All Chapters of Ang Inosente Kong Minamahal (SSPG): Chapter 101 - Chapter 110

Inakala ko na pababayaan na ako ni Mike. Ngunit, paghawak niya ng kamay ko ang ginawa niya. "I will give you time. But, always remember. If I said your mine. You are really mine na talaga." Malambing niya itong sinagot. Kahit paano ay nakahinga rin ako ng maluwag. "Gusto mo bang umuwi na?" mahinang tanong niya. Iniling ko ang ulo ko. "Hindi na muna Mike. Gusto ko kasi kumustahin si Margie. Pwede ko ba siyang makita?" pag-aalinlangan ko. "Natatakot ako sa lola niya. Kaya, parang hindi ko rin kaya. Naguguluhan ako Mike kung ano ang gagawin ko," malungkot akong napayuko. Subalit, hindi ko naman naramdaman na galit sa akin si Mike. "Sasamahan kita kung talagang gusto mong pumasok." Kahit paano ay napangiti pa rin ako ng kunti. Ilang saglit ay tuloy-tuloy na kaming nagtungo upang pumunta sa kwarto kung na saan sina Margie. Naka-alalay Langa ko sa wheelchair ni Mike. Habang umaandar kami ay ramdam na ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. Ngunit, patuloy ko pa rin pinipilit na palak

Pinasunod ako ni lola sa labas ng kwarto. Nang huminto siya ay napahinto rin ako. Malalim niya akong binigyan ng tingin. Dahilan na mas lalo pa akong kinabahan. "Gusto mo maging maayos ang lahat 'di ba Shasha?" seryosong tanong nito. "Opo, kung pwede po. Gusto ko po humingi ulit ng tawad sa lahat ng mga nangyari. Hindi ko po inaasahan na ganito talaga ang kalalabasan," nakayuko kong paliwanag. "Simple lang naman ang gusto ko." Napa-angat ako ng tingin at tumitig ng deretso sa mga mata niya. Seryoso ang kaniyang titig, walang halong biro. "Lumayo ka kay Mike at hahayaan ko ang mga ginawa mo sa apo ko. Pero, kung hindi mo magagawa ang gusto ko. Hahayaan mong ipakulong kita," sabay ngisi ni lola. Halos namuo agad ang luha ko sa mga mata ko. "Bakit? Siguro naman walang mali sa gusto ko. Kung tutuusin maliit lang ang pabor ko sa 'yo. Mamili ka lang, lumayo ka kay Mike o hahayaan mong ipakulong kita?" pag-uulit nito. Sekretong napakuyom ang kamao ko. Gumulo ang isipan ko. Hin

"Maraming salamat po miss. Mabuti na lang bumalik sa akin ang pera," umiiyak na wika ng babaeng nanakawan kanina. Samantalang deretsahan na ipinasok ng mga pulis ang magnanakaw sa selda. "Sige, walang anuman. Huwag mo na lang ipagkalat na tinulungan kita," sabay mapait kong pagngiti. "Opo, salamat ulit." Mahigpit na yumakap sa akin ang babae dahil sa labis niyang pasasalamat. Ngumiti lang ako. Nang binitawan niya ako. Maayos na akong nagpaalam. Pagkaalis ko sa presento, malungkot ko itong binigyan ng tingin. "Siguro nga, tinadhana na makulong ako. Tinadhana na palagi akong nasa madilim na lugar. Kaya naman, ngayon pa lang siguro ko, kailangan ko ng magdisisyon. Hindi pwedeng, idamay ko si Mike sa problema ngayon," sabay tulo ng luha ko. Naglakad ako na tila may sumasalubong sa akin na malalamig na karayom at deretsahan na bumabaon sa puso ko. MIKE POV "What do you mean by that? Are you telling me na hindi ko pwedeng kunin si Alexa para tulungan ang kompanya natin?!" I sh

"Madali lang akong kausap Shasha. Kaya hindi mo kailangan makiusap sa akin ng ganyan," seryosong tugon ni Lola. Hindi ako nagsalita, dahil ko kinakabahan na ang puso ko. Kasi, paano kung hindi ko kayanin doon sa loob ng presinto? Pero, kahit na gano'n, nangingibabaw pa rin naman sa akin ang kalagayan ni Mike."Alam mo ba Shasha, kung hindi mo sinabi sa akin ngayon ang desisyon mo. Baka mas lalo pang kumalat ang tungkol sa ginawa mo kay Margie. Dahil sa 'yo, nagkakagulo ngayon sa loob ng kompanya ni Mike. Dinadamay nila si Mike dahil may kasama siyang kriminal. Siguro naman, hindi mo hahayaan na lumala pa ang gano'ng sitwasyon?" Halos manginig ang labi ko na marinig ko. Ganito na pala ang nangyayari doon. Kasalanan ko ang lahat! "Kung nagkataon na hindi ka dumating ngayon dito. Baka, nareport ko na sa media ang ginawa mong kasalanan. Iba ako magalit Shasha. Dahil wala akong pinipiling kalabanin," mariin niyang dagdag. Napalunok ako ng sarili kong laway. Nanginginig ang buo kong kataw

Maaga akong lumabas sa bahay ni Mike. May kung sino naman ang sumalubong sa akin sa gate. Nagpakilala sila bilang tauhan ng lola ni Margie. Kaya naman malungkot akong sumama pa rin sa kanila. Gayunpaman, pinilit ko pa rin ang piliin na ngumiti kahit mabigat ang pakiramdam ko. Pinasakay nila ako sa kulay puti na van. Tahimik lang ako sa loob habang sila ay nagtatawanan. Hindi ko nga maintindihan kung ano ang mga pinag-uusapan nila. Sapagkat wala rin akong interest na makinig pa sa mga usapan nila. Habang tuloy-tuloy ang andar ng van nakatingin lang ako sa ibaba, sa paa ko. Inaalala ko ang lahat ng mga ala-ala namin ni Mike kagabi. Kahit iyon lang ay masaya na ako. Pero, hindi pa rin umaalis sa isipan ko hanggang. ngayon kung ano ang magiging reaksyon ni Mike. Pero, hindi naman ako basta-basta umalis sa bahay. Dahil naglagay ako ng sulat sa mesa doon sa loob ng sarili kong kwarto. Nakasulat roon ang mensahe na alam kong masasaktan siya. At wala akong ibang pagpipilian kundi ang gawin i