All Chapters of ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Chapter 201 - Chapter 210

ขนตาของเด็กหนุ่มสั่นไหว ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นไม่มีวี่แววง่วงงุนแม้แต่น้อย มองเธอด้วยแววตาใสกระจ่าง“องค์หญิง ตื่นแล้วเหรอ?”เจียงจือเซี่ยถึงได้เข้าใจ ยิ้มพลางลูบใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขา “อ๋อ ที่แท้นายแกล้งหลับเหรอ?”ลู่เจวี๋ยเอียงหน้าไปคลอเคลียฝ่ามือเธอตามความเคยชิน ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มแหบ“เปล่า ผมก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน”ที่จริงแล้ว เขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืนหลังรู้ว่าเจียงถิงทำพันธสัญญากับองค์หญิง เขาก็ยิ่งโหยหาทุกวินาทีที่ได้อยู่กับองค์หญิงเขาเองก็อยากเอ่ยถามองค์หญิงอย่างหน้าด้าน ๆ ว่า จะทำพันธสัญญากับเขาได้ไหมแต่เขาไม่กล้า ถ้าองค์หญิงเอ่ยขึ้นมาว่าจะให้เจียงถิงเป็นสามีเอกล่ะ?เจียงจือเซี่ยไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดฟุ้งซ่านเรื่องพวกนี้ เธอจับเขาไว้มองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะจูงมือเขาออกจากห้องนอนพอเข้าห้องอาหาร ก็เห็นซูเฉินยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารเขารับอาหารเช้าที่ 666 ยื่นให้ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันไปมองด้วยสายตาอ่อนโยน“องค์หญิงตื่นแล้วเหรอ? มากินอาหารเช้าสิ”ลู่เจวี๋ยที่เดินตามหลังองค์หญิงสูดหายใจลึก มุมปากกระตุกอย่างแรงหมอนี่ก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ

ลู่เจวี๋ยสบกับสายตาของจิ้งจอกตัวนี้ที่แฝงความเห็นใจอยู่ราง ๆ ก่อนขมวดคิ้วอย่างงุนงงทำไมเขารู้สึกว่าจิ้งจอกตัวนี้ดูมีความเป็นมนุษย์มากกว่าตอนเจอครั้งก่อน?ซูเฉินกลับไม่ได้สนใจจิ้งจอกตัวนี้มากนัก แต่ท่าทางดีใจของเพศเมียกลับสะกิดใจเขาเข้าเขาจ้องจิ้งจอกบนเบาะ ก่อนมองลู่เจวี๋ยองค์หญิงเหมือนจะชอบอะไรที่มีขนนุ่มฟูมาก แต่ร่างสัตว์ของเขากลับไม่มีลักษณะแบบนั้นเขากวางของเผ่ากวางก็ไม่ได้ดูดี ดูท่าวิธีใช้ลักษณะของร่างสัตว์ดึงดูดองค์หญิงคงไม่ได้ผลเขาครุ่นคิดว่าควรเป็นสถานการณ์แบบไหน ถึงจะเหมาะให้ตัวเองก้าวออกจากสถานะ “เพื่อน”ตอนนั้นเอง ประตูใหญ่ของบ้านพักก็ถูกกระแทกเปิดดัง “ปัง!”“เซี่ยเซี่ย! เซี่ยเซี่ย เป็นยังไงบ้าง?!”เสียงร้อนรนดังขึ้นพร้อมกับศีรษะที่มีผมยุ่งเหยิงโผล่พรวดเข้ามาลู่เจวี๋ยกับซูเฉินระแวดระวังขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณแต่พอเห็นชัดว่าเป็นใคร ต่างก็ยืนตรงทำความเคารพ“องค์ชายรอง”เจียงหวยที่เดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อยรีบร้อนพรวดเข้ามา ไม่แม้แต่จะมองพวกเขา ตรงดิ่งไปหาน้องสาวทันที“พี่รอง? พี่มาได้ยังไง...”เจียงจือเซี่ยหันไปอย่างประหลาดใจ ก่อนตกใจกับสภาพของพี่รองแต่ยั

แน่นอนว่ากล่องใส่หัวคนพวกนั้นไม่ได้ถูกนำเข้าไปในท้องพระโรงของวังหลวงอู๋จ้านกับเจียงถิงยืนอยู่หน้าคุก แล้วเทหัวพวกนั้นออกมากองต่อหน้าเจียงเสวี่ย ให้เธอระบุตัวทีละคนเจียงเสวี่ยตกใจจนเสียสติไปตรงนั้นทันที“อ๊ากกก! เอาออกไป! รีบเอาออกไป! ฉันไม่รู้จัก! ฉันไม่รู้จักสักคน!”ในคุก เพศเมียที่อ้วนผิดปกติสั่นไปทั้งตัวราวกับเปิดโหมดสั่น เอาแต่หดตัวอยู่ตรงมุม ไม่ยอมมองหัวที่โชกเลือดเหล่านั้นเธอไม่ได้แค่รู้จัก แต่ยังรู้จักพวกเขามาหลายปีแล้วด้วยซ้ำ!ครั้งก่อนที่เธอเห็นใบหน้าเหล่านี้ ยังเป็นตอนลอบทำธุรกรรมกับพวกเขาที่ดาวไห่หลาน แต่ตอนนี้หัวของพวกเขากลับกลิ้งอยู่แทบเท้าเธอทีละหัว แต่ละใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสยดสยองและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จนเธอขวัญกระเจิง!เป็นไปได้ยังไง! สหพันธรัฐบ้าไปแล้วเหรอ?! ดยุกตั้งมากมายขนาดนี้ถูกฆ่าหมดเลยเหรอ?!แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ? เธอยังหวังให้ดยุกพวกนี้ช่วยเธออยู่นะ!ภายในคุกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น อู๋จ้านขมวดคิ้วอย่างรู้สึกไม่สบาย“ดูเหมือนทางสหพันธรัฐจะไม่ได้โกหก”เจียงถิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเมินหัวคนที่กลิ้งอยู่ข้างเท้าอย่างเฉยเมย“นอกจากนี้ มู่หัวเย

เมื่อได้ยินพี่ใหญ่พูดแบบนี้ เจียงจือเซี่ยก็รู้สึกปลอดโปร่งใจขึ้นไม่น้อยนั่นสิ สหพันธรัฐจะมีสิทธิ์ยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องภายในจักรวรรดิได้ยังไง“งั้นสหพันธรัฐเอาหลักฐานความผิดมาจริง ๆ เหรอ?”“อืม”“งั้นเรื่องที่เจียงเสวี่ยก่อกบฏก็แน่นอนแล้วใช่ไหม?”“อืม”เจียงจือเซี่ยยกมุมปากขึ้น เงยหน้ามองเขาอย่างคาดหวัง “ฉันประหารเจียงเสวี่ยด้วยมือตัวเองได้ไหม?”หลังพูดจบ เธอก็เห็นอารมณ์บางอย่างที่อ่านไม่ออกเอ่อล้นขึ้นในดวงตาดำสนิทของชายหนุ่ม“เรื่องใครจะเป็นคนประหารเอาไว้ก่อน เธอลองบอกมาก่อน” ชายหนุ่มผู้มีโครงหน้าเกือบสมบูรณ์แบบก้มลงเข้าใกล้ น้ำเสียงยังคงราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ฟังก็รู้ว่ามีนัยอันตรายแฝงอยู่“ข้อมูลชุดนั้นมาจากไหน?”“เธอไปดาวไห่หลาน ที่จริงแล้วคิดจะทำอะไรกันแน่?”“วันนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจียงเสวี่ยถึงพยายามลอบสังหารเธอ?”เจียงจือเซี่ย “……”ดีมาก คำตอบของทุกคำถามล้วนทำให้พี่ใหญ่โกรธได้ทั้งนั้นเพศเมียเงียบไปทันทีเจียงถิงยิ่งมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคาดเดา แขนที่โอบเธออยู่กระชับขึ้นเล็กน้อยตั้งแต่แรกเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ต่อให้เจียงเสวี่ยถูกยั่วจนเสียสติ ก็ไม่มีท

เจียงถิงมองดวงตาเป็นประกายของเธอ แววตาไหววูบเล็กน้อยนอกประตูลู่เจวี๋ยกับซูเฉินยืนอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้พูดอะไรเจียงหวยมองประตูด้วยความกังวลเล็กน้อยเวลาพี่ใหญ่ดุคน แม้แต่เขายังกลัวจนใจฝ่อ น้องสาวคงไม่ถูกดุจนร้องไห้หรอกนะขณะที่กำลังคิดอยู่ ประตูก็เปิดออกเจียงจือเซี่ยอุ้มจิ้งจอกน้อยเดินออกมาจากข้างใน โดยมีเจียงถิงสีหน้าเรียบเฉยเดินตามหลังมาเจียงหวยรีบเข้าไปหา มองสำรวจน้องสาวด้วยสีหน้ากังวล “เซี่ยเซี่ย ไม่เป็นไรใช่ไหม?”ดูเหมือนจะไม่เป็นไร น้องสาวไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไรลองมองพี่ใหญ่อีกที...อืม จากสีหน้าของพี่ใหญ่ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าอารมณ์ดีหรือไม่ดีเจียงถิงยกสายตาขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายตาหยุดอยู่ที่ลู่เจวี๋ยซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆก็เพราะเขา เพศเมียถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องอันตรายขนาดนั้นหว่างคิ้วของลู่เจวี๋ยกระตุกเล็กน้อย รู้สึกว่าครั้งนี้เจ้าหมอนี่ดูเหมือนจะไม่ได้กำลังยั่วยุเขาเจียงหวยรู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ แต่คิดไม่ออกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลตรงไหนจู่ ๆ พี่ใหญ่ก็บีบแขนเขาไว้“กลับวังหลวง แม่กับพ่อรอเจอนายอยู่”พอเจียงหวยได้ยิน สีหน้าก็ห่อเหี่ยวลงทันที“ผมเพิ