All Chapters of ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Chapter 161 - Chapter 170

เจียงถิงถือสเปรย์ยาพ่นลงบนลำคอของเธอ ส่วนลู่เจวี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ ใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ เกลี่ยยาให้เบา ๆเจียงจือเซี่ยถูกขนาบอยู่ตรงกลาง มองเจ้าหมาป่าตัวโตทางซ้ายที่ส่งสายตาน้อยอกน้อยใจ ก่อนหันไปมองพี่ใหญ่ทางขวาที่แม้จะไร้สีหน้า แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดต่ำอย่างยิ่ง มุมปากของเธอก็กระตุกเล็กน้อยสองคนนี้เข้าขากันดีจริง ๆ“พวกพี่อย่าโกรธเลย เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ ตอนนั้นซูเฉินไม่ได้สติ…”เจียงถิงเพียงตอบรับเรียบ ๆ ว่า “อืม”แค่เดาก็รู้ว่าชายเผ่ากวางคนนั้นไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาก็อดหึงไม่ได้อยู่ดีส่วนคนที่หึงไม่แพ้กันก็คือลู่เจวี๋ยหลังทายาเสร็จ เขาก็กอดองค์หญิงอย่างว่าง่าย สูดกลิ่นหอมอันคุ้นเคยเข้าไปลึก ๆ จนในที่สุดอารมณ์จึงค่อยสงบลงเจียงถิงเบือนสายตาหนีด้วยสีหน้าเย็นชาเจ้าลูกหมาป่านี่เวลาอยู่ข้างนอกทั้งแยกเขี้ยวขู่ ทั้งดุร้าย แต่ตอนนี้กลับดูเป็นคนละตัวโดยสิ้นเชิงเขาลุกขึ้นยืน ก่อนกำชับไว้ประโยคหนึ่ง“พักผ่อนให้ดี”พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปเขาต้องไปหาคนมาศึกษาดอกไม้สีขาวดอกเล็กนั่น แล้วยังต้องไปตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับเพศเมียระดับสูงที่เพิ่งหาเจอช่วงนี้อีก ไม่มีเวลามาแข่งกันอยู่ที

เจียงถิงนั่งอยู่ตรงที่นั่งหัวโต๊ะ สายตาเย็นเยียบ“ร่างพลังจิตที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ หมายความว่ายังไง?”เหล่านักบำบัดของกองทัพที่ยืนเรียงกัน ฉายผลวิเคราะห์ข้อมูลชุดสุดท้ายขึ้นบนจอแสง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึง“ดอกไม้นี้มีพลังจิตของเพศเมียแฝงอยู่ภายใน”“ใช่ แต่ก็แตกต่างจากพลังจิตของเพศเมียทั่วไป พลังนั้นมีคุณลักษณะจำเพาะ”“เพียงแต่สภาพของมันตอนนี้ น่าจะเทียบเท่ากับเพศเมียวัย 5-10 ปี ยังไม่เติบโตเต็มที่”ยิ่งเจียงถิงฟัง แววตาก็ยิ่งหนักอึ้ง“ลักษณะเฉพาะตัว?”นี่คืออะไร?หัวหน้านักบำบัดเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ“องค์ชายใหญ่ เชื่อเรื่องคู่ลิขิตไหมครับ?”เจียงถิงขมวดคิ้วเล็กน้อยนักบำบัดกล่าวต่อ “ยิ่งเพศเมียมีระดับสูง ก็ยิ่งเลือกคู่มาก โดยปกติจะพิจารณาจากระดับและความเข้ากันได้ของพลังจิตเพศผู้”“แต่หากมีระดับสูงถึงขั้นหนึ่ง ก็จะเกิดคุณลักษณะจำเพาะนี้ นอกจากเพศผู้ที่เป็นคู่ลิขิตแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายมีระดับและความเข้ากันได้ทางพลังจิตสูงแค่ไหน เพศเมียก็จะไม่ยอมรับ”“และผู้ที่เคยได้รับการปลอบประโลมจากเพศเมียประเภทนี้ ก็จะเหมือนเพศผู้ที่ทำพันธสัญ

แต่ว่า ดอกไม้สีขาวดอกเล็กกินได้มากขึ้นทุกครั้ง ครั้งนี้ตอนปลอบประโลมซูเฉิน ช่วงแรกเห็นชัดว่ายังกินไม่อิ่ม แต่ต่อมาจู่ ๆ กลับกินไม่ยั้ง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?เจียงจือเซี่ยรู้สึกงุนงงเล็กน้อยคิดอยู่นานก็คิดไม่ออก จึงได้แต่เรียกคนมาซ่อมหน้าต่างก่อนจะปล่อยให้ลมโกรกเข้าบ้านผ่านรูใหญ่ขนาดนี้ตลอดไม่ได้หรอกมั้ง?บ่ายวันนั้น ราชวงศ์ไม่เพียงส่งคนมาซ่อมหน้าต่างให้ แต่ยังส่งองครักษ์มาทั้งกองอีกด้วยหัวหน้ากองบอกว่าเป็นคำสั่งขององค์ชายใหญ่ ให้มาคุ้มครองความปลอดภัยขององค์หญิงเจียงจือเซี่ยมองเหล่าองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอย่างเป็นระเบียบอยู่หน้าประตู รู้สึกอึดอัดอยู่เล็กน้อยเธอรู้ว่าพี่ใหญ่ทำเพื่อเธอ แต่ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า...ตัวเองเหมือนถูกปกป้องมากเกินไปหน่อยเธอส่ายหัว ตัดสินใจจัดการเรื่องเร่งด่วนที่สุดก่อนเจียงเสวี่ยเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจียงจือเซี่ยออกจากบ้าน โดยไม่ยอมให้องครักษ์ตามไปด้วยเธอแวะไปบ้านเฉินลี่ก่อน เปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีดำ แล้วขึ้นรถลอยฟ้าคันที่ดูไม่สะดุดตาที่สุดของเพื่อนสนิทเฉินลี่มองเธออย่างกังวล “องค์หญิง คุณจะไปถนนมืดอีกแล้วเหรอ?”ครั้งก่อนองค์หญิงมาที่บ้าน ก็เปลี่ยนเป็น

หลังเหล่าดอกไม้สีขาวดอกเล็กกินอิ่ม เจียงจือเซี่ยก็นอนคว่ำอยู่บนตัวลู่เจวี๋ยอย่างอิ่มเอมเจ้าหมาป่าตัวโตหุ่นดี แถมร่างกายยังอุ่น เธอสบายจนขี้เกียจพูดอะไรออกมาลู่เจวี๋ยถูกกระตุ้นจนดวงตาแดงก่ำ เขาเลียริมฝีปากเบา ๆระหว่างป้อนอาหารให้ร่างพลังจิต พลังจิตของเขาก็ได้รับการชำระและปลอบประโลมเช่นกัน ความรู้สึกสบายแผ่ซ่านไปทั่วร่างเขาเคยใช้ชีวิตใกล้ชิดกับองค์หญิงอยู่ตลอด เมื่อถูกกลิ่นหอมโอบล้อมมานานก็ค่อย ๆ ชินขึ้นมาก จึงยังพอฝืนระงับความกระสับกระส่ายไว้ได้แต่ความปรารถนาบางอย่างที่เขาข่มไว้ไม่อยู่ก็ยังเอ่อล้นขึ้นมาเสมอยิ่งเพศเมียในอ้อมแขนยังเป็นคนที่เขาหวงแหนที่สุดด้วยแล้วเขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงค่อย ๆ ก้มหน้าลง ทำใจกล้าคิดจะทิ้งรอยไว้บนตัวองค์หญิง“ปัง ๆ ๆ——!!”จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเจียงจือเซี่ยลุกขึ้นอย่างงุนงง แล้วเดินไปเปิดประตูใครกันกล้ามาเคาะประตูบ้านพักส่วนตัวขององค์หญิงแบบนี้?ทันทีที่เปิดประตู เธอก็ชะงักไป“มะ...แม่?!”ราชินีเพศเมียยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าค่อนข้างเย็นชาเจียงเสวี่ยตามอยู่ด้านหลัง ยังแสร้งทำเป็นเกลี้ยกล่อมว่า “พี่ อย่าโกรธนักเลย บางทีองค์หญิงอา

ตรงนี้มีทั้งหมดสี่คนคำพูดเดียวของเจียงจือเซี่ยทำเอาอีกสามคนอึ้งไปแม้แต่รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของเจียงเสวี่ยก็ฝืนไว้ไม่อยู่ สีหน้าบนใบหน้าอวบอ้วนบ่งบอกชัดเจนว่าเห็นว่าเรื่องนี้เหลวไหลสิ้นดีราชินีเพศเมียชะงักงัน “เซี่ยเซี่ย ลูก...ลูกรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”ลู่เจวี๋ยเองก็ชะงักงันไปเหมือนกันเขาราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ ก้มมององค์หญิงอย่างไม่อยากเชื่อสะ...สามีเอก?!เพศเมียตรงหน้ากำมือเขาแน่น ราวกับจะดึงเขาขึ้นจากเหวลึก ไม่ยอมคลายมือแม้แต่น้อยเจียงจือเซี่ยยังคงจ้องเจียงเสวี่ยไม่วางตายามเธอมีสีหน้าเย็นชา จึงมองออกว่าคิ้วตาของเธอคล้ายราชินีเพศเมียอยู่ไม่น้อย ความน่าเกรงขามของเชื้อพระวงศ์พลันเผยออกมาทันที“ทำไม? เจ้าเมืองเจียงเสวี่ยคิดว่าสามีเอกขององค์หญิงอย่างฉัน ไม่คู่ควรให้เธอทำความเคารพงั้นเหรอ?”มุมปากของเจียงเสวี่ยกระตุก ก่อนฝืนยิ้ม “องค์หญิง อย่าล้อเล่นเลย นี่...นี่มันทาสนักโทษนะ...”“องค์หญิงอย่างฉันบอกว่าเขาเป็น เขาก็เป็น” เจียงจือเซี่ยตัดบทอย่างเอาแต่ใจและวางอำนาจ “เธอเป็นใครกัน ถึงมีสิทธิ์มาตั้งคำถาม?”พูดจบ เธอหันไปมองราชินีเพศเมีย แววตาเผยความรู้สึกผิดอย