جميع فصول : الفصل -الفصل 60

เขาอ้างเรื่องความปลอดภัย เพราะตอนนี้ตระกูลหานเริ่มเดินหน้าจัดการพวกโจรลักพาตัวและเรียกค่าไถ่แล้ว และรวมถึงปราบทุกคนที่ทำผิดกฎหมายแต่ยังลอยนวลในครั้งเดียว ทำให้ตอนนี้ในเมืองคนไม่กล้าทำผิดให้เห็นเด่นชัดนัก พวกหัวขโมยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่กล้า“เช่นนั้นก็ได้ค่ะ ฉันจะลองคุยกับทุกคนก่อน แต่หากพวกผู้ใหญ่อนุญาต คุณก็ห้ามขวาง” เธอต่อรองเขาและเชื่อมั่นว่าตัวเองต้องโน้มน้าวจิตใจเหล่าคุณปู่ได้แน่แต่เมื่อเอ่ยปากเข้าจริง ๆ กลับทำให้ทุกคนเห็นพ้องต้องกันกับสามีเสียอย่างนั้น ทำให้เธอเป็นหนึ่งเสียงที่น่าสงสารบนโต๊ะอาหาร แม้กระทั่งคุณแม่ที่เอ็นดูเธอก็ยังเห็นด้วยกับเขาให้ตายเถอะ นี่เขาไปตกลงกับพวกท่านก่อนหน้านี้หรือเปล่านะ“แม่ว่าอย่าเพิ่งไปทำเลยนะลูก แม่เป็นห่วง”คำพูดแสนสุภาพที่เหมือนเอาหมอนยัดด้วยขนห่านมาฟาดกลางหน้าผากยังไงยังงั้นเพ่ยถิงถิงยิ้มแห้งพลางหันไปมองสามีตัวดีที่กำลังนั่งจิ้มถั่วลิสงเข้าปากแบบไม่รู้ไม่ชี้…หึ…แน่ล่ะสิ ทำหน้าเหมือนสงสารแต่จริง ๆ เหมือนหมาแอบซ่อนกระดูกเอาไว้ทั้งร้ายและเจ้าเล่ห์ อ้างว่าห่วงแต่จริง ๆ แล้วต้องการรังแกเธอไม่หยุดไม่หย่อน เธอก็มีบางเรื่องที่เธอแอบทำโดยไม่บอกเขา“ขอบ

“นี่ป้าหลี่ขายโจ๊กมานานแล้วนะ หมิงมากินประจำตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่ร้านขายยาพี่ถง อร่อยอย่างนี้เลย หมิงกินสองชั่วโมงไม่หมดเลยนะ”เพ่ยถิงถิงขมวดคิ้วทันที โจ๊กอะไรกินสองชั่วโมงไม่หมดจนต้องถาม“ป้าหลี่ให้เยอะเหรอ”“เปล่าหรอก โจ๊กไม่หมดเพราะคุยเรื่องชาวบ้านอยู่น่ะสิ แต่รู้เรื่องคนอื่นหมดเลยนะ” “.....”! ปั๊ดโธ่ไอ้เราก็นึกว่าให้เยอะจนกินไม่หมด ที่ไหนได้มัวแต่คุยนี่เอง ป้าหลี่หากอยู่ในค่ายทหารไม่ได้ขายโจ๊กหรอกน่าจะขายข่าว เมื่อคิดได้ดังนั้นอยู่ ๆ เธอก็หัวเราะเสียงดังออกมาจนเสี่ยวหมิงสงสัย “พี่ถิงเป็นอะไรไป” “พี่แค่ดีใจน่ะ อยู่ค่ายทหารน่าเบื่อมากวัน ๆ ได้คุยแต่พี่สะใภ้ในค่าย อาหารก็ไม่อร่อย แต่นายพลหลี่ก็ยังจะให้พี่เข้าไปอยู่ข้างใน” เพ่ยถิงถิงบ่น เพราะเธอเบื่อหน่ายสุด ๆ ชักรู้สึกว่าตัวเองด่วนตัดสินใจแต่งงานไปหรือเปล่านะ เหมือนว่ายังใช้ชีวิตได้ไม่ดีเลย ก็มีพันธะเสียแล้ว “คนเราก็อย่างนี้...เอาเถอะเดี๋ยวหมิงจะสั่งสอนสหายหลี่ให้เองพี่ถิงไม่ต้องเป็นห่วง ไปกินโจ๊กเถอะ” เสี่ยวหมิงว่าพลางเลือกโต๊ะที่ห่างจากป้าหลี่สักหน่อย วันนี้หมิงมี

ยอมรับว่าเขารูปร่างดีมาก เป็นผู้ชายในฝันของผู้หญิงทุกคน แต่ทว่าเธอจะไม่ยอมหลงใหลกับรูปร่างเขาตอนนี้เด็ดขาด และยิ่งเห็นความเด่นนูนตรงเป้าแล้วก็ยอมรับเลยว่ามันชวนให้เธอหวั่นไหวไม่น้อย ตอนแรกที่ฟังพี่ถงว่าทำอย่างไรสามีถึงยอมอยู่ในโอวาท แล้วเธอก็ต้องยกมือทาบอกเมื่อวิธีนี้จะทำให้ผู้ชายยอมสยบแทบเท้า เธอเห็นว่าคุณชายใหญ่เหิงรักพี่ถงมากมายขนาดนั้น ย่อมต้องใช้ได้ผลกับสามีเธอแน่นอน ดังนั้นหากไม่ลองก็ไม่รู้ เพื่ออนาคตของเธอ ต้องเสี่ยงสักครั้ง ปลายนิ้วที่ตะไบเล็บจนมนสวยลากแผ่วเบาไปตามหน้าท้องก่อนจะรูดซิปกางเกงของเขาลง จากนั้นก็รั้งมันออกให้เหลือเพียงแค่ชั้นในสีดำที่รัดรึงส่วนแท่งเนื้อลำใหญ่เสียจนน่าอึดอัด หน้าอกของสามีเธอยามนี้กระเพื่อมแรงจากการหอบหายใจ ทั้งใบหน้าแดงก่ำลามจนถึงหน้าอก ทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนและเขายังไม่ได้ออกกำลังกายอีกด้วย “ถิงถิง...อื้อ...คุณกำลังจะทำอะไร” เขารู้สึกลำท่อนกลางกายกระตุกเร่งจนมันขยับไปมาอยู่ในกางเกงชั้นใน และอยากออกมาปลดปล่อย แต่ทว่าภรรยาสาวมัดมือเอาไว้จนทำให้ขยับไม่ได้ ทำได้เพียงขยับขาไปมา แต่ทว่าอีกคนทำ

แต่ทว่ามันก็ทำให้เธอเริ่มมีอารมณ์แล้วเช่นกัน เพราะร่างกายของเขาก็น่าหลงใหลเช่นกัน ดังนั้นเธอต้องรีบปิดเกมก่อนที่ตัวเองจะสติเตลิดแล้วปลดปล่อยเขาให้เข้าไปด้านใน เพราะนั่นหมายถึงแผนการที่วางเอาไว้พังพินาศ “ถิงถิงขอร้อง...” เขาเอ่ยออกมาอย่างทรมาน ตอนที่โดนจับจากฝ่ายตรงข้ามโดนซ้อมยังไม่ทรมานขนาดนี้ ภารกิจลับบางครั้งก็เอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายมากมาย แต่ทว่าไม่รู้สึกสิ้นหวังเหมือนโดนภรรยาทรมานสักนิด ให้ตายสิ พวกผู้หญิงพวกนี้ร้ายกาจจริง ๆ โดยเฉพาะผู้หญิงสวยอย่างภรรยา เอ่ยปากแต่ละคำเขาต้องตามใจพวกเธอ “ถ้ารับปากให้ฉันไปทำงานที่ร้านขนมปังฝรั่งเศส ฉันจะทำให้คุณสบายค่ะ” หมดแล้ว...เขาพ่ายแพ้เธอหมดรูป ตอนนี้ไม่ว่าขออะไรก็ต้องยอม เขารีบพยักหน้าทันที “ครับ...ผมยอมแล้ว คุณทำงานที่ร้านขนมปังก็ได้ ผมจะเป็นคนไปรับคุณเองทุกวันดีไหมครับ” เสียงของเขาแหบพร่าพร้อมกับบั้นเอวที่กระตุก เบา ๆ อยากมุดเข้าไปด้านในสักที และเหมือนเขาลงนรกมาจนสาแก่ใจภรรยาแล้ว เธอจับลำท่อนตั้งขึ้นก่อนจะยกสะโพกแล้วกดลงมา “อื้อ...” เขาครางในลำคอมันแ

เธอค้อนใส่เขาก่อนจะพากันไปกินข้าวเช้า แต่ทว่าบนโต๊ะอาหารมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกแล้ว โดยเฉพาะหลี่ เหวินอวี้ไม่ค่อยชอบใจนักที่ได้เห็นเจ้าอ้วนแต่เช้า“สหายหลี่เป็นอะไรเดินเหมือนคนแก่” เสี่ยวหมิงมากินข้าวเช้าที่บ้านหลี่ วันนี้เขาว่างจะมานั่งเล่นที่นี่กับพี่ถิง จะได้ไม่เหงา“ใครแก่เดี๋ยวเถอะ” หลี่เหวินอวี้เมื่อโดนเด็กบอกว่าแก่ยิ่งทำให้เจ็บใจนัก หรือว่าเขาแรงตกไปจริง ๆ นะไม่น่าใช่ แต่เมื่อคืนก็ทำสุดกำลังจริง ๆ“เฮ้อ...คนไม่ยอมรับความจริง” เสี่ยวหมิงบ่นแล้วก็ตักข้าวต้มกระดูกหมูกินอย่างเอร็ดอร่อยต่อไม่ใส่ใจนายพล หลี่สักนิด“แล้วนี่มาทำอะไรแต่เช้า”“มาหารือธุระกิจ” เสี่ยวหมิงพูดเหมือนคนที่กำลังเจรจาธุรกิจแบบหานอวี้เฉิงและพี่ใหญ่เหิงเจ้านี่มันเด็กที่ถงถงเก็บมาเลี้ยงจริงเหรอ ทำไมดูเหมือนเจ้าพวกนั้นนัก ราวกับร่างย่อของสองคนนั้นรวมกัน“นายจะชวนภรรยาฉันทำอะไรแผลง ๆ อีก”เสี่ยวหมิงไม่ตอบทั้งยังเคี้ยวข้าวให้หมดปากก่อนจะพูดขึ้น “ทำธุรกิจอย่าไว้ใจคนอื่นมากเกินไป”หน็อยเจ้าเด็กแก่แดดคนนี้ ให้ตายสิใครสั่งใครสอน“ด่าหมิงทางสายตาอีกแล้วนะ ถ้าด่าว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนก็เสียใจด้วย หมิงไม่มีพ่อแม่ไม่สะเทือน