Todos los capítulos de ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Capítulo 141 - Capítulo 150

“อ๊ะ...ใช่สิ ข่าวก็รายงานมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”ผู้ทรงอิทธิพลลึกลับตรงข้ามยกมุมปาก เอ่ยอย่างสนอกสนใจ “ช่วงนี้องค์หญิงคงอารมณ์ไม่ค่อยดีสินะ? ให้ฉันจัดคนว่าง่ายสักสองสามคนมาคอยปรนนิบัติองค์หญิงที่ถนนมืดดีไหม?”เจียงจือเซี่ยกะพริบตาเธอเข้าใจแล้วแต่เธอไม่สนใจพวกตัวท็อประดับแนวหน้าของถนนมืดที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะจริง ๆเธอยิ้มพลางปฏิเสธอย่างสุภาพ “ฉันไม่สนใจเรื่องนี้ นายรีบช่วยฉันตามหาคนดีกว่า ถ้ามีข่าวต้องบอกฉันด้วยนะ”เธอกำลังร้อนใจอยากตามหานางเอกต้นฉบับอยู่นะแต่หนิงอี้ไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ“คู่หมั้นคนนั้นขององค์หญิงพลังจิตเสียหาย คงน่าหมดสนุกมากสินะ? รอบตัวไม่มีคนอื่นที่เข้าตาบ้างเลยเหรอ?”เจียงจือเซี่ยชะงักเธอเหลือบมองเข้าไปใต้ฮู้ดสีดำสนิทของชายตรงหน้าหน้ากากเย็นเยียบปิดบังใบหน้าของอีกฝ่ายไปกว่าครึ่ง เผยเพียงคางขาวเนียนเล็กน้อย กับริมฝีปากแดงสดที่ดูเย้ายวนทำไมรู้สึกว่าน้ำเสียงนี้...คุ้นหูจัง?เธอยังคงท่าเดิม จ้องอีกฝ่ายอยู่หลายวินาทีหนิงอี้ใจหายวาบหรือว่าเขาหยั่งเชิงชัดเกินไป?ยังไม่ทันที่เขาจะพูด เพศเมียตรงหน้าก็สาวเท้าพรวดเข้ามาหลายก้าว ก่อนยกมือหมายจะเปิดส

เจียงจือเซี่ยตื่นขึ้นมาก็ดีใจสุด ๆเสี่ยวไป๋กลับมาแล้ว!จิ้งจอกขาวขนฟูนอนขดอยู่ปลายเตียง ใช้หางใหญ่ฟูฟ่องพันรอบตัวจนขดเป็นก้อน ซุกหัวอยู่ข้างใน กำลังหลับสนิทเจียงจือเซี่ยเกือบกรี๊ดออกมา ค่อย ๆ คลานเข้าไป แล้วขยับเข้าไปมองใกล้ ๆขนของเสี่ยวไป๋ขึ้นเต็มแล้ว ขาวราวหิมะ เพียงแต่ดูเหมือนจะผอมลงต้องเพราะอยู่ข้างนอกกินไม่อิ่ม ถึงได้กลับมาแน่ ๆเจียงจือเซี่ยสงสารจับใจหูของจิ้งจอกน้อยขยับ มันปรือตามองเธออย่างเนือย ๆ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเจียงจือเซี่ยชะงักไปกับสายตาเย็นชานั้นทำไมรู้สึกว่าเสี่ยวไป๋...ไม่เหมือนเดิม?หนิงอี้หลับตา พยายามแกล้งหลับอย่างเต็มที่เมื่อวานกว่าเขาจะหาโอกาสแอบเข้าวิลล่าหลังนี้ได้ก็แทบแย่ ตั้งใจจะตามเจียงจือเซี่ยในร่างจิ้งจอกขาว เพื่อลองดูว่าจะหาซูเฉินเจอไหมถ้ายังไม่มียาอีก เขาคงปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่นไม่ได้จริง ๆเจียงจือเซี่ยค่อย ๆ ลงจากเตียง แล้ววิ่งออกไปอย่างตื่นเต้นไม่นาน เธอก็ถือจานประณีตเข้ามา วางไว้ข้างเตียง แล้วมองจิ้งจอกขาวด้วยแววตาคาดหวัง“เสี่ยวไป๋ มากินข้าว!”หนิงอี้ก้มลงมองในจานมีอาหารสัตว์หลายอย่างวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบหนิงอี้ “.

นี่มันสวยเกินไปแล้ว!!ทันทีที่ลงจากแคปซูลลอยฟ้า เจียงจือเซี่ยก็อุ้มเสี่ยวไป๋วิ่งออกไป แล้วหมุนตัวหนึ่งรอบบนชายหาด“ว้าว——”เธอตื่นเต้นจนยกเสี่ยวไป๋ขึ้นมาฟัดสองที “เสี่ยวไป๋ดูสิ! ทะเลสีชมพู! ต่อไปที่นี่ก็เป็นของฉันแล้ว!”หนิงอี้ถูกเขย่าจนเวียนหัว ร้อง “อิง” อย่างหมดแรงตอนนี้เขาอยากรีบกลับไปอย่างเดียวไม่รู้ว่าเจียงจือเซี่ยจะเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่นานแค่ไหน ถ้าอยู่นาน ทางตระกูลหนิงไม่รู้ว่าจะวุ่นวายกันขนาดไหนเจียงจือเซี่ยเห็นเสี่ยวไป๋ดูซึม ๆ นึกว่ามันเมาพาหนะ จึงรีบอุ้มมันให้มั่นแล้ววิ่งเข้าไปในวังภายในวังมีเสาระเบียงแกะสลัก โคมระย้าคริสตัลเปล่งแสงนวล จากหน้าต่างทุกบานมองเห็นคลื่นทะเลสีชมพู เหล่าคนรับใช้ยืนสองฝั่งต้อนรับอย่างนอบน้อมเจียงหลินเห็นลูกสาวร่าเริง ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ชอบไหม?”เจียงจือเซี่ยพยักหน้ารัว ๆ “ชอบ! ชอบมาก!”เธอยิ้มพลางลูบศีรษะลูกสาว “ชอบก็ดี กลับไปแล้วจะให้พ่อของลูกโอนสิทธิ์ปกครองให้”เจียงจือเซี่ยได้ยินก็มีความสุขจนแทบจะบินได้เจียงถิงยืนอยู่ไม่ไกล มองท่าทางดีใจของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเจียงเสวี่ยเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ตั้งแต่ลงจอดก็คอยมองส

ดังนั้นเธอจึงได้แต่ล้มเลิกความคิดที่จะว่ายน้ำอย่างเต็มที่ในทะเลสีชมพูของสวย ๆ ล้วนมีพิษสินะ...เทอร์มินัลดังขึ้นหนึ่งครั้งลู่เจวี๋ยตอบข้อความมา บอกว่าเพิ่งฝึกเสร็จ พร้อมชมว่าเขตดาวอ้ายเอ่อร์สวยมาก[องค์หญิง คิดถึงคุณจัง…]ตามมาด้วยสติกเกอร์ลูกหมากลิ้งไปมาเจียงจือเซี่ยถูกความน่ารักของเขาทำเอาใจอ่อน จึงบอกอย่างใจกว้างว่า [ที่นี่เป็นของฉันแล้ว ต่อไปเวลานายมีวันหยุด ฉันจะพานายมาเที่ยวได้ตลอด!]ลู่เจวี๋ยตอบกลับทันที [องค์หญิงจะกลับเมื่อไหร่?]เจียงจือเซี่ยตอบ [อีกสักสองวัน คงอยู่ไม่นาน ครั้งนี้แค่มาดูเล่น ๆ]เธอเปิดฟังก์ชันถ่ายภาพของเทอร์มินัล ยิ้มตาหยีให้กล้อง ชูสองนิ้วเป็นรูปตัว “V” แล้วส่งให้ลู่เจวี๋ยจากนั้นเธอกลอกตาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนส่งรูปนั้นให้เฉินลี่เพื่อนสาวอีกคนเฉินลี่แทบจะตอบทันที ส่ง “กรี๊ดดด” มารัว ๆ[องค์หญิงออกไปเที่ยวไม่พาฉันไปด้วย! ที่นี่ที่ไหนเนี่ย สวยขนาดนี้!]เจียงจือเซี่ยอวดอย่างเชิด ๆ [เขตดาวของฉันเองนะ~ ไว้ฉันพาเธอมาเที่ยวด้วยกัน]เฉินลี่ [รายงานองค์หญิง! พร้อมเสมอค่ะ!]เจียงจือเซี่ยหัวเราะออกมา พอดีกับที่ลู่เจวี๋ยตอบกลับลู่เจวี๋ย [เดิมทีคิ

ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น เจียงจือเซี่ยก็แอบหลบหน้าเจียงถิงโชคดีที่พี่ใหญ่ดูเหมือนจะยุ่งมาก หรืออาจเป็นเพราะราชินีเพศเมียอยู่ด้วย เขาจึงไม่ค่อยปรากฏตัว และไม่ได้จงใจเข้าใกล้เธอบางครั้งบังเอิญเจอกันที่โต๊ะอาหาร เจียงจือเซี่ยก็กินไม่กี่คำ ก่อนหันหลังวิ่งหนีไปเวลาออกไปเที่ยว เจียงถิงก็พาองครักษ์ตามมาคุ้มกัน ส่วนเธอก็เกาะติดราชินีเพศเมีย ไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองอยู่ตามลำพังเวลาอยู่ตามลำพัง เธอก็อุ้มเสี่ยวไป๋หลบกลับห้อง ไม่ออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกทำแบบนี้อยู่หลายครั้ง เจียงถิงจะไม่สังเกตเห็นได้อย่างไรราชินีเพศเมียดีอกดีใจกับท่าทางเกาะติดของลูกสาวจนหน้าชื่นตาบาน ไม่ทันสังเกตเลยว่าสีหน้าของลูกชายคนโตมืดครึ้มขึ้นเรื่อย ๆคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็คือเจียงเสวี่ยหลังจากได้เห็นอีกครั้งว่าองค์ชายใหญ่เพิ่งนั่งลง องค์หญิงสามก็เผ่นหนีไป เจียงเสวี่ยก็อดถามไม่ได้ จึงถามราชินีเพศเมียเสียงเบา “พี่ องค์หญิงทะเลาะกับองค์ชายใหญ่เหรอ?”ราชินีเพศเมียเงยหน้ามอง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย “อาจจะมั้ง ไม่เป็นไร เด็ก ๆ กระทบกระทั่งกันนิดหน่อย เป็นเรื่องปกติ”จู่ ๆ เจียงถิงก็ลุกขึ้น ก้าวขายาวจากไปอย่างรวดเร็ว