คดีปริศนา กุนซือเหนือบัลลังก์

เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นเป็นครั้งที่สิบเจ็ดของคืน หลี่หมิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้ดวงตาจะพร่าเลือนจนตัวอักษรตรงหน้าคล้ายจะซ้อนทับกันเป็นเงาดำ เขายกกาแฟเย็นชืดขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ปลายนิ้วข้างขวายังคงเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วสามวันแล้วที่เขานอนรวมกันไม่ถึงห้าชั่วโมง ในฐานะประธานบริษัทเทคโนโลยีที่กำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ หลี่หมิงไม่มีสิทธิ์ป่วย ไม่มีสิทธิ์พัก และไม่มีสิทธิ์พลาดบนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารสัญญา รายงานการเงิน แผนควบรวมกิจการ และหน้าจอที่เปิดกราฟมูลค่าหุ้นเรียงกันสามจอ แสงเย็นจากหน้าจอกระทบใบหน้าซีดขาวของชายหนุ่มวัยสามสิบสอง ทำให้เขาดูคล้ายคนไร้ชีวิตมากกว่าคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือเลขาฯ ส่วนตัวหลี่หมิงกดรับสาย เสียงปลายสายรีบร้อนดังขึ้นทันที“ประธานหลี่ คณะกรรมการฝั่งอเมริกาต้องการแก้ตัวเลขประมาณการกำไรไตรมาสหน้า อีกอย่าง ฝ่ายกฎหมายบอกว่าเอกสารฉบับสุดท้ายต้องส่งภายในเจ็ดโมงเช้าค่ะ”เขาหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนตอบเสียงเรียบ“ส่งไฟล์ทั้งหมดมาให้ผม”“แต่ประธานหลี่ คุณยังไม่ได้นอนเลยนะคะ”“ส่งมา”ปลายสายเงียบไปครู่หน

กู้ฉิงอวิ๋นหลุบตามองมือของเขาที่จับมือของนางเอาไว้ แววตาไหววูบเพียงเสี้ยวเดียว ก่อนกลับมานิ่งสงบดังเดิม“ขอบคุณท่านมาก” เสียงของนางเบามาก สุภาพมาก และไร้พิษภัยอย่างยิ่ง แต่เซียวเฉิงเฟิงไม่เชื่อ เขาเคยเจรจากับนักธุรกิจที่ซ่อนมีดไว้ใต้รอยยิ้มมานับไม่ถ้วน สตรีตรงหน้าแม้ดูบอบบาง ทว่าสายตากลับนิ่งสงบเกินไป นิ่งเหมือนคนที่เคยเห็นความตายมาแล้วหลายครั้งเขาถามเสียงต่ำ“เมื่อครู่เจ้าพูดกับใคร”กู้ฉิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาดำขลับของนางสะท้อนแสงโคมวูบไหว คล้ายบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นนางไม่ตอบทันที กลับถามเขากลับเสียงเบา“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง เห็นว่าตกน้ำ”ลมหยุดพัดไปชั่วขณะ เซียวเฉิงเฟิงนิ่งงันสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่นึกสงสัยว่าหญิงโง่ทำไมถึงรู้เรื่องราวดีขนาดนี้ แต่นางกลับไม่กล้าเงยหน้า“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว คืนนี้ดึกแล้ว เจ้าเจ็บอยู่ กลับไปพักก่อน”ในลานหลังเรือนอันเย็นเยียบแห่งนี้ นางก็หมุนตัวเดินเข้าห้องอย่างช้า ๆชายกระโปรงสีขาวเก่าลากผ่านพื้นหิน เห็นชัดว่านางยังเจ็บ แต่แผ่นหลังกลับยืดตรง ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อยเซียวเฉิงเฟิงมองตามนางไป ก่อนที่ประตูห้องจะปิดสนิท เขาได้ยินเสียงนางเอ่ยเบามาก ราว

กู้ฉิงอวิ๋นหลับตาลงช้า ๆ ปลายนิ้วลูบรอยแผลจาง ๆ ที่ข้อมือ ตลอดแปดปีที่ผ่านมา นางแสร้งโง่ แสร้งพูดช้า แสร้งเชื่อฟัง เพื่อรอวัน หลุดออกจากจวนกู้ หลังจากบิดาสิ้นก็ไม่มีใครให้อาลัยอีก นางไม่สนิทกับมารดาเลี้ยงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงเกิดความอึดอัดขึ้นมา แม้จะไม่ได้โดนทุบตีทำร้ายหรือทารุณกรรม แต่ก็ไร้ซึ่งความรักความผูกพันใด ๆ ให้ต้องคะนึงหา และวันที่รอคอยก็มาถึง วันที่หลี่ซูหรงผู้เป็นมารดาเลี้ยงบอกว่า“ตระกูลเซียวกำลังหาเจ้าสาวให้คุณชาย เจ้าควรดีใจ ที่จะได้แต่งออกไปอยู่ที่นั่น”กู้ฉิงอวิ๋นยังจำได้ ตอนนั้นมารดาเลี้ยงพูดอย่างเย็นชา แต่นางไม่ได้ปฏิเสธ เพราะนั่นไม่ใช่การถูกผลักลงเหว แต่มันคือประตูบานแรกของอิสรภาพ แต่สิ่งที่ทำให้นางตัดสินใจเร็วขึ้น ไม่ใช่การหนีออกจากจวนหากเป็นอาเหลียน สาวใช้คนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน นางเป็นคนเดียว ที่รู้ว่าเจ้านายสาวไม่ได้โง่ คนเดียว ที่รักนางด้วยความจริงใจสามวันก่อนงานแต่ง อาเหลียนกลับมาหานาง ในสภาพวิญญาณเร่ร่อน ทั้งตัวเปื้อนเลือด ใบหน้าซีดขาว มือทั้งสองกุมท้องแน่นอาเหลียนคือสาวใช้ที่นางรัก อีกฝ่ายมีชายที่ดีมาติดพัน นางเห็นว่าชายผู้นั้นเป็นคนดี จึงมอบสัญญาทาส

เซียวเฉิงเฟิงหัวเราะลั่น ก่อนผลักคนใช้สองคนที่เคยขโมยอาหารเขาตูม!ตูม!ตกบ่อน้ำไปพร้อมกัน เสียงน้ำกระเซ็นดังลั่น“ช่วยด้วย!”“ข้าว่ายน้ำไม่เป็น!”“งั้นก็ฝึกเสีย”เซียวเฉิงเฟิงยักคิ้ว ลานทั้งลานวุ่นวายราวสนามรบ คนใช้วิ่งกันอลหม่านโต๊ะล้ม ถังน้ำคว่ำ ไก่บินว่อน ห่านร้อง ไล่จิกคน แม้แต่เซียวฮูหยินที่ออกมาดู ยังตกใจจนพูดไม่ออก“นี่มัน เกิดอะไรขึ้น!”ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนมัวแต่วิ่งหนีครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งจวนเงียบกริบ คนใช้ทุกคนคุกเข่าเรียงกันเป็นแถว ตัวสั่นงันงก เสื้อเปียก ผมยุ่ง บางคนมีรอยไม้กวาด บางคนหน้าเลอะซุป บางคนยังคายเป็ดบูดไม่หมดส่วนกลางลาน มีเก้าอี้โยกสองตัวถูกวางไว้ใต้ต้นไม้ โต๊ะไม้เตี้ยถูกตั้งขึ้นบนโต๊ะ หม้อทองเหลืองใบใหญ่กำลังเดือดปุด ๆ กลิ่นหอมฉุนลอยไปทั่วจวน เนื้อบาง ๆ เห็ด ผัก ลูกชิ้น เรียงเต็มโต๊ะกู้ฉิงอวิ๋นตาโต“นี่อะไร”“หม้อไฟ”นางคีบเนื้อเข้าปาก วินาทีต่อมาดวงตาคู่งามเบิกกว้าง“สวรรค์”“ข้าไม่เคยกินอะไรอร่อยเช่นนี้มาก่อน”เซียวเฉิงเฟิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนคีบเนื้อใส่ชามให้นาง“ของอร่อยในหัวข้า ยังมีอีกเยอะ”กู้ฉิงอวิ๋นมองเขา ก่อนยิ้มหวาน“สามีข้า ดูเหมือนจะมีประโยชน

“ต่อจากนี้ไปทุกคนต้องเชื่อฟังลุงเฟิง หากใครไม่เชื่อฟัง ข้าจะลงโทษอย่างหนักขายไปเป็นทาสชั้นต่ำ” เซียวเฉิงเฟิงประกาศกร้าว เขาคิดว่าหากเขาไม่อยู่คนที่ไว้ใจได้อีกคนในจวนแห่งนี้ คงมีแค่หลี่เฟิงเท่านั้น อย่างน้อยชายผู้นี้ก็เป็นคนเก่าแก่ มีอำนาจบารมีอยู่บ้าง เขาช่วยหนุนหลังอีกหน่อย บ่าวคนอื่นก็ไม่กล้าหือ อีกทั้งบ่าวไม่ดีก็ขายออกไปหมดแล้ว“ข้าจะทำงานรับใช้คุณชายและฮูหยินน้อยให้ดี จะดูแลจวนนี้ให้ดีขอรับ” หลี่เฟิงรับคำ ในเมื่อได้รับมอบหมายมาแล้ว ในบั้นปลายชีวิตก็ต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด เมื่อจากโลกนี้ไป จะได้ไม่ละอายใจกับนายท่านสายลมค่ำคืนพัดผ่านลาน เซียวเฉิงเฟิงค่อย ๆ หยิบตราประจำจวนขึ้นมา ก่อนหันไปมองกู้ฉิงอวิ๋น รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก“ต่อจากนี้” เขากำตราประจำจวนแน่น“จวนเซียวเป็นของเราแล้ว”กู้ฉิงอวิ๋นยกมุมปาก“ในที่สุดก็ยึดอำนาจสำเร็จ” นางพูดขึ้น ตัดสินใจไม่ผิดที่แต่งงานและออกมาจากจวนของตัวเอง แต่นางจะกลับไปทวงทุกอย่างของบิดาและมารดาคืนจากมารดาเลี้ยงแน่นอนหลังคืนล้างบางจวนเซียวผ่านไป จวนใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงนินทา เสียงหัวเราะเยาะ และสายตาดูถูก ก็เงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด ไม่ใ