4

ภาพค่ำคืนสามปีก่อนผุดขึ้นในหัว ช่อกุหลาบแดง คำสารภาพ และการหันหลังเดินจากไปของเขา แต่เธอไม่กล้าพูดถึงมันอีก เป็นเธอเองที่ปฏิเสธเขา

“เข้าใจค่ะ” เสียงเธอแผ่วเบาและสั่นไหวเล็กน้อย

อธิปมองเธออีกสองวินาที ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธานอย่างสง่างาม

“พรุ่งนี้เจอกันเวลาเจ็ดโมงครึ่ง เลขาของผม” ลลินลุกขึ้นยืน ก้มศีรษะเล็กน้อย รู้สึกว่าเขามาทำงานเช้ามาก แต่เธอได้ตำแหน่งเลขาก็คงต้องมาทำงานเช้าเหมือนเขากระมัง เธอคิดแค่ในใจไม่กล้าถามอะไรมาก

“ขอบคุณค่ะคุณอธิป” เธอหันหลังเดินออกจากห้องไปด้วยขาที่แทบทรุด ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด

พอปิดประตูได้ เธอก็เอนตัวพิงผนัง หอบหายใจถี่กระชั้น

เธอได้งานแล้ว แต่ราคาที่ต้องจ่าย อาจจะแพงกว่าที่เธอคิดไว้มาก

ส่วนอธิปที่นั่งอยู่ในห้อง มองประตูที่ปิดสนิทด้วยสายตาที่วาวขึ้นเล็กน้อย

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ มือกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเอ็นปูดขึ้นมา

สามปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน และเธอกลับมาแล้ว

เช้าวันแรก ลลินมาถึงออฟฟิศก่อนเวลาเจ็ดโมงครึ่ง เธอแต่งตัวเรียบร้อยสุด ๆ สูทสีครีม ผมมัดเรียบกริบ ตั้งแต่ก้าวเข้าไปในห้อง CEO อธิปก็โยนงานใส่เธอไม่ยั้ง

“รายงานการประชุมย้อนหลังสามปี สรุปมาให้เสร็จเรียบร้อยก่อนบ่ายสองโมง”

“สัญญากับพันธมิตรสิบสองฉบับ ตรวจทุกบรรทัด แจ้งจุดผิดให้ผมภายในสี่โมงเย็น”

“กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่ครีม”

“ทำงานอะไรของคุณ นี่มันใช้ได้เหรอ พิมพ์ผิดเกือบทุกบรรทัด” เขาโยนแฟ้มลงบนโต๊ะ จนเธอสะดุ้งสุดตัว ยอมรับว่าทำงานผิดพลาดเพราะระหว่างทำงานก็โดนเขาเรียกตลอดเวลา เธอไม่มีสมาธิทำงาน แต่ไม่กล้าบ่น

“ไปทำมาใหม่ นี่คือคนเรียนจบได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรอ” น้ำเสียงเขาเย็นชา ไม่มีรอยยิ้ม

ลลินทำงานไม่หยุดมือ ตั้งแต่เช้าจนบ่าย เย็นจนค่ำ เธอไม่กล้าขอพัก ไม่กล้าบ่น ภาระบ้านที่หนักอึ้งทำให้เธอทนได้ทุกอย่าง จนกระทั่งหลังเลิกงานหกโมงเย็น เพื่อนร่วมงานทยอยกลับหมดแล้ว ลลินนั่งก้มหน้ากับโต๊ะทำงานเล็ก ๆ หน้าห้อง CEO เอกสารกองสูง ตาเธอเริ่มพร่ามัว มือสั่นเล็กน้อย ยอมรับว่าความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายวันทำให้เธอเริ่มท้อกับชีวิตการทำงานอยู่บ้าง

“ขอพักสายตาแป๊บนึงคงไม่เป็นไรกระมัง”

เธอแค่จะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้นิดเดียวเพื่อพักสายตาสักห้านาที แต่กลับหลับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อลลินตื่นขึ้นมา ห้องทั้งชั้นมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ เท่านั้น

“เที่ยงคืนแล้ว” เธอสะดุ้งสุดตัว มองนาฬิกาอย่างตกใจ ก่อนจะมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างเหนื่อยล้า

“หลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ” เธอลุกขึ้นช้า ๆ ขาแข็งปวดเมื่อยไปหมด ก่อนเดินโซเซไปยังห้องน้ำส่วนตัวที่อยู่โซนผู้บริหาร เพื่อล้างหน้าให้ตื่นเต็มตา ก่อนเรียกแท็กซี่กลับบ้าน แต่พอเดินผ่านห้องทำงาน CEO ประตูไม่ได้ปิดสนิท แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นลอดออกมาทำให้ลลินชะงัก

เธอแอบแง้มประตูเข้าไปดูเพียงเล็กน้อย ภาพที่เห็นทำให้นางตาโตอ้าปากค้าง หายใจติดขัด

อธิปนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ CEO ตัวใหญ่ สูทแจ็คเก็ตโยนพาดโต๊ะ กระดุมเชิ้ตเปิดออกสามเม็ด โชว์แผงอกแน่นและซิกซ์แพ็กที่ชัดเจน กางเกงถูกปลดลงต่ำ มือใหญ่ของเขากำกระชับความแข็งแกร่งของตัวเองขึ้นลงช้า ๆ อย่างเร่าร้อน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเงยขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอครวญคราง หนังตาปรือด้วยความเสียวซ่าน

“อ๊ะ!” เสียงเล็ก ๆ หลุดจากปากของลลินโดยไม่ตั้งใจ

อธิปสะดุ้ง หันขวับไปมองในทันที สายตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาตกใจของเธอพอดี

เพียงเสี้ยววินาที เขาลุกพรวด ก้าวขายาว ๆ เพียงสามก้าวก็ถึงตัวเธอ มือใหญ่คว้าข้อมือบางดึงรั้งเข้าไปในห้องอย่างแรง แล้วปิดประตูดังปัง!

“คุณ! คุณอธิป ปล่อยฉันนะคะ” ลลินตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนสุดแรง แต่ร่างสูงใหญ่ของเขากดเธอลงกับโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ทันที มือข้างหนึ่งกดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ อีกข้างจับปลายคางกระชับแน่น

“เห็นหมดแล้วใช่ไหม” เสียงเขาทุ้มต่ำ เย็นเยียบ แต่แฝงไฟลุกโชน

“ในเมื่อเห็นทุกอย่าง ก็ต้องปิดปากให้ดี”

ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาประทับลงมาอย่างดุเดือด จูบเธอแบบไม่ให้โอกาสปฏิเสธ ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน ดูดกลืนเสียงตกใจของเธออย่างหิวกระหาย

“อ๊ะ! ไม่ อย่า” ลลินดิ้นรน เสื้อสูทถูกดึงจนกระดุมหลุดกระเด็น กระโปรงถูกรูดขึ้นสูง เผยให้เห็นกางเกงในผ้าลูกไม้สีขาวเรียบง่าย

อธิปไม่ฟัง เขาถลกเสื้อตัวเองออกก่อนจะทิ้งลงพื้น ร่างกายกำยำแน่นไปด้วยมัดกล้ามที่เธอเคยเห็นในวัยเรียน แต่ตอนนี้ดูแข็งแกร่งกว่าเดิมเสียอีก

เขาพาเธอถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนหลังเธอชนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ในห้องพักส่วนตัวด้านในของห้องทำงาน

“จะหนีไปไหนลลิน” เขากัดฟันกรอด ดึงกางเกงในเธอลงในครั้งเดียว

“สามปี ฉันรอเธอมาสามปีแล้ว”

ลลินร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งร้อนผ่าวทะลวงเข้าไปในตัวเธอช้า ๆ แต่หนักแน่น

“เจ็บ อ๊า... พี่อธิป ลินเจ็บค่ะ ลินยังไม่เคย”

“รู้” เขาพูดเสียงแหบพร่า กดเอวบางของเธอลงกับที่นอน แล้วดันเข้าหาจนลึกสุดในครั้งเดียว

“อื้อ... คนใจร้าย ลินเจ็บ” เธอร้องไห้ออกมาไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบไม่ปรานีถึงเพียงนี้

“ฉันรู้ดีว่าฉันเป็นคนแรกของเธอ”

ความเจ็บปวดแสนสาหัสผสมกับความเสียวซ่านที่ลลินไม่เคยรับรู้มาก่อน ทำให้เธอครางออกมาเสียงหลง

อธิปครอบครองเธออย่างดุเดือด รุนแรง และคลั่งไคล้ เขาจูบเธอทุกสัดส่วน ดูดยอดอกสีชมพูหวานที่กำลังแข็งชูชัน มือใหญ่บีบสะโพกกลมกลึงไว้แน่น ในขณะที่สะโพกกำยำกระแทกเข้าออกไม่ยั้ง ราวกับระบายความโกรธ ความรักฝังใจ และชัยชนะที่รอคอยมานาน

“ลลินเธอเป็นของฉัน” เขาครางต่ำในลำคอ เสียงแหบพร่าด้วยความเสียวซ่าน

“ไม่มีใครจะแย่งเธอจากฉันได้อีก”

ลลินเสร็จสมอารมณ์ครั้งแรกในชีวิตด้วยเสียงร้องไห้ปนคราง อธิปตามติดมาอย่างรุนแรง ปล่อยน้ำรักร้อนผ่าวพุ่งทะลักเข้าไปในส่วนลึกของเธอ

หลังจากนั้น อธิปนอนกอดเธอไว้แน่นจากด้านหลัง แขนแข็งแรงพาดรอบเอวบาง อกแน่นแนบชิดแผ่นหลังเนียนของเธอ ลลินพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนแกร่งแต่ไม่สำเร็จ

“ปล่อยลิน ลินต้องกลับบ้าน”

เขากอดแน่นขึ้น จมูกซุกซบต้นคอขาวผ่อง หายใจร้อนเป่ารดจนเธอขนลุก

“มีแฟนแล้ว ทำไมยังซิงอยู่ล่ะ” เสียงเอ่ยถามเย็นชาดุจเดิม แต่แฝงความพึงพอใจและการได้ครอบครองอย่างชัดเจน

ลลินหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก

“ปล่อยลินเถอะค่ะ”

อธิปหัวเราะในลำคอเบา ๆ มือลูบไล้ลงไปที่เนินอกอวบอิ่มของเธออีกครั้ง

“เดี๋ยวฉันไปส่ง แต่คืนนี้ เธอต้องเป็นของฉันอีกครั้ง”

เขาก้มลงจูบต้นคอเธออีกครั้ง ขบเบา ๆ ราวกับประทับตรา

“และหลังจากนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก”

หลังจากอธิปปล่อยลลินออกจากอ้อมแขนในห้องส่วนตัว เขาจัดเสื้อผ้าให้เธออย่างเรียบร้อยด้วยอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่นที่มักลูบไล้อย่างถือสิทธิ์