Semua Bab ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Bab 121 - Bab 130

เจียงจือเซี่ยเม้มริมฝีปาก ลังเลเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าถาม “พี่ใหญ่ พี่คิดว่าเป็นไปได้ไหม...ที่พ่อกับแม่จะมีลูกอีกคนอยู่ข้างนอก?”เจียงถิง “...?”นี่มันคำถามอะไรกัน?เขามองใบหน้าเล็ก ๆ ที่จริงจังของเพศเมีย พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเจียงจือเซี่ยกะพริบตามองเขาปริบ ๆจะโทษที่เธอคิดมากก็ไม่ได้ ถ้าเกิดเป็นพล็อตลูกสาวตัวจริงกับองค์ชายตัวปลอมขึ้นมาล่ะ?แม้เจียงถิงจะอายุมากกว่าเธอสิบปี อายุไม่ตรงกัน แต่ก็ไม่แน่นี่นา?หรือนางเอกอาจเป็นองค์หญิงที่พลัดพรากไปอยู่ข้างนอก?เนื้อเรื่องน้ำเน่าซ้ำซากก็ต้องเผื่อใจคิดไว้บ้างสิเจียงถิงมองใบหน้าขาวอมชมพูของเธอ แล้วรู้สึกคันไม้คันมือเขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง บีบแก้มเธอเบา ๆ มองเพศเมียที่ปากจู๋เล็กน้อยและเบิกตากว้างอย่างตกใจเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังออกมาจากลำคอ “ในหัวเธอคิดอะไรอยู่กันแน่?”เจียงจือเซี่ยดิ้นขัดขืนเล็กน้อย แต่ดิ้นไม่หลุดมือนั้นบังคับให้เธอหันกลับมา สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น“หลังจากราชินีเพศเมียรับฉันเป็นลูก ก็มีลูกเพียงสองคน ฉันเห็นพวกเธอเกิดมากับตา ไม่มีคนอื่นแน่นอน”เจียงจือเซี่ยทำปากจู๋ พูดเสียงอู้อี้ว่า “อ๋อ ฉันรู้แล้วพี่ใหญ่ พี

เจียงจือเซี่ยเดินออกจากประตูพระราชวังด้วยใบหน้าแดงก่ำ สายตาหลุกหลิก ฝีเท้าก้าวเร็วจี๋ ราวกับมีอะไรไล่ตามอยู่ข้างหลังเจียงหวยพิงรถรออยู่นาน พอเห็นน้องสาวเป็นแบบนี้ เครื่องหมายคำถามก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นในหัวเป็นอะไรไป?ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถาม เจียงถิงก็เดินตามออกมาติด ๆพี่ใหญ่ยังคงทำหน้าเย็นชา แต่แววตากลับเข้มจนน่ากลัวเจียงหวยหุบปาก ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ก่อนมองเจียงจือเซี่ยด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจอุตส่าห์เป็นฝ่ายเข้าไปใกล้ชิดพี่ใหญ่ก่อน แต่กลับโดนดุเหรอ?ดูสิ โดนดุจนโมโหหน้าแดงไปหมดแล้วพี่ใหญ่ก็เหมือนกัน กับน้องสาวจะอ่อนโยนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าขรึม ใครเห็นแล้วจะไม่กลัว?เจียงหวยถอนหายใจ เปิดประตูรถ “ขึ้นรถเถอะ พี่รองไปส่งเอง”ขณะมองน้องสาวก้มหน้ามุดเข้าไปในรถ จู่ ๆ คอเสื้อของเขาก็ตึงขึ้นทั้งตัวถูกหิ้วถอยหลังไปสองก้าว เขาหันไปมองพี่ใหญ่ด้วยสีหน้างุนงง“?”เจียงถิงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฉันไปส่ง”เจียงหวย “???”เขายังไม่ทันตั้งตัว พี่ใหญ่ก็นั่งลงบนที่นั่งคนขับ ประตูรถปิดดัง “ปัง” รถลอยฟ้าทะยานขึ้นและบินออกไปทันทีเจียงหวยยืนตากลมหนาวอยู่ที่เดิมด้

ซูถงเวยตายแล้วตายด้วยน้ำมือขององค์หญิงซูเฉินนั่งอยู่บนพื้น แผ่นหลังแนบติดกับกำแพงแน่นเขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิงแต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนั้นเพราะเพศเมียในอ้อมกอดของเขากำลังตัวสั่น“ซูเฉิน...” เสียงของเจียงจือเซี่ยอู้อี้อยู่ตรงอกเขา แฝงความสั่นเครือที่กลั้นไม่อยู่ “ไป...ให้ไกลกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม...”พูดพลาง เธอก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มอีก ราวกับอยากยัดตัวเองเข้าไปในร่างของเขาให้ได้ฮือออ แม่จ๋า! ฉันฆ่าคนแล้ว!!เมื่อกี้ที่บอกว่าจะฆ่าเธอ ก็ไม่ได้คิดจะฆ่าจริง ๆ สักหน่อย ทำไมถึงขาดใจตายไปได้ล่ะ!เจียงจือเซี่ยไม่เหลือท่าทีบ้าคลั่งเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว พอนึกว่ามีศพอยู่ไม่ไกล แถมยังขาดใจตายด้วยมือของตัวเอง ก็กลัวแทบตายเธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหลือบมองไปทางเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบซุกหน้ากลับลงไปเร็วกว่าเดิม ทั้งร่างยิ่งสั่นหนักขึ้น“ฮือออ...”เธอเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย เรื่องนองเลือดที่สุดที่เคยทำก็คือฆ่าไก่ฆ่าปลา แต่ตอนนี้กลับฆ่าคนเป็น ๆ ตาย!!!ซูเฉินเห็นเธอกลัวแทบตาย แต่ยังดื้อแอบมองครั้

ฆ่าเพศเมียชนชั้นสูง ฆ่าญาติร่วมสายเลือด ไม่ว่าข้อไหนก็เพียงพอให้เขาติดคุกหลายสิบปีเจียงถิงยังคงไม่พูดอะไรเขาเพียงทำหน้าเย็นชา ยกมือเหวี่ยงเอกสารออกมาหนึ่งแผ่น สองแผ่น สามแผ่น... โยนเอกสารทั้งปึกลงบนโต๊ะทีละแผ่นซูเฉินก้มลงมองบนเอกสารเหล่านั้นเต็มไปด้วยภาพใบหน้าของผู้ตายที่มีสภาพน่าสยดสยอง ทั้งหมดล้วนเป็นคนที่ตายด้วยมือของเขาผู้อาวุโสตระกูลซู สามีอสูรของซูถงเวย และคนในตระกูลที่เคยรังแกเขาในสถานพักฟื้นเจียงถิงมองเขาอย่างเย็นชา “นายคิดว่าฉันสืบเรื่องพวกนี้ไม่เจอเหรอ?”ซูเฉินหลับตาลงแน่นอนว่าเขารู้ ขอเพียงราชวงศ์คิดจะสืบ ก็ต้องสืบเจอแน่นอนก่อนหน้านี้ที่เขากล้าลงมือ เพราะคนเหล่านี้ไม่ได้สำคัญมากพอ ขอเพียงไม่ทิ้งร่องรอยให้เห็น เพศผู้ตายไปไม่กี่คนก็ไม่มีใครเอิกเกริกตามสืบแต่การที่เจียงถิงทำแบบนี้ ก็เท่ากับกำลังบอกเขาอย่างชัดเจนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขารู้ทุกอย่างซูเฉินลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น“องค์ชายใหญ่คิดจะจัดการผมยังไง?”น้ำเสียงของเจียงถิงเจือความโกรธ “นายควรถามตัวเองว่า ยังจะสร้างปัญหาให้เธออีกแค่ไหน”“นายอาศัยฐานะสามีเอกขององค์หญิงก่อเรื่

เธอเพิ่งจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ริมฝีปากก็ถูกปลายนิ้วกดไว้แล้วคลึงเบา ๆชายหนุ่มจ้องเธอเขม็งด้วยสายตาที่แฝงแรงกดดันอย่างรุนแรง“เธอมาขอให้ฉันช่วยเรื่องอดีตคู่หมั้น อย่างน้อยก็ต้องมีอะไรตอบแทนบ้างไม่ใช่เหรอ?”เจียงจือเซี่ยพูดไม่ออกทำไมฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้?แม้เรื่องจะเป็นแบบนั้นจริง แต่ทำไมพอเขาพูดออกมาแล้วถึงให้ความรู้สึกต้องห้ามแรงขนาดนี้??เธอยังไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มตรงหน้าก็ก้มลงมาเรียกร้องสิ่งที่ต้องการด้วยตัวเองแล้วทันทีที่ปลายนิ้วผละออก ริมฝีปากอุ่นก็แนบลงมาอย่างรวดเร็ว“อื้อ——”เจียงจือเซี่ยเบิกตากว้างอย่างทำอะไรไม่ถูก ยกมือผลักเขาตามสัญชาตญาณแต่น่าเสียดายที่แรงแค่นั้นของเธอแทบไม่มีผล ยิ่งอีกฝ่ายใช้ริมฝีปากและลิ้นรุกล้ำง้างแนวฟันอย่างดุดัน แข้งขาของเธอก็อ่อนแรงทันทีเจียงจือเซี่ยถูกจูบจนมึนงง ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียวใครบอกว่าพี่ใหญ่เย็นชา?ต่อให้เป็นคนเย็นชาแค่ไหน ริมฝีปากก็ยังอุ่นอยู่ดี!เจียงถิงดื่มด่ำกับมันอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยกลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ในปากทำให้เขาสบายไปทั้งตัว เขากลืนกินและดูดซับมันอย่างละโมบเขาเป็นคนที่พอมีเป้าหมายแล้วก็จะล