LOGIN
เช้าวันปฐมนิเทศ ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะและกลิ่นหญ้าสดที่เพิ่งตัดใหม่
ลลิน ธนาวดีลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีน้ำเงินเข้มตามหลังผู้คนพลุกพล่านด้วยดวงตาสดใส มือเล็ก ๆ ของเธอชื้นไปด้วยความเหงื่อ ความตื่นเต้นและกังวลเกิดขึ้นในหัวใจ
เธอเป็นเด็กสาวบ้านจนได้ทุนการศึกษา หน้าตาหวานละมุน ผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนนมสด ผมยาวดำสลวยมัดเป็นหางม้าไว้หลวม ๆ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางยังคงเปล่งประกายความบริสุทธิ์สดใส ดวงตากลมโตสะท้อนแววใสซื่อของสาวน้อย
เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกริบกับกระโปรงยาวสีดำเข้มที่เธอรีดจนเรียบสนิท เธอดูเรียบง่ายแต่สะดุดตาเป็นความงามที่ไม่ต้องปรุงแต่ง
“หอพัก อยู่ตรงไหนนะ” ลลินพึมพำกับตัวเอง เธอเดินหลงทางไปเรื่อย ๆ จนไม่ทันระวังตัว ชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งและอบอุ่นของใครบางคนเต็มแรง
“โอ๊ย ขอโทษค่ะ”
ลลินเซถอยหลัง มือเล็กยกขึ้นปิดปากอย่างตกใจ คนตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเกือบ 185 เซนติเมตร ไหล่กว้าง อกแน่น กล้ามเนื้อแขนที่เห็นชัดเจนใต้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมดกดำ ใบหน้าคมเข้มแบบที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร กรามชัด คิ้วเข้ม ริมฝีปากหยักหนา เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเย้ายวนผสมกับกลิ่นสบู่และกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกของเธอ
“ไม่เป็นไรครับ” เสียงทุ้มนุ่มหูของเขาทำให้หัวใจของลลินเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“น้องใหม่ใช่ไหม” ลลินยกหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาโต ๆ ของเธอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา ใบหน้าสาวแดงก่ำขึ้นมาในทันที
“ค่ะ เป็นน้องใหม่ค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะพี่ หนูเดินไม่ดูทาง” เสียงเธอแผ่วเบาและสั่นไหวเล็กน้อย
ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น มุมปากยกสูงจนเห็นลักยิ้มจาง ๆ เธอถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า
หล่อวัวตายควายล้ม...
เธอถึงกับตกตะลึงกับรอยยิ้มกระชากใจของคนตัวสูง
“ไม่เป็นไรครับ พี่ชื่ออธิป วัฒนโชติ อยู่ปีสี่ครับ มาครับ เดี๋ยวพี่พาไปลงทะเบียน” เขายื่นมือใหญ่และอบอุ่นไปจับไหล่บาง ๆ ของเธอ พาเดินผ่านฝูงชนที่กำลังมุงดูป้ายต่าง ๆ ไปยังจุดลงทะเบียน
อธิปเดินนำหน้า มืออีกข้างช่วยยกกระเป๋าเดินทางหนัก ๆ ของเธอขึ้นมา โดยไม่ต้องให้เธอร้องขอตลอดเส้นทาง
เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“น้องชื่ออะไรครับ”
“ลลิน ธนาวดีค่ะ เรียกลินก็ได้ค่ะ”
“ชื่อเล่นว่าลินเหรอครับ ชื่อน่ารักดี” เขายิ้มกว้างให้เธอ รู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยตั้งแต่แรกเห็น
“เอ่อ... ค่ะ” เธอลูบท้ายทอยไปมาเก้อ ๆ ด้วยความเขินอาย ไม่คิดว่าจะโดนชมเช่นนี้
“บ้านอยู่ที่ไหน เรียนสาขาอะไรครับ” ลลินตอบเขาด้วยความเขินอาย แต่ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่ดูแลเธออย่างเอาใจใส่ขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้ชายที่หล่อและดูมีฐานะแบบเขา
“เรียนสาขาเดียวกับพี่ พี่เป็นพี่รหัสของลินเอง”
“บังเอิญจังเลยนะคะ” เธอตาโต แอบคิดในใจว่าสุดยอดไปเลย เธอมีพี่รหัสหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้เชียวหรือ
หลังลงทะเบียนเสร็จ อธิปยังไม่ยอมปล่อยให้เธอไปคนเดียว เขาพาเธอไปที่หอพัก ช่วยยกกระเป๋าขึ้นบันไดถึงชั้นสาม หยุดยืนหน้าห้องพักของเธอแล้วยื่นกระดาษโน้ตให้
“นี่เบอร์พี่ ถ้ามีอะไรติดขัด ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เรื่องหอ หรือแม้แต่เรื่องกินข้าวเที่ยง โทร. หาพี่ได้เลยนะน้องรหัส” ลลินรับกระดาษไปด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย
“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่อธิป” เธอยิ้มแฉ่งให้เขา
อธิปมองเธออีกครั้ง สายตาจับจ้องใบหน้าหวานและริมฝีปากอวบอิ่มของเธอชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วหันหลังเดินจากไป
ค่ำคืนนั้นลลินนอนบนเตียงเดี่ยวในห้องหอพักเล็ก ๆ มองเพดานเพราะนอนไม่หลับ ภาพใบหน้าคมเข้ม รอยยิ้มมุมปาก และกลิ่นหอมอบอุ่นของอธิปยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย เธอเอามือกุมหน้าอกตัวเองที่ยังเต้นแรงไม่เป็นส่ำ
“เขาเป็นแค่พี่รหัสเท่านั้นเอง เธอมาที่นี่เพื่อเรียนให้จบ และต้องตั้งใจเรียน จะไปคิดเรื่องรักใคร่หรือหวั่นไหวกับผู้ชายได้อย่างไรกัน”
เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามบอกหัวใจที่ไม่รักดี แต่ลึก ๆ แล้ว ลลินรู้ดีว่าวันนี้คือวันแรกที่หัวใจของเธอสั่นไหวกับผู้ชายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สัปดาห์แรกของการเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลลินกลายเป็นที่พูดถึงของเหล่าหนุ่ม ๆ ในคณะทันที เธอไม่ได้พยายามเป็นจุดสนใจ แต่ความงามแบบธรรมชาติ ใบหน้าหวานบริสุทธิ์ ผิวขาวเนียน ผมยาวดำสลวยที่สะบัดไหวตามการก้าวเดิน รวมถึงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้คนมองรู้สึกอบอุ่น ทำให้หลายคนแอบมองและแอบตกหลุมรักสาวน้อยได้อย่างง่ายดาย
“สวยจังเลยนะ”
“น้องปีหนึ่งคนนี้ น่ารักมาก”
เสียงกระซิบและสายตาที่จับจ้องเธอมีอยู่ตลอดเวลา แต่ลลินกลับไม่ได้ใส่ใจ เธอตั้งใจเรียนอย่างเดียว า นั่งแถวหน้าเรียนทุกคาบ และใช้เวลาว่างอยู่แต่ในห้องสมุด นอกจากนั้นก็เป็นการรับน้อง ซึ่งการรับน้องก็ไม่ได้โหดร้ายเหมือนสมัยก่อน ส่วนใหญ่พี่ ๆ ก็ใจดี โดยเฉพาะพี่รหัสของเธอที่เอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี จนเธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดเขา
พิมพ์ชนก เพื่อนร่วมห้องที่นั่งติดกับเธอมาตั้งแต่วันแรก ยิ้มหวานให้ลลินทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และทั้งสองก็เป็นเพื่อนกันในเวลาอันรวดเร็ว
แต่ในสายตาของพิมพ์ชนก ลึก ๆ แล้วกลับซ่อนประกายแห่งความอิจฉาริษยาเอาไว้อย่างมิดชิด เธอเป็นสาวสวยแบบติดเครื่องสำอาง หน้าตาดีแต่ไม่ถึงกับสะดุดตาเหมือนลลิน และยิ่งเห็นหนุ่ม ๆ รุมล้อมลลินมากเท่าไหร่ ความอิจฉาก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นทบทวีคูณ
วันพุธในช่วงพักกลางวัน ทั้งคู่นั่งกินข้าวที่ศูนย์อาหารในมหาวิทยาลัย พิมพ์ชนกยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วทำสีหน้าห่วงใย
“ระวังตัวด้วยนะลิน โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย” พิมพ์ชนกกระซิบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
ลลินเงยหน้าขึ้นจากอาหารตรงหน้า มองเพื่อนด้วยความสงสัย
“ทำไมเหรอพิมพ์”
พิมพ์ชนกเอนตัวเข้าใกล้ ก่อนทำเสียงเศร้า ๆ
อธิปกำลังอุ้มลูกคนหนึ่งไว้แนบอก ส่วนอีกคนนอนอยู่บนไหล่เขา ภาพนั้นอบอุ่นจนหัวใจของเธอพองโต“ทำไมไม่ปลุกลินคะ” อธิปหันกลับมายิ้มบาง ๆ ก่อนเดินมาหาเธอ“เธอเพิ่งคลอด” เขาก้มลงจูบหน้าผากภรรยาเบา ๆ“หน้าที่เธอ” มือใหญ่แตะแก้มเธออย่างทะนุถนอม“คือพัก” ก่อนยื่นลูกคนเล็กให้เธออุ้ม“หน้าที่พี่” เขายิ้มมุมปาก“คือดูแลทั้งสามคน”น้ำตาของลลินคลอขึ้นทันที“พี่อธิป” แต่อธิปยังไม่หยุดแค่นั้นเขาวางลูกลงในเปลอย่างแผ่วเบา ก่อนเดินไปหยิบซุปไก่อุ่น ๆ ที่อุ่นเตรียมไว้แล้ว“นั่งดี ๆ” เขาประคองภรรยาให้นั่งพิงหมอน ก่อนใช้ช้อนตักซุป แล้วค่อย ๆ ป้อนให้เธอทีละคำ“อ้าปาก” ลลินหน้าแดงทันที“ลินกินเองก็ได้” อธิปเลิกคิ้ว“หมอบอกให้พัก” เขาป้อนต่ออย่างไม่เปิดโอกาสให้เถียง หลังจากนั้น เขายังช่วยรวบผมให้เธอ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดปลายผมอย่างเบามือ ก่อนหยิบไดร์มาเป่าผมให้ช้า ๆลลินนั่งนิ่ง ดวงตาหวานค่อย ๆ ร้อนผ่าว เพราะคนที่ทั้งชีวิตดูเย็นชา ตอนนี้กลับดูแลเธอละเอียดกว่าทุกอย่าง“พี่อธิป” เธอเรียกเบา ๆ อธิปหยุดมือ“หืม?” ลลินยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบเบา ๆ“ลินรักพี่” มือใหญ่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเขาจะโน้มลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง
ลินดาและสมชาติ รีบเดินทางมาถึงทันที นางรีบเข้ามากอดลูกสาว ก่อนลูบศีรษะเบา ๆ“ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่ตรงนี้”ส่วนสมชาติเดินเข้ามาตบไหล่ลูกเขยเบา ๆ“เข้มแข็งไว้”แต่อธิปกลับส่ายหน้า น้ำเสียงแหบพร่า“ผมจะเข้าไปกับเธอ”คุณหมอยิ้มบาง ๆ ก่อนพยักหน้า“ได้ครับ คุณพ่อ”ไม่กี่นาทีต่อมา ภายในห้องคลอด อธิปอยู่ในชุดปลอดเชื้อครบชุด แม้ใบหน้าคมจะนิ่ง แต่แววตากลับตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขายืนอยู่ข้างเตียง มือใหญ่กุมมือลลินแน่น แน่นเสียจนเธอต้องบีบกลับ“พี่อธิป” ลลินหอบแรง ดวงตาหวานมีน้ำตาคลอ“ลินเจ็บ…” เพียงประโยคนั้น หัวใจของอธิปก็แทบแตกสลาย เขาก้มลงจูบหน้าผากภรรยาเบา ๆ ก่อนกระซิบข้างหูเธอ“มองหน้าพี่ พี่อยู่ตรงนี้ เธอไม่ได้อยู่คนเดียว”ลลินน้ำตาไหลทันที ก่อนพยักหน้าแรง ๆ“อื้อ…” เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เสียงของคุณหมอดังขึ้น“อีกนิดเดียวครับ!”“คุณแม่ เก่งมาก!”อธิปกุมมือภรรยาแน่นกว่าเดิม“ลิน พี่ภูมิใจในตัวเธอ” และในวินาทีนั้น“อุแว้!” เสียงร้องของเด็กทารกดังขึ้น น้ำตาของลลินไหลทันที แต่อีกไม่ถึงวินาที“อุแว้!” เสียงที่สองดังตามมาทั้งอธิป… ทั้งลลิน… ต่างนิ่งค้างไปพร้อมกัน คุณหมอยิ้มออกมา“ขอแสดงค
อธิปวางถาดอาหารลงเบา ๆ ก่อนนั่งลงข้างเตียง มือใหญ่ลูบศีรษะภรรยาอย่างแผ่วเบา“ลิน…” น้ำเสียงของเขานุ่มจนแทบละลาย“ตื่นมากินอะไรก่อน”ลลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนยิ้มบาง ๆ“พี่อธิป…” เธอมองถาดอาหาร ก่อนดวงตาหวานจะเป็นประกาย“มะม่วง…” อธิปยกยิ้มบาง ๆ“เมื่อคืนใครบ่นอยากกินตอนตีสอง”ลลินหน้าแดงทันที“ลินแค่พูดเล่น…”อธิปหยิบมะม่วงชิ้นหนึ่ง จิ้มพริกเกลือ ก่อนป้อนเข้าปากภรรยาอย่างทะนุถนอมลลินกัดคำแรก ก่อนดวงตาจะเป็นประกายทันที“อร่อย…” เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าหวานกลับซีดลง“อึก…” อธิปหน้าเปลี่ยนสีทันที“จะอาเจียนเหรอ”ลลินพยักหน้าเบา ๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะลุก อธิปกลับยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที“อึก…”ลลินกะพริบตาปริบ ๆ“พี่อธิป”แล้วในวินาทีต่อมา อธิปก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียง ก่อนรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที“อึก!”เสียงอาเจียนดังขึ้นจากด้านใน ลลินนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“พี่อธิป…” เธอเดินตามไปอย่างช้า ๆ ก่อนเห็นร่างสูงกำลังเกาะอ่างล้างหน้าอยู่ ใบหน้าคมซีดเล็กน้อยลลินลูบหลังเขาเบา ๆ ก่อนอมยิ้ม“ลินเป็นคนท้อง ทำไมพี่แพ้แทนล่ะคะ”อธิปหันกลับมามองภรรย
“ลิน…” อธิปหันมามองทันที“เป็นอะไร”ลลินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นปิดปาก“อึก…” แล้วในวินาทีต่อมา เธอลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะทันที“ขอตัวก่อนนะคะ!” อธิปหน้าเปลี่ยนสีทันที“ลิน!” เขารีบลุกตามทันที ภายในห้องน้ำ เสียงอาเจียนดังขึ้นต่อเนื่องอธิปยืนลูบหลังภรรยาไม่ห่าง ดวงตาคมเต็มไปด้วยความกังวล“เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเขาแหบต่ำอย่างเป็นห่วงลลินล้างหน้า ก่อนพยายามยิ้มบาง“ลินไม่เป็นไรค่ะ” แต่ยิ่งเห็นเธอฝืนยิ้ม อธิปยิ่งเครียด“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง” เขาแตะแก้มเธอเบา ๆ“หน้าซีดหมดแล้ว”ในตอนนั้น ลินดาเดินเข้ามาพอดี เธอมองลูกสาวนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มบาง ๆ อย่างคนมีประสบการณ์“ลิน ประจำเดือนมาปกติไหมลูก” คำถามนั้นทำให้ทั้งลลินและอธิปชะงักพร้อมกัน ลลินกะพริบตาปริบ ๆ“เอ่อ…” เธอพยายามนึก ก่อนเบิกตากว้างเล็กน้อย“จริงด้วยค่ะ” เธอหันมองแม่“เดือนนี้ ยังไม่มาเลยค่ะแม่”ลินดายิ้มกว้างขึ้นทันที ก่อนหัวเราะเบา ๆ“อาการแบบนี้ เหมือนตอนแม่ท้องลไม่มีผิด” ความเงียบเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่อธิปจะนิ่งค้างไปทั้งตัว ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“หมายความว่า…” เขาหันมองภรรยา
“ลูก… พ่อผิดไปแล้ว พ่อขอร้อง…”อธิปขยับเท้าหนีทันที แววตาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก“แกไม่ใช่พ่อฉัน” น้ำเสียงของเขานิ่ง แต่น่ากลัวกว่าการตะโกน“ตั้งแต่วินาทีที่แกทำให้แม่ฉันตายแล้ว”ลลินน้ำตาคลอ เธอกุมมือสามีแน่น ก่อนพูดเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ลินไม่รู้เลยว่าพี่ต้องเจอเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ และต้องผ่านมันมาได้ยังไง” คำพูดนั้นทำให้อธิปหันมามองเธอ แววตาเย็นชาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เขายกมือแตะแก้มเธอเบา ๆ“ขอบคุณนะที่เธออยู่ข้างพี่”จากนั้นเขาหันไปพยักหน้าให้ลูกน้อง ไม่กี่วินาทีต่อมา อิทธิ ชไมพร และอนุรักษ์ ถูกใส่กุญแจมืออธิปโยนมีดลงพื้นเคล้ง…“ใครรอดเป็นคนสุดท้าย ฉันจะปล่อยไป”ทันทีที่พูดจบ ชไมพรรีบคว้ามีด แล้วแทงเข้าหน้าอกอิทธิทันทีฉึก!“อ๊าก!”อิทธิทรุดลงอย่างไม่ทันตั้งตัวชไมพรร้องไห้ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นที่เก็บมาทั้งชีวิต“ฉันทนเป็นเมียน้อยมานาน! คุณทิ้งฉันไปหาผู้หญิงรวย จนฉันโดนข่มขืน จนท้องอนุรักษ์!” เธอกัดฟันพูดทั้งน้ำตา“ฉันอยากฆ่าคุณมานานแล้ว เดิมทีถ้าคุณเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาให้ลูกฉัน ฉันจะให้คุณตายแบบไม่ทรมานนัก ฉันต้องทำเพื่อลูกของฉันและตัวฉันเอง ขอโทษนะคุณอิทธิ”เธอหั
เมื่อรถจอดสนิท ประตูเหล็กบานมหึมาค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆเอี๊ยด…รถแล่นเข้าไปภายใน ก่อนประตูเหล็กหนาจะค่อย ๆ ปิดลงแกร๊ง!เสียงเหล็กกระแทกดังสะท้อนก้องไปทั่วความมืด และในคืนนั้น ไม่มีใครรู้เลยว่า ราชากับราชินีของวัฒนโชติ กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของปีศาจร้ายน้ำเย็นจัดถูกสาดกระแทกเต็มใบหน้าซ่า!เปลือกตาของอธิปกระตุกแรง ก่อนค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าเบลอพร่าอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นสนิม กลิ่นฝุ่น กลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงน้ำหยดดังสะท้อนอยู่ทั่วโกดังร้างติ๋ง…ติ๋ง…ข้อมือทั้งสองข้างของเขาถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กแน่น ไม่ไกลกัน ลลินเองก็ถูกมัดไว้กับเก้าอี้อีกตัว ใบหน้าหวานเปียกชื้น เส้นผมยาวแนบแก้ม ร่างบางยังหมดสติอยู่“ลิน!” อธิปกระชากตัวทันที แต่ยังไม่ทันได้ขยับมาก เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหน้า“หึ… ตื่นแล้วเหรอ”อธิปชะงัก ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นทันทีชายวัยกลางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า คือคนที่ควรตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนอิทธิ วัฒนโชติ…แม้แต่คนอย่างอธิปยังนิ่งงันไปชั่ววินาที และท่าทีตกตะลึงนั้น ทำให้อิทธิหัวเราะอย่างสะใจ“ฮ่า ๆ ๆ เป็นไง ตกใจใช่ไหม
“ฉันไปส่ง” ลลินไม่กล้าขัด เสื้อสูทของเธอมีกระดุมขาดไปสองเม็ด กระโปรงยับย่น นั่งรถแท็กซี่กลับในสภาพนี้คงโดนทำมิดีมิร้ายเป็นแน่เธอเดินโซเซตามเขาไปที่ลิฟต์ส่วนตัวด้วยใบหน้าแดงก่ำและขาที่ยังอ่อนแรงรถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นออกจากอาคารตอนตีสอง ถนนในเมืองใหญ่เงียบสงัด มีแต่แสงไฟถนนและเสียงเครื่องยนต์คลอเบ
ภาพค่ำคืนสามปีก่อนผุดขึ้นในหัว ช่อกุหลาบแดง คำสารภาพ และการหันหลังเดินจากไปของเขา แต่เธอไม่กล้าพูดถึงมันอีก เป็นเธอเองที่ปฏิเสธเขา “เข้าใจค่ะ” เสียงเธอแผ่วเบาและสั่นไหวเล็กน้อยอธิปมองเธออีกสองวินาที ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธานอย่างสง่างาม“พรุ่งนี้เจอกันเวลาเจ็ดโมงครึ่ง เลขาของผม”
เธอฝังตัวเองอยู่กับหนังสือและการเรียนจนแทบไม่มีเวลาว่าง ใบหน้าหวานยังคงสวยงามเช่นเคย แต่ดวงตาคู่โตนั้นกลับหมองลงทุกวัน เธอไม่เคยเล่าเรื่องราวในคืนนั้นให้ใครฟัง แต่ใคร ๆ ก็รู้ โดยเฉพาะพิมพ์ชนกที่คอยปลอบโยนมาตลอด และชื่นชมที่เธอทำถูกแล้ว ขืนไม่ปฏิเสธไปก็จะกลายเป็นตัวตลก และของเล่นของลูกคนรวยที่ไม่นาน
“พี่อธิปน่ะสิ เขาเป็นเสือผู้หญิงตัวจริงเลย ฟันแล้วทิ้งมานักต่อนักแล้ว รุ่นพี่ทั้งมหาวิทยาลัยเขารู้กันทั้งนั้น พี่อธิปเปลี่ยนแฟนบ่อยมาก บางคนถูกเขาทิ้งแล้วคิดสั้น น่าสงสารสุด ๆ อาศัยว่าบ้านรวยแล้วใช้เงินปิดปาก” ลลินตัวแข็งทื่อ มือที่ถือช้อนสั่นเล็กน้อย ภาพรอยยิ้มอบอุ่นและมือใหญ่ที่เคยจับไหล่เธอในวั







