปจะได้รักเมียให้มาก ๆจากนั้น เซียวเฉิงเฟิงรับผ้าสะอาดจากชาวบ้าน ก่อนค่อย ๆ ซับเหงื่อที่หน้าผากของภรรยาอีกครั้ง ปลายนิ้วลูบผ่านขมับอย่างแผ่วเบา สายตาคมที่เคยเย็นชา เวลานี้กลับอ่อนโยนจนทำให้หญิงหลายคนในถ้ำมองค้าง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยใกล้หูนาง“ไม่ต้องห่วง ข้าอยู่ตรงนี้”ริมฝีปากของกู้ฉิงอวิ๋นยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนกลับเข้าสู่สมาธิทันที นางยื่นมือไปแตะหน้าท้องหญิงตั้งครรภ์ จากนั้นค่อย ๆ ใช้นิ้วกดตามแนวหัวไหล่ของทารกจากภายนอกอย่างแม่นยำหมอตำแยที่ยืนมองอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง“นะ…นี่มัน…วิชาปรับไหล่ทารก…นางรู้ได้อย่างไร…” หมอตำแยเห็นว่ากู้ฉิงอวิ๋นยังอายุน้อยนัก แต่เชี่ยวชาญถึงขนาดนี้เชียวหรือกู้ฉิงอวิ๋นไม่แม้แต่จะหันไปมอง เพียงเอ่ยเสียงหนักแน่น“ตอนข้าสั่ง ให้เบ่งสุดแรง”หญิงตั้งครรภ์น้ำตาไหลพราก ก่อนพยักหน้าแรง ๆ กู้ฉิงอวิ๋นสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อตั้งสติด้วยเหมือนกัน ดวงตามุ่งมั่นจนคนรอบข้างไม่กล้าหายใจแรง“หนึ่ง…”“สอง…”“สาม!”“เบ่ง!”“อ๊าก!”หญิงตั้งครรภ์เบ่งสุดแรง เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน เหงื่อไหลท่วมทั้งร่าง กู้ฉิงอวิ๋นขยั
اقرأ المزيد

32

ภายในถ้ำเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน มือของกู้ฉิงอวิ๋น ค่อย ๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ชายชราเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนเอ่ยต่อ“ก่อนใต้เท้าหลี่จะตาย เขามาที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย และทิ้งคำพูดไว้” ทุกคนในถ้ำแทบหยุดหายใจชายชราค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนเอ่ยทีละคำ“อย่าไว้ใจใครก็ตามในอำเภอ”ดวงตาคมของเซียวเฉิงเฟิงพลันหรี่ลงทันที ในหัวปรากฎภาพของหลิวเต๋อไฉ ที่กำลังแบกมูลหมูอยู่กลางไร่ผัก มันผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มของความขบขันแต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เริ่มเห็นหนูในโพรง และในวินาทีนั้นเองผู้อาวุโสก็หันหลัง ก่อนค่อย ๆ เดินไปยังมุมในสุดของถ้ำแล้วหยิบห่อผ้าสีหม่นเก่าแก่ห่อหนึ่งออกมาอย่างทะนุถนอมก่อนยื่นมันให้เซียวเฉิงเฟิง น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยต่อ“นี่คือสิ่งที่ใต้เท้าหลี่ฝากไว้ก่อนตาย”ภายในห่อผ้าคือสมุดบันทึกสืบสวนของหลี่จงอัน ชายชราจำเหตุการณ์นั้นได้ดี หลี่จงอันหนีมาพร้อมสมุดบันทึกเล่มนี้ด้วยเลือดที่ท่วมกาย ตอนที่มาเยี่ยมคนในหมู่บ้านแบบลับ ๆ เขาพยายามจะพาหลี่จงอันไปซ่อนตัว แต่อีกฝ่ายบอกว่าคงไม่รอดแล้ว และยัดสมุดบันทึกเล่มนี้ใส่มือเขามา ก
اقرأ المزيد

33

“คนพวกนี้จับหญิงท้องไปหลายครั้ง ไม่เคยพลาด เพราะหลี่หรงส่งข่าวให้ คราวนี้บอกว่ามีหญิงตั้งครรภ์จัดไว้ให้แล้ว เหตุใดจะไม่มา”เขาเองก็ให้คนส่งข่าวปลอมไปทั่วว่ามีหญิงตั้งครรภ์ในหมู่บ้าน เรื่องข่าวลือสร้างได้ไม่ยาก พูดยังไม่ทันขาดคำ เฉินกวงที่ซ่อนอยู่บนกิ่งไม้พลันยกมือเป็นสัญญาณเงาดำสายหนึ่งค่อย ๆ ลอยออกมาจากม่านหมอก เรือลำหนึ่งสีดำสนิท ไร้ธง ไร้โคม ไร้เสียงพาย ราวกับอสูรกายในน้ำกู้ฉิงอวิ๋นรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ นางหันไปมองข้างกาย เห็นเงาเลือนรางของอาหลานยืนอยู่ริมตลิ่ง ดวงตาแดงช้ำจับจ้องเรือลำนั้นไม่วางตานางไม่ได้พูด เพียงยกมือซีดขาวชี้ไปยังหัวเรือ กู้ฉิงอวิ๋นหรี่ตาลงทันที“หัวเรือ”เซียวเฉิงเฟิงพยักหน้าเพียงเล็กน้อย บนหัวเรือ ชายร่างใหญ่ในชุดดำก้าวออกมา ใบหน้าดุดัน มีรอยแผลพาดผ่านคิ้วซ้าย ดวงตาเหมือนหมาป่าที่คุ้นชินกับเลือดเขาคือเฮยซาน หัวหน้ากลุ่มเรือดำ เขากวาดตามองเกวียนบนฝั่ง ก่อนยกมือขึ้น“เร็วเข้า เอาคนขึ้นเรือ ก่อนหมอกจาง” ลูกน้องสามคนกระโดดขึ้นฝั่ง หนึ่งในนั้นถือผ้าชุบยาสลบ อีกคนถือเชือก อีกคนลากกระสอบผ้า พวกมันเดินเข้าใกล้เกวียน หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าวทันทีที่มือของคนร้ายแต
اقرأ المزيد

34

“มัดตัวทั้งหมด นำกลับอำเภอ”“ขอรับใต้เท้า!”ส่วนเถียนซื่อก็บันทึกคดีอย่างละเอียด เขาเป็นคนความจำเป็นเลิศ จึงจดทุกคำที่เฮยซานสารภาพ เพื่อประกอบการสืบคดีต่อไปก่อนออกจากท่าน้ำ กู้ฉิงอวิ๋นหันไปมองริมน้ำอีกครั้ง เงาของอาหลานยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดขาวของนางดูสงบลงเล็กน้อย แต่ยังไม่หายไป นางมองเรือดำที่ถูกยึดไว้ แล้วค่อย ๆ หันมามองกู้ฉิงอวิ๋น ริมฝีปากขยับแผ่วเบากู้ฉิงอวิ๋นได้ยินเพียงสามคำ“ยังไม่จบ” แล้วเงานางก็เลือนหายไปกับหมอก กู้ฉิงอวิ๋นกำมือแน่น เซียวเฉิงเฟิงเดินกลับมายืนข้างนาง“นางพูดอะไร”กู้ฉิงอวิ๋นมองผืนน้ำสีดำ“นางบอกว่ายังไม่จบ”เซียวเฉิงเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง“เราต้องสืบต่อ ต้องส่งมือปราบไปสืบที่หมู่บ้านใกล้เคียงด้วยว่ามีหญิงตั้งครรภ์หายไปมากน้อยแค่ไหน”สามวันต่อมา ลานว่าการอำเภอชิงเหอแน่นขนัดไปด้วยผู้คนข่าวการจับเรือดำแพร่ไปทั่วเมืองเร็วราวไฟลามทุ่ง ชาวบ้านจากสุ่ยอันและหมู่บ้านใกล้เคียงเดินทางมาทั้งหมู่บ้าน บางคนอุ้มเด็ก บางคนพยุงหญิงตั้งครรภ์ที่รอดมาได้ ทุกคนยืนอยู่ด้านล่างด้วยแววตาแดงก่ำเบื้องหน้าแท่นพิพากษา เฮยซานและลูกน้องถูกล่ามโซ่คุกเข่าอยู่กลางลาน ข้างกายมีของกลางวางเรี
اقرأ المزيد

35

ชายชุดดำคลุมหน้าเอ่ยเสียงเย็น“ข่าวที่นายท่านให้สืบ”หลิวเต๋อไฉแทบร้องไห้“ข่าวอะไรเล่า! ข้าถูกส่งมาขนมูลหมู รดน้ำผัก ถอนหญ้า นับต้นกะหล่ำ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ข้ายังไม่รู้เลยว่าใต้เท้าเซียวไปไหน!”ชายชุดดำเงียบไปครู่หนึ่ง“ไม่ได้เรื่อง”หลิวเต๋อไฉหน้าหมองคล้ำ“เจ้าลองมาทำแทนข้าสิ! ข้าแทบจำกลิ่นห้องทำงานไม่ได้แล้ว!” ชายชุดดำไม่สนใจ เพียงทิ้งคำพูดเย็นยะเยือกเอาไว้“หาทางกลับเข้าไปใกล้เขาให้ได้ นายท่านไม่ชอบคนไร้ประโยชน์” พูดจบ เงาดำนั้นก็หายไปหลิวเต๋อไฉยืนตัวแข็งอยู่กลางกลิ่นมูลหมู ใบหน้าซีดลงทีละน้อยคำว่า “นายท่าน” ทำให้เขากลืนน้ำลายไกลออกไป บนต้นไม้ใหญ่ โม่อิ่งนั่งอยู่ในเงามืดอย่างไร้เสียง ดวงตาคมเย็นจับจ้องทุกอย่าง เขาหายไปในความมืดทันทีคืนนั้น รายงานฉบับหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะของเซียวเฉิงเฟิง ชายหนุ่มเปิดอ่านเพียงไม่กี่บรรทัด มุมปากก็ยกขึ้น กู้ฉิงอวิ๋นเอนตัวมาดู“ได้ปลาแล้วหรือ”เซียวเฉิงเฟิงพับรายงานเก็บอย่างช้า ๆ“ยัง” เขายิ้มเย็น“เพิ่งเห็นเหยื่อดิ้นเท่านั้น”กู้ฉิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ“สามี ท่านร้ายกาจที่สุด”เซียวเฉิงเฟิงดึงนางเข้ามานั่งตัก ก่อนก้มกระซิบข้างหู“ข้าร้ายกับคนอื่น แต่ด
اقرأ المزيد

36

“ตอนนี้ยังไม่ได้สงสัยอะไร แค่อยากรู้รายละเอียดให้มากกว่านี้เท่านั้นเอง” นางทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้นและไม่ได้พูดอะไรต่อหนึ่งสัปดาห์ต่อไปบ้านเมืองเงียบสงบ ฮ่องเต้จัดประลองความสามารถขององค์ชายที่จะสืบทอดตำแหน่งรัชทายาท คือการเจรจากับทูตต่างแคว้นเรื่องการค้าขาย เซียวเฉิงเฟิงถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวง ที่ว่าการอำเภอจึงมีขุนนางท่านอื่นที่ฮ่องเต้แต่งตั้งมารักษาการแทน แต่รองนายอำเภอหลิวเต๋อไฉนั้นยังไม่ถูกเรียกกลับมา ยังต้องปลูกผักกับชาวบ้านต่อไปยามเช้า ภายในท้องพระโรงของราชวังหลวง เสียงขันทีดังขึ้นกึกก้องไปทั่วตำหนัก“คณะทูตจากทั้งสี่แคว้นเดินทางมาถึงแล้ว!” เหล่าขุนนางต่างหันมองไปยังประตูใหญ่วันนี้คือวันสำคัญ…วันที่ฮ่องเต้ทรงตั้งด่านทดสอบใหม่ให้องค์ชายที่จะชิงตำแหน่งรัชทายาท แต่ละคนจะมีกุนซือก็ได้ ไม่มีก็ได้ ถึงไม่มีก็มีคนใกล้ชิดหรือคนสนิทคอยให้คำปรึกษาถือว่าไม่ผิดองค์ชายเจ็ดไม่ได้เรียกใช้ซูเหวินอวี้ เพราะคิดว่าตนต้องชนะการเจรจาซื้อขายสินค้าในครั้งนี้แน่นอนฮ่องเต้ตั้งโจทย์ว่า ผู้ใดสามารถเจรจาการค้ากับต่างแคว้น ซื้อสินค้าได้ในราคาที่ถูกที่สุดได้ ผู้นั้นจะได้รับการพิจารณาเข้าสู่ด่านต่อไปของการค
اقرأ المزيد

37

แปลงโฉมด้วย ไม่ค่อยมีใครรู้ นอกจากจะสนิทกันเท่านั้น อีกทั้งเราให้องค์ชายเจ็ดไปเจรจาก่อน จะทำให้เรามีเวลาสังเกตเรื่องเล็กน้อยและความชอบของพวกเขา บางครั้งการทำอะไรทีหลังก็ไม่ได้ด้อยกว่าเสมอไปพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าเชื่อเจ้า ข้าเองก็ให้คนไปช่วยสืบอีกแรง จะได้ช่วยพวกเจ้าด้วย” เซียวเฉิงเฟิงยิ้มออกมา นี่แหละที่ต้องการ ต้องร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่ใช่จะใช้แค่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดแคว้นแรกคือแคว้นชางไห่ ค้าขายเกลือหัวหน้าคณะทูตคือถูป้าเหยียนพร้อมภรรยาอู๋ซินเยว่คืนนั้น องค์ชายเจ็ดมาหาถูป้าเหยียนที่เรือนรับรองเพื่อเจรจา เขาพาสาวงามมายั่วน้ำลายคณะทูนด้วย แต่ปล่อยให้รอคอยอยู่นอกห้อง แล้วค่อยเข้ามาปรนนิบัติหลังเจรจาเสร็จ องค์ชายเจ็ดคิดว่าจะได้ทำให้ทูตผู้นี้อยากได้หญิงงามจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลังเจรจาราคากันเสร็จ ก็มอบสาวงามมากมายให้ก่อนกลับ พร้อมรอยยิ้มที่มั่นใจว่าการเจรจาครั้งนี้ต้องเป็นผู้ชนะเท่านั้น“บุรุษล้วนแพ้ความงาม สายข่าวของเรายืนยันแล้วว่าถูป้าเหยียนหลงใหลในความงามของสตรี สาวงามที่คัดมาล้วนแต่เป็นอันดับหนึ่งทั้งเรื่องความงามและการดูแลเอาใจใส่ รับรองว่าการเจรจาครั้งนี้จะต้องสำเร็จแน่
اقرأ المزيد

38

“ท่านทูตอย่าลืมเรื่องการค้าขายสมุนไพรของเรา”“องค์ชายไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ฮ่องเต้ของท่านที่ท้องพระโรงพรุ่งนี้แน่นอน” ประโยคนั้นเหมือนคำรับปากของอีกฝ่าย องค์ชายเจ็ดกลับไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนกลับเจอเข้ากับองค์ชายสามก็ไม่ลืมเยาะเย้ย รวมไปถึงเซียวเฉิงเฟิงที่ต้องแพ้พนันอย่างแน่นอนกู้ฉิงอวิ๋นยิ้มกว้างเมื่อไปถึงเรือนรับรอง ซูมู่ไป๋เอ่ยถามว่าของมีค่าพวกนี้จะรับไว้ดีหรือไม่ หรือควรส่งกลับ กู้ฉิงอวิ๋นเพียงหัวเราะก่อนตอบว่า“รับไว้เถิด ของมีค่าขนาดนี้ มีคนนำมาประเคนให้ถึงที่ ไม่รับได้อย่างไรกัน แต่ท่านจะเอาไปทำอย่างไรต่อก็แล้วแต่ท่าน”หลายปีก่อนนางเคยช่วยชีวิตบุตรชายของซูมู่ไป๋เอาไว้ เพราะอีกฝ่ายเป็นโรคประหลาด บุญคุณในครั้งนี้ติดค้างหอฟังลมและเจ้าของหอฟังลม ซูมู่ไป๋จึงค้าขายสมุนไพรดีหายากกับหอฟังลมมาตลอดหลายปี และถือว่าสนิทชิดเชื้อกันเหมือนพี่น้อง แค่เอ่ยปากไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมทำให้ หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงจนเกินไป นี่แค่เรื่องค้าขายสมุนไพรเพื่อเฟ้นหารัชทายาท เหตุใดจะไม่ช่วยเหลือกันเล่าวันต่อมา… ผลการเจรจาถูกประกาศในท้องพระโรงทูตแคว้นชางไห่ลุกขึ้นก่อน“ข้าขายเกลือให้องค์ชาย
اقرأ المزيد

39

กู้ฉิงอวิ๋นหรี่ตา“มองตรงไหน”เซียวเฉิงเฟิงยิ้มบาง“มองคู่ต่อสู้”“โกหก” สิ้นเสียง นางพลันพุ่งเข้าหาฉัวะ!กระบี่ไม้ฟันเฉียดไหล่เขาไปเพียงเส้นผม เฉินกวงที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ ถึงกับกลืนน้ำลาย“ฮูหยินเอาจริง”เซียวเฉิงเฟิงรับกระบี่ไว้ทัน ก่อนหมุนตัวหลบอีกครั้ง กู้ฉิงอวิ๋นยกมุมปาก“พรสวรรค์ท่านพี่ไม่เลว” นางหยุด ก่อนเดินวนรอบเขาช้า ๆ“เพราะภรรยาของข้าสอน เลยเอาตัวรอดมาได้” เขาหมายถึงก่อนหน้านี้ ที่เขาสามารถสู้กับคนร้ายได้ เพราะไม่อยากให้นางต้องมาคอยคุ้มกันเขาอีกแล้ว ต่อไปเขาอยากคุ้มกันนางมากกว่า“เวลาสู้ มองตาด้วย เพราะตาโกหกไม่เป็น”เซียวเฉิงเฟิงมองนางนิ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ“เช่นนี้หรือ”“ใช่”“ถ้าอย่างนั้น”เขาพลันดึงนางเข้าหาตัวหมับ!กู้ฉิงอวิ๋นตาโต ร่างทั้งร่างเซเข้าชนอกแกร่งทันที เสียงทุ้มต่ำดังข้างหู“ข้ามองตาเจ้าอยู่ แล้วเจ้าก็เสียหลัก”ใบหน้านางแดงขึ้นในพริบตา“คนเจ้าเล่ห์!”โม่อิ่งที่ยืนอยู่บนต้นไม้ถึงกับหันหน้าหนี และคงต้องรีบหนีไปจากภาพวาบหวามหัวใจนี้ด้วยบ่ายวันเดียวกัน ใต้ร่มต้นเหมย โต๊ะไม้ตัวเล็กถูกจัดไว้เรียบร้อย ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรจีนหลายชนิด รากไม้ ใบแห้ง เมล็ด และขวดน้ำยากู
اقرأ المزيد

40

“เมืองข้าง ๆ ส่งคนมาถามราคาแล้ว!”ภายในไม่กี่วัน จักรยานไม้ชิงเหอ กลายเป็นของหายากในชั่วพริบตา และผู้คนทั่วเมืองต่างเรียกมันว่าพาหนะสองล้อแห่งชิงเหอ แต่แปลกตรงที่ ไม่มีใครรู้ว่า คนคิดค้นตัวจริงคือใคร ไม่มีใครรู้ว่า นายอำเภอหนุ่มผู้เคร่งขรึมแห่งชิงเหอ คือผู้สร้างมันขึ้นมา เพราะตั้งแต่วันแรกเซียวเฉิงเฟิง ไม่เคยคิดออกหน้า เขาไม่ต้องการให้ใครเชื่อมโยงขุนนางกับการค้า เพียงพูดให้เข้าใจผิดว่าที่นำมาปั่นครั้งแรกเพราะซื้อมาจากหอฟังลมดังนั้น ทุกอย่างจึงถูกส่งผ่านเครือข่ายของหอฟังลม ของกู้ฉิงอวิ๋นแทน ด้วยว่าหอฟังลมมักมีของแปลกที่คนทั่วแคว้นไปฝากขายอยู่แล้วในเวลานี้แม้แต่ในวังก็ยังนิยม ฮ่องเต้ ขุนนาง เหล่าสนมและลูกหลานราชวงศ์ต่างอยากได้จักรยานมาปั่นเล่นด้วยกันทั้งนั้น กลายเป็นการละเล่นแปลกใหม่ที่ฮ่องเต้ทรงจัดแข่งขันปั่นจักรยานขึ้นมา ใครเร็วกกว่าก็จะได้รับรางวัลไป ซึ่งครั้งนี้เซียวเฉิงเฟิงก็ได้รับบัตรเชิญไปชมการแข่งขันจักรยานด้วย ซึ่งเป็นอีกครั้งที่เขาจะได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้เพราะขุนนางทั่วแคว้นก็ต่างส่งคนของตนเข้าประกวดภายในหอฟังลม วันนี้คึกคักกว่าทุกวัน คนเข้า คนออก พ่อค้า ขุนนาง บุตรเศรษฐี แม้แต
اقرأ المزيد
السابق
1234567
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status