LOGINเซียวจิ่นอันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนวางฎีกาลงช้า ๆ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย“ข้าจัดการเอง”สายตาทุกคู่เป็นประกายทันทีหนึ่งชั่วยามต่อมา มู่หรงซีกำลังเดินกลับเรือนอย่างสบายใจ แต่พอเดินเข้ามาในสวนใหญ่ นางก็ชะงักทันที เพราะตรงกลางสวน เซียวจิ่นอันกำลังยืนอยู่ใต้ต้นเหมยใช่ ยืนอยู่จริงๆ ไม่ได้ใช้รถเข็นแล้ว ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำปักลายทอง ผมยาวพลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้าหล่อเหลาราวเซียนบนสวรรค์ และที่สำคัญ กลีบดอกเหมยกำลังปลิววนรอบตัวเขาอย่างงดงามมู่หรงซีตาค้างโอ๊ย… สามีข้าหล่อเกินไปแล้ว!!!แต่ความจริงคือ ด้านหลังพุ่มไม้ เซียวจิ่นเฉิงกำลังโปรยดอกไม้จนเหงื่อตก“เร็ว ๆ ๆ ดอกไม้หมดแล้ว!”อีกด้านหนึ่ง หยุนเฟิงกำลังพัดแรงจนแขนแทบหลุด“ลมมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เซียวจิ่นเหยียนยืนกุมขมับ รู้สึกอับอายแทนพี่ชายเหลือเกิน แต่เซียวจิ่นอันยังคงยืนนิ่งอย่างเท่ราวกับไม่รู้เรื่องอะไรมู่หรงซีเดินเข้ามาช้า ๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ“ท่านอ๋อง…” นางกุมอกตัวเอง“ท่านหล่อมาก…”เซียวจิ่นอันยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนยื่นมือออกไปหานาง มู่หรงซีรีบคว้ามือเขาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความฟิน“โอ๊ย…ข้าจะเป็นลม”เซียวจิ่นอันมองนางนิ่งๆ ก่อนพูด
“จิ่นอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตด้วย” รู้แล้วว่าหมดหนทางแล้วจริงๆ คนที่หนุนหลังก็โดนจัดการไปแล้วมู่หรงซีมองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ“ตอนข้าขอร้อง พวกเจ้าเคยไว้ชีวิตข้าหรือ”ทั้งสองชะงัก หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ สายตาเย็นลงทีละน้อย“พวกเจ้าวางยาข้ากับท่านอ๋อง ขโมยสินเดิมมารดาข้า สับเปลี่ยนสินสอด ปล่อยข่าวใส่ร้าย เอาอัฐิท่านแม่มาข่มขู่ข้า”ยิ่งพูด สีหน้าพ่อของนางที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ มู่หรงซีหัวเราะเย็น“รู้หรือไม่ ตอนนั้นข้ากินข้าววันละมื้อยังยาก ฤดูหนาวไม่มีแม้แต่ถ่านไฟ เสื้อผ้าขาดก็ไม่มีคนสนใจ ส่วนมู่หรงหว่าน” นางหันไปมองน้องสาวต่างมารดา“กลับได้ทุกอย่างดีที่สุด”มู่หรงหว่านรีบส่ายหน้า“ไม่จริง เจ้าใส่ร้ายข้า!”แต่จังหวะนั้นเองเพียะ!!!เสียงตบดังลั่น ทุกคนตกใจ เพราะคนที่ลงมือคืออัครเสนาบดีมู่มู่หรงหว่านล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าชาไปหมดทั้งแถบ นางเงยหน้ามองบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ“ทะ…ท่านพ่อ…”อัครเสนาบดีมู่ตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนหันไปมองอนุหลิวอย่างเจ็บปวด“หลายปีมานี้ ข้าให้อำนาจดูแลจวนแก่เจ้า คิดว่าเจ้าจะดีกับลูกของข้า แต่เจ้ากลับใส่ร้ายลูกข้า หลอกข้า
“ไม่!!!” องค์ชายใหญ่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกองครักษ์ของเซียวจิ่นอันจับเอาไว้ทันที“พาตัวไป” เสียงทรงอำนาจของจิ่นอ๋องดังขึ้น เหมือนปิดทางหนีขององค์ชายใหญ่อย่างสิ้นเชิงภายในพระราชวัง ฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนกำลังอ่านฎีกาอยู่ จู่ ๆ ขันทีหลวงก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่เกิดเรื่องแล้ว”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น”แต่พอเห็นองค์ชายใหญ่ถูกหามเข้ามาในสภาพเลือดท่วมทั้งตัว ฮ่องเต้ถึงกับลุกพรวดทันที“อวี้เฉิน!”ฮองเฮาที่รีบตามมาทีหลังถึงกับกรีดร้อง“ลูกข้า!”หมอหลวงหลายคนรีบกรูกันเข้ามารักษา บรรยากาศทั้งตำหนักวุ่นวายไปหมดมู่หรงซีที่ยืนอยู่กับครอบครัวจวนจิ่นอ๋อง ตอนนี้หน้าซีดเล็กน้อยโอ๊ย… ขนาดข้ายังเจ็บแทนเลย เป็นภาพที่สยองจริงๆ ความคิดในใจของนางทำให้จิ่นอ๋องต้องเอามือปิดตาพระชายาเอาไว้ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงใหญ่ก็หน้าซีด ก่อนคุกเข่าลง“ฝ่าบาท…”ฮ่องเต้รีบถามทันที“เป็นอย่างไรบ้าง!”หมอหลวงตัวสั่น“กระหม่อมไร้ความสามารถ ของสำคัญขององค์ชายใหญ่” เขากลืนน้ำลาย “ไม่อาจใช้การได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทั้งตำหนักเงียบกริบ ฮองเฮาทรุดลงทันที“ไม่!!! ไม่จริง”องค์ชายใหญ่ที่นอน
“แน่นอน” เขาดึงนางเข้ามากอดแน่นส่วนเยวี่ยเหนียงก็ยิ้มหวานอย่างพอใจ ทั้งสองกำลังแนบชิดกันอย่างเร่าร้อน โดยไม่รู้เลยว่า ตอนนี้จดหมายลับฉบับหนึ่งเพิ่งถูกส่งไปถึงอนุซูในจวนองค์ชายใหญ่ อนุซูอ่านจดหมายจบก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ“องค์ชายใหญ่กำลังอยู่ที่หอเยว่เซียงกับหญิงคณิกาคนโปรด” มือของนางสั่นเทา ตั้งแต่ถูกแต่งเป็นอนุ องค์ชายใหญ่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทั้งดุด่า ตบตี และเย็นชา แต่นางยังอดทน เพราะคิดว่าสักวันเขาจะรักตนจริง ๆแต่ตอนนี้ เขายังไปเกลือกกลั๊วกับหญิงชั้นต่ำอีก“สารเลว!” อนุซูปัดถ้วยชาจนแตกกระจัดกระจาย จากนั้นก็พาคนบุกออกจากจวนอย่างเดือดดาลภายในหอเยว่เซียง มู่หรงซีกำลังกินไก่อบอย่างมีความสุข“อร่อยมาก…”กุ้ยไทเฟยเองก็พยักหน้าพลางมองลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู“อร่อยก็กินเยอะๆ นะ” ประโยคนั้นอบอุ่น หลังมือของแม่สามีลูบหลังของนางเหมือนนางเป็นเด็กๆครอบครัวนี้เลี้ยงข้าดีเกินไปแล้วนางคิดในใจ แต่ความคิดในใจของนางทำให้คนรอบข้างหัวเราะชอบใจใหญ่จังหวะนั้นเองปัง!!!ประตูห้องตรงข้าม ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง อนุซูในชุดหรูหราพุ่งเข้ามาพร้อมสาวใช้หลายคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความ
เซียวจิ่นอันคว้าแขนนางเอาไว้ทันที“ไปกัน”“หา จะพาข้าไปไหน” นางทำหน้าเหวอ“เหยียนเอ๋อร์จะไปสารภาพรัก พวกเราต้องไปเป็นสักขีพยาน”ก่อนนางจะทันตั้งตัว เซียวจิ่นอันก็อุ้มนางขึ้นรถม้าในทันที หญิงสาวทำหน้าเหลอหลาอย่างหนัก“เดี๋ยวนี้เลยหรือ”“อืม”“ตอนนี้ แต่ไม่ดีมั้ง”“ดี”เซียวจิ่นอันตอบเรียบ ๆ ดวงตาวาววับมุ่งมั่น ไม่ให้ทางรอดนางปฏิเสธได้“น้องชายข้าใจร้อน”เซียวจิ่นเหยียนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคือข้ออ้าง ที่จริงนี่คือการจับชายโฉดหญิงชั่วให้ได้คาหนังคาเขาต่างหากเล่าด้านนอก หยุนเฟิงรีบควบม้าออกไปทันทีตามคำสั่งลับของเซียวจิ่นอัน พร้อมกระจายข่าวทั่วเมืองหลวงว่า“วันนี้เหยียนอ๋องจะสารภาพรักคุณหนูซู ถึงขั้นเตรียมขอแต่งงาน ที่นอกเมือง”ชาวบ้านแตกตื่นทันที“จริงหรือ เหยียนอ๋องจะมีพระชายาแล้ว รีบไปดูเร็ว เห็นว่าใครไปเป็นสักขีพยานจะได้รับซาลาเปาและขนมด้วย”ไม่นานนัก หน้าบ้านพักนอกเมืองก็เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งชาวบ้าน ขุนนาง และพวกชอบดูเรื่องชาวบ้านมู่หรงซียืนงงอยู่หน้าประตู“พวกเรามาทำอะไรที่นี่กัน”เซียวจิ่นอันยกมุมปาก“เดี๋ยวเจ้าก็รู้”จากนั้นปัง!!!หยุนเฟิงกระแทกประตูจนเปิดผางทันที ก่อนตะโกนเสียงดั
“ภรรยาที่รักของข้า” เขากระซิบระหว่างจูบ “ข้าอยากมีลูกกับเจ้า”ริมฝีปากเขาลากไล้ลงมาตามลำคอขาวผ่อง ดูดเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางๆ มือใหญ่ลูบไล้ลงไปตามเนินอกอวบอิ่ม มู่หรงซีครางแผ่ว“ท่านอ๋อง อืม... ข้าทรมานเหลือเกิน”“ข้ารู้” เขาจูบปลอบลงบนไหล่ขาวเนียนละเอียด“ข้าจะอ่อนโยน แต่ข้าก็หิวเจ้ามาก”ร่างกายกำยำแน่นด้วยกล้ามเนื้อแกร่งบดเบียดกับนางอย่างเร่าร้อน มู่หรงซีหน้าแดงจัด แต่ดวงตากลับพร่ามัวด้วยความปรารถนาเซียวจิ่นอันก้มลงเลียวนยอดอกนุ่มนิ่มสีสดของนาง ลิ้นร้อนผ่าววนเวียนรอบยอดถันที่กำลังชูชัน ดูดดึงเบาๆ จนนางครางเสียงสั่นระริกมืออีกข้างลูบไล้ลงไปยังเนินลับที่แดงระเรื่อ นิ้วเรียวยาวลูบวนรอบเม็ดเล็กๆ ที่อ่อนไหวที่สุด จนน้ำหวานไหลหยาดเยิ้ม“อ๊าท่านอ๋อง ข้าเสียว” นางบิดเอวไปมา มือเล็กๆ สอดเข้าไปในผมดำของเขา กดศีรษะเขาแนบแน่นกับอกตัวเองเขายิ้มในลำคอ“ชุ่มฉ่ำขนาดนี้ ยังบอกว่าเจ็บอีกหรือ” จากนั้นเขาก็เลื่อนตัวลงต่ำ จูบไล้ลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ลงไปยังเนินนุ่มที่ชื้นแฉะ ลิ้นร้อนผ่าวแทนที่นิ้ว ดูดดึงเม็ดอ่อนอย่างทะนุถนอม วนเวียนซ้ำๆ จนมู่หรงซีตัวเกร็งกระตุก ครางชื่อเขาออกมาด้วยเสียงหวานซ่าน“ท่านอ๋
เซียวจิ่นอันรับราชโองการ สีหน้าเรียบเฉย“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้มองน้องชาย ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น“หากนางทำให้เจ้าลำบากใจ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ แต่หากนางถูกผู้อื่นบงการ ข้าจะไม่ปล่อยคนเบื้องหลังไว้แน่”เซียวจิ่นอันกำราชโองการในมือแน่น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา“แน่นอนพ่ะย่ะค่
เขารู้ดีว่าฮองเฮาไม่ชอบเขา เพราะฮ่องเต้โปรดปรานเขาซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ มากกว่าลูกชายของตนเอง นั่นทำให้ฮองเฮาระแวงว่าเขาจะยึดอำนาจแล้วลูกชายตัวเองจะไม่ได้เป็นรัชทายาท เพราะฮ่องเต้ยังไม่แต่งตั้งรัชทายาท แต่แต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทน เขาจึงระวังตัวมาตลอด ตั้งแต่มีปัญหาจากการโดนลอบทำร้ายตอนไปสู้ศึกที่ช
ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหล่บ่าเข้ามาเต็มหัว นี่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่กำลังอ่านอย่างนั้นเหรอว้าวุ่นน่ะสิหม้อยาอาจารย์ระเบิดไอ้หยา... ข้าต้องตายแน่ ๆ แต่ตอนนี้ข้ากำลังจะตายจริง ๆมู่หรงซีก้มมองสภาพตัวเอง เสื้อผ้ายับเยิน ไหล่ขาวมีรอยแดงจางๆ สมองพลันขาวโพลน“ไม่จริง…”“ไม่จริงใช่หรือไม่
“โง่เง่าเกินไปแล้ว!” เสียงใสดังลั่นตำหนักปรุงยาเล็กๆ บนยอดเขาเซียนมู่หรงซีนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมโอสถ มือหนึ่งถือพัดคอยโบกไฟ อีกมือเปิดนิยายเล่มหนาจนแทบปิดหน้าไม่มิด ดวงตากลมโตจ้องตัวหนังสือเขม็ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ลับแห่งสวรรค์ทว่า… สิ่งที่นางอ่านหาใช่ตำราวิชาเซียนไม่แต่เป็







