Todos os capítulos de รัก หลงใหล ทรมาน: Capítulo 111 - Capítulo 120

ฉันถูกโจมตีด้วยข้อความหลายข้อความจากแจ็ค ประกาศว่าเขากำลังมารับฉันไปออฟฟิศ แต่แปลกที่ฉันยังไม่ฟื้นจากช็อกเรื่องแบรนดอน มันวนอยู่ในใจ ถ้าฉันบอกแจ็คเรื่องนี้ เขาจะถูกไล่ออกจากบริษัทในพริบตา ฉันอยากแบบนั้นจริง ๆ หรือ? ความคิดถูกขัดจังหวะเมื่อได้ยินเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ของประตูสวิง และมนุษย์ตัวใหญ่ที่สวยงามเดินออกมา ฉันพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนเขา มือเขาบีบก้นฉันอย่างคล่องแคล่ว แล้วอุ้มขึ้น ให้ขาฉันพันรอบเอวแข็งแรงอย่างรวดเร็ว เขาเบียดฉัน จมูกหาผมยุ่งเหยิง แล้วฝังตัวลงไป“เธอหอมมาก แต่รสถึงกว่า สวัสดี เบบี้” เขากระซิบกับผิว และขนลุกขึ้นทันที “ฉันติดเธอมาก” เขาวางฉันลงบนโต๊ะ แล้วจูบคอ ก่อนจะไล่ขึ้นไปที่ริมฝีปาก ที่ซึ่งเขาค้างอยู่นาน ก่อนจะป้ายริมฝีปากกับปลายจมูก ตา และแก้ม เกือบทั้งใบหน้า “วันเป็นยังไงบ้าง?”“โอเค”“แค่โอเค?” เขาสะบัดศีรษะ มองลงมาที่ฉัน “มีอะไรจะเพิ่มไหม?”เขาบอกได้ยังไงว่าฉันเก็บข้อมูลไว้?“มิลลิเซนต์มีน้องชายไหม?”“ลองแฝดสิ แบรนดอน ทำไม?”ฉันฟ่อ แฝด?“ไม่มีอะไร ฉันเจอเขาใช้แล็บฉัน ไม่คาดคิดว่าจะเจอใคร”“เขาทำให้เธออึดอัดไหม?”โอ้ นี่แหละ คำเดียวสามารถพลิกโลกของแบรนดอนและทำให้เขาว่

ลาน่าจัดโต๊ะด้วยผ้าขาวสะอาดและลูกไม้ที่ไร้ที่ติ— ชุดอาหารค่ำแบบเป็นทางการ ฉันยิ้ม เธอไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ มีไก่ย่างตรงกลาง ขนมปัง มันฝรั่ง และหม้อสตูว์ ไวน์กับโยเกิร์ตของฉันทั้งหมดวางตรงกลาง เธอไม่ได้พูดเล่น“เฮ้! อาหารค่ำพร้อมแล้ว”
ลาน่าตะโกน เดินออกจากครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและตื่นเต้น“เราจะต้อนรับราชินีหรือ?” ฉันหยอกล้อ ลากปลายนิ้วไปตามลูกไม้ที่ห้อยย้อย“ไร้สาระ นั่งลงสิ”
แจ็คดึงเก้าอี้ให้ฉัน ก่อนจะนั่งลง“ทุกอย่างดูยอดเยี่ยม ลาน่า งานดีมาก ฉันเอาน้ำองุ่นเพิ่มมาด้วย” แจ็คยอมรับ ยิ้มหวานใส่ลาน่า ก่อนวางลง ฉันดีใจที่พวกเขารักกัน พวกเขาเป็นคนสำคัญที่สุดสองคนในชีวิตฉัน ฉันอยู่โดยไม่มีพวกเขาไม่ได้“โอ้ ยิ่งมากยิ่งดี” ลาน่าพูด กุมมือเข้าด้วยกันด้วยความตื่นเต้น ฉันไม่เคยเห็นเธอตื่นเต้นขนาดนี้อาหารค่ำกินเวลาประมาณสี่สิบห้านาที ฉันรู้เพราะฉันมองโทรศัพท์อย่างน้อยทุกสองนาทีกับเสียงเด้งไม่หยุด จนฉันทนไม่ไหวแล้วปิดเครื่องด้วยการพ่นลม“เธอโอเคไหม?” แจ็คถาม แต่ฉันยักไหล่ ฉันไม่โอเค มันเป็นเบอร์เดียวกันที่ส่งข้อความมาเมื่อหลายเดือนที่แล้ว เปิดเผยข่าวที่ทำลายหัวใจที่สุดเกี่ยวกับการตายของพ่อแม่ ฉ

“โอ้พระเจ้า! แจ็ค ฉันต้องอาบน้ำ”“เธอมีรสเหลือเชื่อ เราจะทำทีหลัง” เขาก้มศีรษะลึกไประหว่างขา และฉันร้องเสียงแหลมด้วยความตื่นเต้น ฉันกำลังแตกสลาย ขากระตุก แรงที่พยุงฉันให้ยืนกำลังลดลง“แจ็ค ขอร้อง!” ฉันร้อง“ลาน่าอยู่แค่ข้ามห้อง เบบี้ กลั้นไว้ให้ฉัน” ฉันหอบพร้อมกลอกตา ง่ายสำหรับเขาที่จะพูด เขาไม่ใช่คนที่ถูกโยนเข้าไปในความเร่งเร้าของความเงี่ยนที่เคลิ้ม ฉันรัดริมฝีปากแน่น แต่เสียงครางหลุดผ่านกำแพงที่กัดแน่น กลืนกินเสียงชื้นแฉะที่นิ้วเขากำลังสร้าง“แจ็ค!” ฉันสั่น ตะโกนชื่อเขา และพยายามกลบเสียงครางด้วยการตบปาก นั่นคือดีที่สุดที่ทำได้ ฉันกระตุกควบคุมไม่ได้ด้วยการระเบิด ความหนักในหว่างขาพุ่งออกจากอำนาจ และส่งฉันเข้าสู่ความบ้าคลั่ง เขาพยุงฉันในอ้อมแขน ก่อนจะค่อย ๆ ก้มตัวทับฉันบนเตียง คืนที่เหลือใช้ไปกับการนับจุดสุดยอดที่สุขล้นด้วยเหตุผลที่แปลกประหลาด การนอนหลับหายไปจากดวงตาฉันโดยสิ้นเชิง ตามโทรศัพท์เป็นตีสาม แจ็คนอนหลับสนิทและกอดฉันแน่นในอ้อมกอด สมองฉันวุ่นวายด้วยคำถามต่าง ๆ คนเหล่านี้ได้เบอร์ฉันมาจากไหน? พวกเขาเข้าถึงข้อมูลละเอียดอ่อนเกี่ยวกับแจ็คได้อย่างไร? และทำไมพวกเขาถึงมุ่งมั่นจะทำให้ฉ

ฉันทำรอบที่เวลาจำกัดอนุญาตเสร็จ ระยะเวลาสี่ชั่วโมงแทบไม่ทำอะไรเพื่อทำให้ฉันพอใจ ฉันเกลียดที่ต้องหยุดกลางการวิเคราะห์ ฉันพ่นลม แล้วสลัดเสื้อคลุมแล็บออก ฉันแทบจะแขวนเสื้อคลุมบนที่แขวนเมื่อแจ็คโอบฉันจากด้านหลัง“พร้อมหรือยัง?” เขากระซิบ เผาผิวด้วยจูบ“พร้อม” ฉันพูดเสียงแหบ รู้สึกปากเขาขุดเข้าไปในเนื้อ แล้วดูด “อืม” เสียงครางหลุดจากลำคอ“เธอเสพติดมาก เหี้ย”“และเป็นของนาย” ฉันพึมพำผ่านเสียงครางที่ฝืน“แน่นอนว่าเป็น ของฉันทั้งหมด เหี้ย”“ใช่” เสียงฉันแทบไม่ได้ยิน ขณะที่เขาสอดนิ้วเข้าไปในกางเกง
“โอ้ แจ็ค!”“ชู่ว เบบี้ กลั้นไว้” เขากำลังแหวกริมฝีปาก แล้วสะบัดนิ้วช้า ๆ ไปบนคลิตอริส“โอ้!” ฉันร้อง “ฉันพยายาม” นิ้วเขาดำดิ่งเข้าไปในฉัน เติมเต็มหี “เหี้ย!”“พยายามหนักกว่านี้” เขากำลังทำงานเข้าออก ทำให้กางเกงในชุ่มโชก “พระเยซู เบบี้ เธอไม่เสียเวลาเลย” เขากระซิบเสียงนุ่มเข้าหู เพิ่มความเงี่ยนและความเปียกชื้น ในพริบตาเดียว นิ้วเขาออกจากฉัน แล้วรัดซิป ความงงพุ่งขึ้น ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าอะไรทำให้หยุดกะทันหัน“แบรนดอน” แจ็คพูดเสียงทุ้ม ผู้ชายคนนี้ไม่ฟังเรื่องเคาะก่อนเข้าออฟฟิศฉันหรือ?“แจ็ค ผมขอโทษที่บุก

โอ้พระเจ้า! ยาคุมของฉัน! ฉันหยุดหายใจหอบไม่ได้ ฉันหยุดสั่นไม่ได้ เขา… เขาบอกฉันว่าเขาไม่เคยเห็น เขาบอกฉันว่าเขาไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน เขาโกหกฉัน เขาโกหกฉันอีกครั้ง เหี้ย!“เบบี้ อะไรทำให้เธอนานขนาดนี้? ฉันสาบานว่าคิดว่าคอจะหัก” ฉันได้ยินเสียงนุ่มตามปกติของเขาเล็ดลอดเข้ามาในห้อง แล้วหยุดนิ่งทันทีเมื่อเห็นขวดเล็กในมือฉัน“นี่คืออะไร?” ฉันถาม เสียงเย็นชาและห่างเหิน“โรบิน—” ใบหน้าเขาบิดเบี้ยว จ้องฉันด้วยดวงตาที่น่ากลัว“นายบอกฉันว่าไม่เคยเห็นยาคุมของฉันในหลายโอกาส นี่คืออะไร?” ฉันถาม ดวงตาชุ่มด้วยน้ำตา“มันคือยาคุมของเธอ” เขาพูดอย่างลังเล เกือบจะอับอาย“ทำไมมันถึงนั่งสบายอยู่ในลิ้นชักนาย? นายบอกว่าไม่เคยเห็น”
เขาเงียบ ห้อยหัวต่ำ เมื่อเงยขึ้น มีแต่ความตื่นตระหนกและความกลัวในดวงตาที่ยั่วยวนตามปกติ“ฉันอยากแน่ใจว่าเธอจะไม่ทิ้งฉัน”
ฉันอ้าปากค้าง รูดมือผ่านผมยุ่งเหยิง อารมณ์ฉันวุ่นวายไปหมด เขาวางแผนทุกอย่าง“ฉันจะเป็นแผลเป็นที่เธอลบไม่ได้ เธอจะขัดฉันออกไม่ได้แม้จะพยายาม เพราะเบบี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป เหี้ย เธอติดกับฉันตลอดกาล”เขาวางแผนทั้งหมด อย่างรอบคอบ ฉันถอยหลังด้วยเข่าสั่น หอบและร้องไห้