Semua Bab รัก หลงใหล ทรมาน: Bab 71 - Bab 80

ฉันพยักหน้า ฉันไม่มีที่ไหนจะไป ไม่มีใครทำให้หัวใจฉันเต้นรัว ทำให้หีฉันเต้นระริก และทำให้แกนกลางฉันปวดระบมได้เหมือนแจ็ค แมคคัลเลน เขายึดครองทุกส่วนของฉัน และฉันก็ไม่ต้องการอย่างอื่น ลิ้นของเขาเจาะเข้าไปในปากฉัน ครอบครองและเลียทุกตารางนิ้ว มือฉันบินไปที่คอเขา ดึงเขาให้ลึกเข้าไปในลำคอ ฉันรักเขามากขนาดนี้ ช้าไปหรือเปล่าที่จะจากไป? ที่จะจบความสัมพันธ์ที่ถูกสาปนี้…ความผูกพันที่บาปนี้? ฉันคิดอะไรไม่ออก โดยเฉพาะตอนที่ลิ้นเขากำลังสำรวจปากฉัน โอ้ เย็ดฉันสิ!เขายื่นมือไปที่แอ่งคอ แล้วค่อย ๆ ดึงริมฝีปากออก มองเข้าไปในดวงตาฉัน
“สัญญาสิว่าจะไม่มีวันทิ้งฉัน โรบิน” เขาพึมพำ ดวงตาดำและโศกเศร้า ฉันรู้สึกอยากร้องไห้ จะสัญญากับเขาได้ยังไงโดยไม่ทรยศตัวเอง? ทั้งตัวฉันถูกแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนที่มีเหตุผลตะโกนให้ฉันหนีจากชายหล่อที่บาปคนนี้ และส่วนที่ไร้เหตุผลซึ่งละลายไปที่เท้าเขาทุกครั้งที่เขาแตะต้อง ดวงตาสีฟ้าของเขาแผดเผาฉัน เผาเข้าไปในใบหน้าขณะที่เขารอคำตอบ ฉันไม่รู้จะพูดอะไร สมองกำลังโยนคำสั่งสารพัดใส่ฉัน—ทิ้งเขา; อยู่ต่อ; มองข้ามอดีตของเขาเพราะเธอรักเขา; หนีให้ไกลจากเขา เขาจะทำร้ายเธอ โอ้พระเจ้า! ฉันบิดตัว

“ใช่ หลังจากที่ฉันตกหลุมรักเธอ ฉันก็เลิกแล้ว ฉันยุติมันแล้ว เบบี้”
ฉันไม่รู้จะรู้สึกยังไงกับคำสารภาพนี้ ฉันเจ็บปวด ผิดหวัง และแตกสลาย ที่เขายังคงหมกมุ่นกับกิจกรรมที่น่าสะพรึงกลัวนี้แม้ในตอนที่กำลังตามจีบฉันอย่างไม่ลดละ
“นายจัดที่นี่ไหม? ในบ้าน?”
“ฉันไม่ใช่คนโง่ โรบิน มันไม่เปิดเผยตัวตน และไม่ได้จัดที่นี่ ฉันมีคฤหาสน์ใหญ่กว่าในอะแลสกา ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นผู้จัด ยกเว้นเมสัน แน่นอน มันรับเฉพาะคำเชิญ และต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าร่วมทันที”
“นายเก็บเงินด้วย?”
“เก็บ” เขาพึมพำ ฉันถอนหายใจ
เขารับเงินให้คนมาเย็ดกัน? นี่ไม่เหมือนแมงดาหรอกหรือ?
“นายเข้าร่วมด้วยไหม…กับคนอื่น ๆ เพื่อมีเซ็กส์”
“โรบิน…”
“ขอร้อง แจ็ค ฉันอยากเข้าใจนาย เหี้ย นายลึกลับ ครอบงำ และชอบควบคุมมาก ฉันอยากรู้จักนาย…ว่ารื่องนี้ไปไกลแค่ไหน”
“เธอจะทิ้งฉัน!”
“ฉันจะทิ้งนายถ้ายังปกปิดเรื่องจากฉันต่อไป ทำให้ฉันต้องไปรู้จากคนอื่น”
“สัญญาสิว่าจะไม่หนี”
“ฉันอยู่นี่แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ไม่นานหรอก” เขาห้อยหัวด้วยความอาย ฉันรู้ว่าเขาเป็นเจ้าแห่งออร์จี้ หวังว่านั่นจะเป็นจุดสุดท้ายแล้ว อะไรจะแย่กว่าหรือเหนือกว่านั้นได้อีก?
“เฮ้” ฉันยกคางเขาขึ้น

ฉันแข็งค้าง ดวงตาจับจ้องหน้าจอ อาการสั่นอันตรายพุ่งผ่านร่างอย่างรวดเร็ว ขณะที่ฉันครุ่นคิดถึงก้าวต่อไปในใจ
แจ็คจะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ฉัน? ฉันไม่เคยเล่าให้เขาฟังเลยว่าพวกเขาตายอย่างไร ฉันดึงตัวออกจากเขา สายตากวาดขึ้นลงบนหน้าจอ ข้อความหนึ่งร้อยเจ็ดสิบข้อความ ทำให้ฉันกระพริบตาและเหงื่อออกพร้อมกัน คนนี้คือใคร และแจ็คเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ฉันได้อย่างไร? ฉันกลืนน้ำลายแรง ค่อย ๆ เลื่อนดูข้อความเพื่อหาผู้ส่ง ฉันโทรกลับไป แต่ไม่มีอะไร ติดต่อไม่ได้ นี่มันใครกัน? ฉันถอนหายใจยาวด้วยความกังวล มองสบตากับแจ็ค ฉันจะถามเขาอยู่ดี แต่เรื่องนี้มันเพี้ยนชัด ๆ…ใช่ไหม? ไม่มีทาง…ฉันสั่นหัว เป็นไปไม่ได้เขาต้องบอกว่าข้อความนี้หลอกแน่ ๆ ฉันรู้ แต่หัวใจเริ่มเต้นเร็วกว่าที่หวัง ริมฝีปากล่างสั่น ใจเย็น ๆ โรบิน ถามสิ! จิตใต้สำนึกคำราม มองฉันอย่างชั่วร้าย ฉันกำลังเพ้อเจ้อชัด ๆ แจ็คไม่รู้อะไรเลย“แจ็ค…นาย…รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ฉัน?” ฉันพึมพำ พยายามให้เสียงสงบและนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เบบี้ ฉันยังไม่รู้เลยว่าพวกเขาตายไปแล้ว”เห็นไหม? เธอคิดเกินไปไปไกล…จิตใต้สำนึกเงียบไปฉันถอนหายใจโล่

ฉันลุกขึ้นยืน ผลักแจ็คออกจากตัวด้วยแรงสุดท้ายที่ร่างอ่อนแรงยังมี ฉันกวาดกระเป๋าขึ้นจากพื้น โดยไม่สนใจว่าตัวเองยังมีแค่ผ้าขนหนูพันรอบตัว ฉันจะออกไปแบบนี้ก็ได้ถ้าเขาลังเลที่จะเอาเสื้อผ้ามาให้ ฉันไม่สนใจอีกแล้ว ฉันอยากหายไปจากบ้านและชีวิตของเขาตลอดกาล เขาไม่มีสิทธิ์ได้แฮปปี้เอนดิ้งกับฉันหลังจากทำลายชีวิตฉัน“โรบิน เธอออกไปแบบนั้นไม่ได้” เขากรีดร้องวิ่งไปที่ประตู ขวางทางฉัน ฉันกลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธที่เพิ่งรู้ว่ามีอยู่ในตัวจนถึงตอนนี้“หลบไป ฉันไม่สนใจว่าจะใส่อะไร นายไม่ยอมคืนเสื้อผ้าให้ นายไม่ให้ฉันมีทางเลือกมากนัก”ฉันคำรามพร้อมหน้าบึ้ง ฉันจะเปลือยกายออกไปก็ได้ ฉันไม่สนใจจริง ๆ ฉันยอมให้โลกรู้จักความเปลือยเปล่าของฉันดีกว่าใช้เวลาอีกวินาทีกับชายฆาตกรคนนี้“ฉันส่งไปซักแล้ว ถ้าเธอให้เวลาฉันสักครู่ ฉันจะสั่งแดเนียลไปเอามาให้”“ไม่จำเป็น แค่หลบไป”“โรบิน เธอโกรธมากและอาจจะเกลียดฉันตอนนี้ แต่ขอร้อง อย่าไปแบบนี้ เธอแทบไม่กินอาหารเช้า ใกล้เที่ยงแล้ว เธอดูอ่อนแรง…”“ฉันไม่ต้องการอาหาร ฆาตกร หลบไปซะ เหี้ย!”“โรบิน” เขาเอ่ยชื่อฉันช้า ๆ ราวกับกำลังลิ้มรสในปาก ถ้าฉันไม่ได้เกลียดเขาขนาดนี้ ฉันคงละล

“ไปเที่ยวคืนนี้กันเถอะ” ฉันโพล่งออกไป ศีรษะของลาน่าชะงักขึ้น สีหน้าตกใจแผ่บนใบหน้า
“แน่ใจหรือ? เกือบเที่ยงคืนแล้วนะ” เธอพูด วางโทรศัพท์คว่ำลงบนกองเอกสารที่กระจายอยู่บนโต๊ะกาแฟ
“แน่ใจ ลาน่า ฉันอยากไปบาร์ที่เธอไปหาไว้หลายแห่ง ฉันอยากเมา”
“ฉันไม่คิดว่านั่นเป็นไอเดียที่ดี โรบิน เธอ…”
“ขอร้อง ฉันต้องการลืมเขา”
ลาน่าจ้องใบหน้าซีดของฉัน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง
“โอเค อืม ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ใส่ชุดเซ็กซี่หน่อย” เธอยิ้มให้ฉัน “ฉันจะบอกลูกไมค์ให้มารับ” ฉันพยักหน้า เดินขึ้นบันไดไปห้องตัวเองเป็นครั้งแรกในทั้งเดือนที่ฉันกักตัวเอง ฉันแต่งหน้า เปลี่ยนเป็นชุดยั่วยวน เป่าผมเป็นลอนสั่นไหว แล้วเดินไปห้องลาน่า ฉันอยู่ในอารมณ์ดุร้ายและอันตราย
“ว้าว!” ลาน่าโพล่ง “ชุดเจ๋งมาก ดูเซ็กซี่เลย” ฉันยิ้มให้เธอ
“เธอดูดีด้วย ไปกันได้หรือยัง?”
ฉันรอไม่ไหวแล้ว ฉันเบื่อการอยู่บ้านและซึมเซา ถ้าอยากฟื้นจากฝันร้ายนี้ มันอาจเริ่มที่บาร์ก็ได้ข้อความเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ลาน่า
“เขามาแล้ว” เธอประกาศ สอดเท้าใส่ส้นสูงแล้วคว้ากระเป๋าจากเตียง เธอจับข้อมือฉันด้วยมืออีกข้าง พาฉันออกจากห้องไปขึ้นรถของไมค์เราเดิน