LOGINแต่งเข้าบ้านนายพลหลี่ว่าเหนื่อยแล้ว…แต่การจะรักษาหัวใจของเขาไว้ให้ได้เหนื่อยยิ่งกว่า!เพ่ยถิงถิงนางร้ายจากยุคปัจจุบันที่ฟื้นขึ้นมาในร่างหญิงสาวยุค 80 ที่กำลังจะถูกคลุมถุงชนกับนายพลหนุ่มสุดเย็นชา
View Moreตัดภาพไปที่สามหนุ่มที่ต้องเลี้ยงเด็กหนึ่งฝูง “พ่อพ่อ...จะเอากุ้งแบบที่น้าหมิงทำ” ตงตงกินกับข้าวฝีมือคุณพ่ออยากจะอ้วกมาก มันจืดสนิท “เสี่ยวหมิงย้ายหนีลูกไปแล้ว” “ไม่เอาจะเอาอาหารฝีมือน้าหมิง” ตงตงงอแง วันนี้แม่ก็ไม่อยู่พ่อก็ทำอาหารไม่อร่อย แล้วน้อง ๆ ก็ซนจนเขาปวดหัว “ตงตงไม่งอแงสิ” หานอวี้เหิงที่นาน ๆ จะได้อยู่กับลูกสักครั้ง แต่ทุกครั้งเสี่ยวหมิงก็อยู่ด้วยยกเว้นครั้งนี้ หลี่เหวินอวี้ก็เช่นเดียวกัน ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าที่ไม่เจอแม่มานานครึ่งวันแล้วก็งอแงคุณปู่คุณย่าก็เอาไม่อยู่ เขาลางานเพราะภรรยาไม่ว่างเลี้ยงลูกแล้วสภาพเหมือนผ่านสมรภูมิมายาวนาน จนรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้ “ภรรยาเลี้ยงลูกยังไงไม่เหนื่อยกันนะ...แต่ก็คิดได้อย่างหนึ่งเช่นกัน หรือว่าเขาควรจะชวนพี่ใหญ่เหิงดี” แต่ว่าอีกคนที่ไม่รออะไรทั้งนั้น พาเหล่าลูก ๆ ที่ซนเหมือนลิงจับวางเหมือนปูใส่กระด้งมาบีบแตรที่หน้าบ้านของเสี่ยวหมิงทันที ปี๊น ๆ เสียงแตรดังหน้าบ้านและคนเฝ้าประตูก็เปิดให้รถเข้ามาจอดด้านใน พร้อมกับเสียงกระโดดโลดเต้นของหรงหรง “ว
หนานหนานออกแบบเสื้อผ้าใหม่เพื่อพวกเราสามคน ดังนั้นย่อมไม่มีเหล่าสามีที่มาทำตัวก่อกวนในวันลองเสื้อผ้ากัน เพราะเสื้อผ้าที่เธอออกแบบโชว์สัดส่วนมาก ๆ จนเหล่าสามีต้องหึงเป็นแน่ ที่สำคัญคืนนี้มีงานประมูลของ “อู้หู...นี่มันแบบที่ฉันใส่ตอนก่อนตายเลยนี่ ทันสมัยสุด ๆ” “ใช่เลยถิงถิงใส่สวยมากเลยนะ” หนานหนานวัดตัวและตัดออกมาอย่างพอดิบพอดี ส่วนถงถงที่มองดูชุดใหม่แล้วก็ชอบเช่นกัน เธอไม่ค่อยได้แต่งตัวเท่าไหร่นัก วันนี้จึงอยากจะเหมาทุกแบบกลับบ้านเลย “พวกเราจะเป็นสาว ๆ ผู้นำแฟชั่นค่ะ ” หนานหนานบอกเสียงใส บ้านของถงถงเป็นเหมือนจุดศูนย์รวมก็จริง แต่วันนี้พวกเขามาปักหลักที่บ้านของเสี่ยวหมิง ใช่แล้วเสี่ยวหมิงตัดสินใจย้ายออกมาเพราะเบื่อเหล่าพี่เขยที่ชอบเอาเด็ก ๆ มาทิ้งไว้ให้เลี้ยงแล้วก็พาพี่สาวทั้งสามคนไปเที่ยว ส่วนอาเหล่ยก็ออกมาอยู่กับหมิงด้วยกัน เพียงแต่วันจันทร์ถึงศุกร์หมิงก็แค่ต้องนอนคนเดียวในบ้าน ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็จะมีอาเหล่ยกินข้าวกับเสี่ยวหมิงด้วยเท่านั้นเอง แต่อย่ากังวลว่าหมิงจะเหงา เพราะว่าตอนเช้าหมิงมีสหายที่กินข้าวเช้า
“ปู่หานครับหมิงอยากได้บ้าน” (จะเอาบ้านไปทำไม ปล่อยเช่ารึ) “หมิงอยากย้ายออกจากบ้านพี่เขยแล้ว หมิงเหนื่อย” ปลายสายนอกจากไม่ว่าอะไรแล้วยังหัวเราะ ทั้งฟังที่เสี่ยวหมิงบ่นจนจบก่อนจะวางสายไป เสี่ยวหมิงได้ระบายแล้วก็ดีขึ้น นอนกระดิกเท้าบนเตียงนอนก็ได้ เตียงนอนของหมิงกว้างมากสั่งทำเป็นพิเศษด้วย กลิ้งแปดตลบก็ไม่หลุดจากเตียง ดังนั้นการพักผ่อนที่ดีที่สุดคือการนอน ร่างกายเจ้าเด็กสิบขวบนอนหลับอย่างสบายใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ จนกระทั่งรู้สึกถึงแรงถีบที่หน้าจนต้องลืมตาขึ้น “อื้ออะไรกันเนี่ย” เสี่ยวหมิงขยี้ตาแล้วปรากฏว่ามีเท้าเล็ก ๆ ของเจ้าเสี่ยวเป่าค้างไว้บนหน้าของเขาโดยที่ปากยังคาบขวดนมนอนพริ้มตาหลับ อีกข้างมีต้าเป่าที่นอนอยู่เหมือนกัน ถัดออกไปเป็นสองแฝดของพี่หนานหนาน หรงหรงกับชิงชิง และปิดท้ายที่ตงตงนอนหันหัวไปที่ปลายเตียง และน้องชายน้องสาวของตงตง โอ๊ยให้ตายเถอะ พวกพี่เขยนี่ยังไงกันนะ ทำเองแล้วให้เป็นภาระหมิงแล้วออกไปเที่ยวกัน คอยดูนะกลับมาหมิงจะคิดบัญชีค่าเลี้ยงลูกให้ครบทุกคนเลยคอยดู สุดท้ายพ่อบ้านหมิงสุดหล่อก็ต้องต
หยางเหล่ยไปเรียนมัธยมแล้วซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ เขาเลือกเรียนที่นี่เพราะเป็นอันดับหนึ่งของเซี่ยงไฮ แต่ว่าต้องอยู่ห่างจากเสี่ยวหมิงก็เหงาเหมือนกัน “อาเหล่ยไม่ต้องคิดถึงหมิงมากนะ เดี๋ยวหมิงจะให้คนของพี่เขยส่งอาหารมาให้บ่อย ๆ” เสี่ยวหมิงนั่งรถมาส่งพี่ชายตัวเองที่โรงเรียนประจำในตอนเย็นวันอาทิตย์ แล้ววันจันทร์ก็เริ่มเปิดเรียนเพื่อเตรียมพื้นฐานแล้ว ส่วนเสี่ยวหมิงยังปิดเทอมอีกหนึ่งเดือน เพราะจะขึ้นเป็นพี่ประถมห้าแล้ว ดังนั้นหมิงว่างทุกวัน นอกจากจะจ้างคนบริหารกิจการของตัวเองที่ขยันสร้างเอาไว้แล้ว หมิงก็ไม่มีอะไรทำ ดังนั้นวันนี้คือวันพักผ่อน หมิงจะนอนจิบน้ำส้มที่สวนหลังบ้านให้สบายใจเลยล่ะ แต่เมื่อรถมาจอดที่หน้าบ้านก็เห็นขบวนรถมากมายจอดยาวเสียจนหมิงต้องลงรถแล้วเดินเข้าบ้าน ไกลก็ไกลจนอยากจะบ่นพี่เขยสักทีว่าทำไมไม่เอาบ้านมาไว้ข้างหน้าแล้วทำที่จอดรถด้านหลัง แต่เมื่อมาถึงแล้วหมิงแทบถอยหลังเมื่อได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเจ้าเด็กพวกนี้ “นี่พี่เฉิง พี่เหวินอวี้ ขนลูก ๆ มาเล่นที่บ้านพี่เขยหมดเลยหรือไง...ให้ตายสิ” หมิงเลือกจะเดินถอยหลังเ











