Todos los capítulos de ฉันเป็นภรรยาจอมก่อกวนของนายพลหลี่ในปี 83 ล่ะ: Capítulo 61 - Capítulo 70

ซูซานเห็นว่าลูกสะใภ้ไม่ได้ตามลูกชายเข้าไปในค่ายทหาร ในใจลึก ๆ ยิ่งเป็นกังวล เธอเป็นภรรยาทหารมาก่อนย่อมรู้ดีว่าคนที่เนื้อหอมเหมือนสามีมักจะมีแมลงมาตอมเยอะ ยิ่งตอนนั้นเธอและสามีห่างกันเพราะว่าพ่อกับแม่ของเธอป่วย ทำให้มีข่าวลือมากมาย เธอจึงเตือนลูกสะใภ้สักคำ“ถิงถิงจะดีหรือลูกไม่ได้ตามพี่เขาไปนอนค้างที่ค่าย บางครั้งสามีภรรยาห่างกันจะทำให้เกิดปัญหาได้นะลูก”เพ่ยถิงถิงยิ้มให้แม่สามี เธอคิดว่าตัวเองไว้ใจสามีได้ ท่าทางเขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้อะไร แม้ว่าเขาจะหล่อมากแต่ท่าทางที่รักเธอมากทำให้เธอคิดว่าเขารักษาสัญญาลูกผู้ชายได้แน่“เราตกลงกันแล้วค่ะว่าตอนเย็นเขาจะมารับหนูที่ร้านขนม อีกอย่างไปอยู่ในค่ายเฉย ๆ ไม่มีอะไรทำหนูเบื่อมาก ๆ ค่ะ หนูชอบทำงานค่ะแม่หลี่”เธอดีใจที่ลูกสะใภ้เป็นคนขยัน แต่ทว่าเรื่องแบบนี้มันอ่อนไหวง่ายมาก ๆ หากพลาดเพียงนิดเดียว ความสัมพันธ์จะกลับคืนมาได้ยาก ยิ่งเหล่าภรรยาทหารลองได้นินทากันแล้วล่ะก็ทำให้คนที่โดนนินทาถึงกับนั่งไม่ติดเชียวล่ะเพ่ยถิงถิงรู้ว่าแม่หลี่หวังดีต่อเธอ แต่เธอไม่ใช่จะไม่เชื่อฟังแม่หลี่เสียทีเดียว ต่อให้บางวันเขากลับบ้านไม่ได้เธอก็ควรจะหาเวลาไปกินข้าวกลางวันก

หลี่เหวินอวี้เสียเวลาช่วยเหลือมี่เฟินอยู่ครู่ใหญ่ จนเขาเห็นว่าสายแล้วจึงรีบกลับบ้าน แต่เมื่อกลับบ้านกลับได้รู้จากคุณแม่ว่าถิงถิงไปหาเขาที่ค่าย แต่ทำไมไม่เจอกันนะเขาไม่มีเวลาคิดและโทรถามน้องสาวว่าตอนนี้ถิงถิงอยู่กับเธอหรือเปล่าแต่ทว่าก็ไม่มีใครรู้ว่าถิงถิงไปที่ไหน เขาตามหาจนทั่ววิ่งวุ่นวายไปหมด ทั้งร้อนใจด้วยกลัวว่าเธอจะเป็นอันตรายเพ่ยถิงถิงรู้สึกอารมณ์ไม่ดีบวกกับโรงเรียนเลิกพอดีจึงไปดักรอเสี่ยวหมิงหน้าโรงเรียน แล้วเด็กชายตัวอ้วนกับเด็กชายอีกคนหนึ่งที่สูงกว่าเขาก็เดินมาด้วยกัน เธอจึงเดินเข้าไปหา“อ่าวพี่ถิงเป็นอะไรไปทำไมทำหน้าอย่างนั้น”ถิงถิงมองหน้าเจ้าเด็กอ้วนที่เอาโน้นเอานี่มาให้เธอลองใหม่ ๆ สรรหาวิธีทำเงินมาให้เธอ แม้จะเป็นแค่เด็กแปดขวบแต่พอเวลาเธอมีปัญหาจริง ๆ กลับอยากมาหาเสี่ยว หมิงคนแรกเธอเบ้ปากจากนั้นรู้สึกอยากร้องไห้กับใครสักคน บวกกับช่วงนี้เหนื่อยและมีประจำเดือนทำให้อารมณ์แปรปรวนและอ่อนไหวต่อคำพูดคนได้ง่าย ๆ“เสี่ยวหมิง...ฮึก!”อยู่ ๆ เพ่ยถิงถิงก็สะอื้นจากนั้นน้ำตาที่คิดว่าจะไม่ไหลก็ไหลออกมาเฉย ๆ เธอไม่ใช่คนขี้แง แต่ว่าไม่รู้ร้องไห้ทำไมเหมือนกัน ความรู้สึกกลัวและอัดแน่นในอ

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ทว่ายังไม่ทันได้ไตร่ตรองอะไรมือของเธอก็ถูกรั้งออกไปเสียก่อน“อ๊ะ!”เธอตกใจแต่กลับไม่ได้ร้องออกมาเสียงดัง จากนั้นบรรยากาศในงานก็ปกติ เพียงแค่ว่าที่เจ้าสาวได้หายไปเท่านั้นหลี่เหวินอวี้ออกมารับแขก ทั้งสหายในกองทัพ ทั้งผู้บังคับบัญชาต่างมาแสดงความยินดีกับเขา และเขาก็รอวันนี้ให้มาถึงนานแล้ว“ได้ข่าวว่านายพลหลี่ลุ่มหลงภรรยาเห็นท่าทางจะจริง มีภรรยางดงามขนาดนี้เชียว” หนึ่งในผู้บังคับบัญชาที่เป็นสหายกับคุณพ่อหยอกล้อเขา เพราะตอนแลกของหมั้นนั้นเขามองเจ้าสาวของตนไม่วางตาแม้จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสักระยะหนึ่งแล้วเขาก็ไม่เคยมองว่าภรรยาของเขาสวยลดน้อยลงเลยสักวันวันแรกที่เจอกันติดใจเพียงใด วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มเติมคือความรักที่เขามีให้เธอจนล้นอกวันนี้น้องสาวบุญธรรมของเขามาสายเพราะติดงานเร่งด่วนที่จะส่งเสื้อผ้าขึ้นเรือไปขายยังฮ่องกง แต่เมื่อมาถึงก็ตรงมาหาเขาทันที“ยินดีด้วยค่ะพี่หลี่ นี่ของขวัญค่ะ แล้วเจ้าสาวไปไหนแล้วคะ” หนานหนานมาถึงก็ถามหานางแบบประจำห้องเสื้อของตัวเอง เธอเอารูปไปติดที่โรงงานและโรงเรียนสอนตัดเสื้อของตนเอง มีแต่คนอยากเห็นตัวจริงของพี่สะใภ้“ไปเปลี

หลี่เหวินอวี้ใบหน้ามืดครึ้ม เขามองไปทางมี่เฟินและพวกป้ารองแต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ แต่ทำไมเจ้าสาวของเขาหายตัวไปล่ะ เขาจะไม่พูดออกไปเด็ดขาดเพราะชื่อเสียงของภรรยาของเขาสำคัญที่สุด“ให้เธอพักให้ดีก่อนเถอะครับ เพิ่งกินยาหลับไปรออีกหน่อยผมค่อยไปดูอีกที อีกอย่างตอนนี้มีน้องสาวบุญธรรมของผมอยู่ด้วย คงช่วยดูแลเธอได้”หลี่เหวินอวี้อ้างน้องสาวบุญธรรมที่หายตัวไปด้วยกันเสีย อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ไปคนเดียว ยิ่งเพิ่มความเชื่อมั่นขึ้นไปอีกและที่สำคัญ สะใภ้ตระกูลหานใครกล้าสงสัยกัน ทั้งยังนึกว่าตระกูลหลี่เป็นอะไรทำไมคนถึงชอบจับตาดูกันนัก หรือว่าเพราะเรื่องในอดีตของเขาทำให้คนเหล่านั้นรอดูว่าวันใดเขาจะพลาดเกิดเป็นลูกหลานตระกูลทหารไม่ง่ายสักนิดเมื่อเหล่าแขกได้ยินเช่นนั้นก็แยกย้ายกันไปกินดื่ม เพราะอาหารวันนี้มีแต่ของดีทั้งนั้น ใครจะกล้าพลาดได้ล่ะ แต่ทว่าเหล่าผู้อาวุโสในบ้านเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติแล้วจากสีหน้าหลานชาย“เหวินอวี้พาปู่ไปห้องทำงานหน่อย มีเรื่องจะปรึกษาเล็กน้อย” เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปยังห้องทำงานที่ใครก็ไม่กล้าเดินตาม นอกจากคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นหลี่เหวินอวี้พยักหน

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากบันไดวนด้านบนอย่าง ช้า ๆ อย่างจงใจ ราวกับเจ้าของฝีเท้าไม่ได้รีบร้อนแม้แต่น้อย คล้ายกำลังเดินอยู่ในบ้านไม่ได้ไปที่ใดมาเพ่ยถิงถิงปรากฏตัวในชุดสีพีซที่หนานหนานตัดให้ก่อนหน้านี้ เป็นชุดที่เธอเคลื่อนไหวสบายขึ้นจากชุดในพิธีหมั้น และทำให้เธอสง่างามท่ามกลางแขกนับร้อย ๆ คนที่ปักหลักอย่างเหนียวแน่นไม่ยอมกลับก่อนจะตามมาด้วยเสียงหวาน ๆ ที่ทำให้ทุกคนในงานหันขวับไปทางเดียวกัน“มีคนเรียกฉันเหรอคะ?”เสียงนั้นดังพอจะฝ่าเสียงเอะอะโวยวายเบื้องล่างได้ และทำลายความสงสัยของแขกทั้งงาน ให้รับรู้อย่างกระจ่างชัดหญิงสาวในชุดลำลองเดินลงมาทีละขั้น ใบหน้าขาวนวลไร้เมคอัพจัดจ้าน แต่กลับสว่างวาบจนคนมองไม่วางตา การแต่งหน้าของเธอขับเน้นด้วยดวงตาคมที่ทอดมองลงมาอย่างไม่สะทกสะท้านราวกับว่าเธอไม่ได้หลบซ่อนแต่ตั้งใจจะให้ “การกลับมา” ของเธอเป็นการตบหน้าใครบางคนกลางงานที่เสียงดังที่สุดเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงซุบซิบ ทุกอย่างเงียบลงทันที ทุกคนต่างกลั้นหายใจราวกับภาพตรงหน้ามันตรงกันข้ามกับความคาดหวังของพวกเขาโดยสิ้นเชิงมี่เฟินที่ยืนขึ้นพยุงชายที่เมาก็พลันชะงัก แขกบางคนถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยคว