Todos os capítulos de รัก หลงใหล ทรมาน: Capítulo 81 - Capítulo 90

จูบของเรารุนแรงขึ้น ขณะที่เขาพาเราไปพิงผนัง หลังฉันกระแทกเข้ากับมัน ฉันสอดมืออย่างเร่งรีบผ่านผมบลอนด์ของเขา อารมณ์คุ้นเคยพุ่งขึ้น ชดเชยวันที่เราห่างกัน ฉันกำลังทำอะไรอยู่? โอ้ ฉันรู้ดี ฉันถูกยกพิงผนังในบาร์ โดยมีลิ้นของอาชญากรพุ่งลึกเข้าไปในลำคอ ฉันเป็นความผิดหวังที่น่ารังเกียจ
“หยุด! วางฉันลง” ฉันพูด ฝืนให้เสียงแข็ง แต่ริมฝีปากถูกกลืนทันที ถูกดูด ฉันคราง ฉันจริงจังหรือ? ฉันย้ายมือข้างหนึ่งจากคอไปที่ใบหน้าเขา ผลักเขาออก
“แจ็ค ขอร้อง” เขากำท้ายทอยแน่น จนริมฝีปากฉันลึกเข้าไปในปากเขา มือที่ไร้ประโยชน์ของฉันหายจากใบหน้าเขากลับไปรอบคออีกครั้ง ฉันคราง ฉันรักและรังเกียจสิ่งนี้พร้อมกัน ฉันอยู่ไม่ได้โดยไม่มีเขา แต่ไม่อยากอยู่กับเขา ฉันอยากได้เขาอย่างสิ้นหวัง แต่ไม่อนุญาตให้ตัวเองทำ ฉันไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิงกับอารมณ์ที่ขัดแย้ง เขากดริมฝีปากบนปากฉัน พร้อมกับยื่นมือไปที่อก นวดและบีบด้วยฝ่ามือกว้าง เสื้อผ้าชั่วคราวขัดขวางการเคลื่อนไหวที่ราบรื่น ฉันห้อยศีรษะไปด้านหลังพร้อมเสียงคราง กลั้นความเสียวไม่อยู่ขณะที่เขาไล่จูบไปที่คอ ดำดิ่งเข้าไปในแอ่งและดูดผิว เขายังคงทรมานฉันแบบนี้จนเสียงขวดแตกดังขึ้น ทำใ

“ท้อง?” ฉันพูดซ้ำเป็นครั้งที่สี่ คำพูดนั้นยังไม่ยอมตกลงไปในจิตสำนึก ฉันรู้สึกชา ฉันเป็นไปไม่ได้ที่จะท้อง ฉันเป็นไม่ได้ ฉันสั่นหัวด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วสูดอากาศเข้าไปใหญ่ ๆ พระเจ้า ไม่! ฉันท้องไม่ได้ ฉันพยายามกลั้นน้ำตา แต่พวกมันมีใจเป็นของตัวเอง ไหลลงมาตามแก้มอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ฉันจ้องหมออามาราอยู่ ฉันจะทำยังไงดี? ฉันหมกมุ่นกับแจ็คมากจนลืมวันนัดเปลี่ยนยา ฉันรูดมือสั่นผ่านลอนผมหนา คำพูดของแจ็คก้องอยู่ในสมองที่วุ่นวายไม่หยุด
‘ฉันจะเป็นแผลเป็นที่เธอลบไม่ได้ เธอขูดฉันออกไม่ได้แม้จะพยายาม เพราะเบบี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไว้คนเดียว เธอติดกับฉันตลอดกาล’
ฉันติดกับแจ็คตลอดกาล!
ไม่! เป็นไปไม่ได้“ฉันคาดว่าจะได้เจอเธอตั้งแต่นัดหมายไว้ ทำไมถึงไม่มา?”
ฉันเงยหน้ามองหมออามาราด้วยสายตาที่เอ่อน้ำตา ฉันได้ยินคำพูดของเธอ แต่สมองไม่รับรู้ มองตรงไปเหนือไหล่เธอ
ทุกครั้งที่กะพริบตา ความทรงจำเกี่ยวกับแจ็คก็พุ่งขึ้นมา — ใบหน้าหล่อของเขา สัมผัสอ่อนโยนบนร่างฉัน นิ้วของเขาที่เย็ดหีฉัน พระเยซู!“โรบิน” ฉันรู้สึกสัมผัสเบา ๆ แล้วหันศีรษะไปหาหมออามาราอย่างรวดเร็ว กะพริบตาปัดสายน้ำตา
“โรบิน ฉันรู้ว่าเธอช็อก…”
“ฉ

ฉันขยับตัวอย่างกระวนกระวายภายใต้สายตาเข้มข้นของเขาที่มองเจาะทะลุ ฉันจะพูดอะไรดี? ฉันอ้าปากอย่างลังเลจะพูด แต่ก่อนที่คำไหนจะหลุดออกมา ฉันได้ยินเสียงหวานของลาน่า แล้วก็ผ่อนคลาย ครางด้วยความโล่งอก ตอนนี้ฉันยอมทำอะไรก็ได้เพื่อเธอ“ฉันมีความสัมพันธ์อยู่ แจ็ค ถึงจุดหนึ่งคนก็เริ่มคิดถึงลูก” ลาน่าพูดแทรก แจ็คค่อย ๆ ดึงสายตาจากฉันไปหาเธอ ยังดูไม่เชื่อและงงงวยมาก“จริงเหรอ?” เขาถาม หันสายตากลับมาที่ฉันอีก ทำไมต้องยืนยันซ้ำ?“จริง” ฉันกลืนน้ำลาย “นายควรไปแล้ว ขอร้อง” ฉันเลือกน้ำเสียงนุ่มและเบา ฉันไม่อยากอธิบายมากเกินไปแล้วพัวพันตัวเอง นางฟ้าของฉันเพิ่งช่วยไว้ ฉันจะไม่ทำให้พัง“โรบิน ฉันเพิ่งมา เรายังแทบไม่ได้คุยกัน และฉันกำลังจะตายจริง ๆ ฉันคิดถึงเธอมาก เบบี้” เขายังดูหล่อมากแม้ในสภาพโศกเศร้า ลอนผมบลอนด์ยุ่งเหยิงหล่นมาบังตาเล็กน้อย ฉันหน้าย่นในใจกับความสิ้นหวังของเขา แต่ไม่ยอมให้มันแตะดวงตา ฉันผ่อนคลายไม่ได้ ฉันต้องทำตามแผนให้สำเร็จ“ฉันไม่คิดถึงนาย ฉันอยากให้นายออกไป”“อย่าทำให้ฉันเป็นคนโง่ โรบิน เราทั้งคู่รู้ดีว่าฉันเป็นเจ้าของร่างกายเธอ”ไอ้หน้าด้านหยิ่งยโส! ฉันฟ่อ บิดใบหน้าด้วยความรังเกียจ“

ฉันพ่นลมแล้วทรุดตัวแผ่ลงบนเตียงของลาน่า วันนี้ฉันมาปรากฏตัวเองจริง ๆ ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ ฉันไม่อยากทำให้หมออามาราหงุดหงิดมากกว่าที่เคยทำไปแล้ว
มันเป็นวันยาวนาน ฉันหมดแรงกับการเดินทางไปโรงพยาบาล ข้อห้ามข้อควรทำ การตรวจนับไม่ถ้วน และภาระทางอารมณ์ทั้งหมด ฉันยังคัดค้านการอัลตราซาวด์ ฉันไม่อยากสร้างความผูกพันด้วยการเห็นทารกในครรภ์ ไม่เอาความรักลูกสุนัขหรือความรู้สึกใด ๆ ที่จะทำให้ฉันเปลี่ยนใจฉันเดินไปครัวหลังจากบทสนทนากับลาน่าเงียบลง เดินวนอยู่ใกล้ตู้เย็นขนาดใหญ่ จ้องเขม็ง พยายามคิดหาอะไรดื่มนอกจากน้ำ ทำไมฉันยังดื่มไวน์ไม่ได้ทั้งที่มีความแน่วแน่แล้ว? ฉันยืนหลังแอ่นพิงตู้เย็น จิบน้ำ เครื่องดื่มโปรดใหม่ของฉัน ก้มมองลงไปเห็นโทรศัพท์เต้นอยู่บนเคาน์เตอร์ สมองฉันรีบนึกภาพบรรยากาศหดหู่ของแจ็คเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่ฉันยืนอยู่จุดเดียวกันนี้ กินน้ำจากขวด การโทรไม่หยุดของเขาหยุดไปแล้ว และฉันหวังว่าจะรู้สึกดีขึ้น แต่ไม่ ฉันรู้สึกเจ็บปวดประหลาดของความผิดหวังและ…การถูกทิ้ง ความรู้สึกถูกทอดทิ้งที่แปลกประหลาด ถ้าจะพูดแบบนั้น เขาในที่สุดก็ปล่อยฉันไว้คนเดียว ทำตามที่ฉันต้องการ หรือคิดว่าต้องการ แต่แม้จะฟังด

ฉันนั่งรัดเข็มขัดอยู่ในมาเซราตีของลาน่า พร้อมจะออกเดินทาง วันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับฉัน และแม้ว่าฉันจะตั้งใจจะทำให้จบ ๆ ไป แต่ก็ไม่มีทางปฏิเสธได้ว่าร่างกายกำลังถูกปกคลุมด้วยความประหม่าและความตึงเครียด หัวใจฉันเต้นสะดุดเป็นพัก ๆ แล้วก็เร่งลมหายใจให้เร็วขึ้น ฉันหอบบ่อยกว่าที่นับได้ ฉันพร้อมสำหรับเรื่องนี้แล้วหรือยัง? หลังจากอ่านทุกอย่างเกี่ยวกับขั้นตอนนี้จนครบ ฉันยังรู้สึก…ลังเลอยู่บ้าง“เธอโอเคไหม?” ลาน่าถาม ฉันยักไหล่ ขยับตัวในที่นั่งอย่างอึดอัด “เธอรู้ใช่ไหมว่าไม่จำเป็นต้องทำ”“แต่ฉันอยากทำ” ฉันถอนหายใจ “ฉันยังไม่พร้อมมีลูก” ลาน่าพยักหน้า แต่ฉันรู้ว่าเธอยังมีอะไรอีกมากที่อยากพูด ฉันจะไม่ฟัง เธอบอกฉันมาแล้วนับล้านครั้งว่าไม่จำเป็นต้องทำแท้ง ว่ามีคนทั้งกองทัพและชุมชนพร้อมช่วยเลี้ยงลูก…รวมถึงตัวเธอเองด้วย แต่ฉันรู้ดีว่าตัวเองยังไม่พร้อม ทั้งทางจิตใจและร่างกายที่จะรับผิดชอบขนาดนั้นพอถึงโรงพยาบาล ความกระวนกระวายชุดใหม่ก็ท่วมท้นฉัน หมออามาราอนุญาตให้ลาน่าอยู่ด้วย แต่เธอปฏิเสธ ฉันเข้าใจเธอ เธอเกลียดการตัดสินใจของฉันที่จะทำตามขั้นตอนนี้ และมันก็ทำให้เธอเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่ในอีกด้านหนึ่ง เธอก็เ