Todos os capítulos de Maid for the Boss (SPG): Capítulo 91 - Capítulo 100

AMBER Alas-una na ng madaling araw pero hindi pa rin ako makatulog. Ilang beses na akong pumikit at humiga pero bumabalik lang sa isip ko ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Dalawang linggo na akong umiiwas kay Haven at kahit ginagawa ko ang lahat para hindi siya makita, hindi ko naman kayang pigilan ang sarili kong isipin siya. Kaya sa halip na pilitin pang matulog, bumangon ako sa kama at dahan-dahang lumabas ng kuwarto. Maingat akong naglakad sa hallway para walang ingay. At nang makarating ako sa likod na bahagi ng bahay, naisipan kong pumunta sa garden. Kailangan ko lang siguro ng hangin at kaunting oras na mag-isa para maayos ko ang sarili ko. Pagdating ko roon, umupo ako sa isang maliit na bench na malapit sa mga halaman. Tahimik ang paligid at mahina lamang ang ilaw mula sa mga garden lamp. Napatingin ako sa lugar kung saan madalas akong nagdidilig ng mga halaman noon at hindi ko napigilang maalala ang mga pagkakataong kasama ko si Haven. Naalala ko kung paano niya

AMBERKINABUKASAN, MASIGLA AT MAY ngiti ako sa labi nang magising. Tumalon-talon ako sa kama dahil kagabi ay nadiligan na naman ako ni Haven. Hindi ko mapigilang mapangiti habang naaalala ko ang nangyari sa garden. Pero bago ako lumabas ng kuwarto ay inayos ko muna ang mukha ko. Ayokong may makapansin na masaya ako, lalo na si Madam Gina. Kaya ilang beses akong humarap sa salamin at pinilit na alisin ang ngiti sa labi ko bago ako tuluyang lumabas.Pagdating ko sa kusina, nagsimula na akong maghanda ng mga gagamitin para sa almusal. Kumuha ako ng mga plato at baso at inilagay sa mesa habang iniisip kung makikita ko ba si Haven. Pero bago pa man ako makapaghanda nang maayos, narinig ko ang boses ni Madam Gina mula sa likuran ko.“Amber.”Napalingon ako.“Yes po, Madam?”“Anong ginagawa mo?”“Maghahanda po sana ako ng almusal.”“Hindi mo muna gagawin iyan.”Bahagya akong napakunot-noo.“May ipapagawa po ba kayo?”“Oo. At sana huwag ka nang magtanong nang magtanong dahil simple lang naman

AMBERPagsapit ng gabi, pakiramdam ko ay ubos na ubos na talaga ang lakas ko. Natapos ko naman ang lahat ng ipinagawa sa akin ni Madam Gina, pero parang pati katawan ko ay sumuko na sa pagod. Masakit ang balikat at likod ko, nanginginig ang mga binti ko at mabigat na mabigat ang mga paa ko habang naglalakad ako palabas ng laundry area. Gusto ko na sanang dumiretso sa kuwarto pero kailangan ko munang pumunta sa sala para kunin ang ilang gamit na naiwan ko roon.Dahan-dahan akong naglakad papunta sa sala habang nakahawak sa dingding sa ilang pagkakataon para hindi ako mawalan ng balanse. Halos wala na akong gana kahit sa pagkain dahil ang gusto ko na lang ay makahiga at makatulog. Pagdating ko sa hallway, bigla kong naramdaman na parang umiikot ang paligid. Napahinto ako at pumikit sandali. Pero nang imulat ko ulit ang mga mata ko ay malabo pa rin ang paningin ko. Para bang biglang nagdilim ang paligid at hindi ko na maayos na makita ang mga bagay sa harapan ko.Humawak ako sa gilid ng

HAVENKinabukasan, pumunata agad ako sa opisina dahil ayokong manatili muna sa mansion. Simula kagabi, hindi pa rin mawala sa isip ko ang nangyari kay Amber. Hanggang ngayon ay naiinis pa rin ako dahil hinayaan ni Grandma na pagtrabahuhin siya nang halos buong araw kahit halatang pagod na siya. Hindi ko rin makalimutan kung gaano siya kahina nang saluhin ko siya. At kung gaano kabigat ang pakiramdam ng katawan niya nang dalhin ko siya sa kuwarto niya.Nakaupo ako sa likod ng desk at sinusubukang magtrabaho nang bumukas nang malakas ang pinto ng opisina.Pag-angat ko ng tingin, nakita ko si Daddy na galit na galit habang papalapit sa mesa ko.“Haven, ano ba ang iniisip mo? Bakit mo sinagot ang lola mo dahil lang sa isang kasambahay? Alam mo ba kung gaano kalaking problema ang ginawa mo kagabi? Narinig ko mula kay Mommy na nakipagtalo ka sa kanya sa harap ng mga tao sa mansion! At hindi mo man lang inisip kung sino ang nakakarinig sa inyo?!”Ibinalik ko ang hawak kong ballpen sa mesa ba

AMBERTahimik lang ako habang nasa byahe kami. Nakatingin ako sa bintana habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko. Hindi ko na pinipigilan dahil sobrang bigat ng pakiramdam ko matapos akong paalisin sa mansion. Paminsan-minsan ay sumusulyap sa akin si Richard habang nagmamaneho, pero hindi muna siya nagsasalita.Pagkaraan ng ilang minuto, marahan siyang nagsalita.“Amber, huwag ka ng umiyak nang ganyan. Alam kong masakit ang nangyari, pero hindi ibig sabihin na wala ka nang ibang mapagpipilian. Makakahanap ka rin ng bagong trabaho, at kung kailangan mo ng tulong sa paghahanap, sabihin mo sa akin.”Pinunasan ko ang mga luha ko at bahagyang ngumiti.“Salamat, Richard. Hindi ko lang talaga alam kung paano ako magsisimula ulit. Iniisip ko si Mama at si Noah, lalo na ngayon na wala na akong trabaho. Hindi ko alam kung paano ko babayaran ang mga kailangan namin.”“Huwag kang mag-alala…makakahanap ka rin ng mabait na amo. Huwag mong isipin lahat ngayong araw dahil lalo ka lang masasaktan.