All Chapters of ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Chapter 211 - Chapter 220

เขาหันไปมองอู๋จ้าน แล้วถามยิ้ม ๆ “ฝ่าบาท ผมมาด้วยความจริงใจนะ ถ้าเพราะเรื่องนี้ทำให้จักรวรรดิกับสหพันธรัฐต้องรบกันอีกครั้ง คงไม่คุ้มเลย ว่าไหม?”อู๋จ้านหัวเราะเย็นชา “สหพันธรัฐของพวกนายรบไม่ไหวแล้วเหรอ?”เดิมทีเป็นเพียงคำพูดเย้ยหยัน แต่อีกฝ่ายกลับพยักหน้าอย่างจริงจังมากเขาชี้ไปที่เจียงเสวี่ยในห้องขัง “ใช่ ทรัพยากรไม่พอใช้ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องขโมยหรอก”เจียงเสวี่ยสะดุ้งเฮือกไม่ได้ เธอจะยอมรับผิดไม่ได้ หากข้อหาทรยศต่อจักรวรรดิถูกตัดสินว่ามีความผิดขึ้นมา เธอต้องตายแน่นอน!“ฉันไม่ได้ให้ทรัพยากรแก่สหพันธรัฐ! ไม่ได้ทรยศต่อชาติ! อย่ามาใส่ร้ายฉัน!”น่าเสียดายที่ไม่มีใครสนใจเธออู๋จ้านเปิดหน้าจอขึ้นมา บนนั้นเป็นคำพิพากษาฉบับหนึ่งหลักฐานความผิดที่มู่หัวเย่นำมากับข้อมูลในมือองค์หญิงตรงกันทุกประการ ทำให้คำพิพากษาฉบับนี้ออกมาได้อย่างรวดเร็วองครักษ์หลายคนเดินเข้ามาเปิดประตูห้องขัง ลากเจียงเสวี่ยออกมา แล้วกดลายนิ้วมือของเธอลงบนคำพิพากษาเจียงเสวี่ยดิ้นรนขัดขืนแต่สู้แรงไม่ไหว สุดท้ายจึงฟุบลงกับพื้นอย่างหมดแรงเธอเงยหน้า จ้องมู่หัวเย่อย่างเคียดแค้น แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต “สหพันธรัฐ

ในวันเกิดของเฉินลี่ เจียงจือเซี่ยนำของขวัญที่เลือกไว้ อุ้มเสี่ยวไป๋ไปยังบ้านตระกูลเฉินเธอตั้งใจเปลี่ยนเป็นชุดราตรียาวสีฟ้าอ่อน ทำให้เธอดูสดชื่นและเจิดจรัสจิ้งจอกน้อยในอ้อมแขนให้ความร่วมมืออย่างหาได้ยาก นอนหมอบนิ่ง ๆ อย่างว่าง่ายหนิงอี้กำลังคิดอยู่ว่าจะฉวยโอกาสนี้จากไปดีไหมช่วงหลายวันนี้ เจ้าคนเผ่าหมาป่ากลับไปกองทัพแล้ว ซูเฉินก็ดูเหมือนจะยุ่งมาก เวลาส่วนใหญ่จึงมีแค่เขากับเพศเมียอยู่ด้วยกันตามลำพัง...เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้วจริง ๆเจียงจือเซี่ยทั้งกอดทั้งโอบเขาไว้ทั้งวันทั้งคืน ภายใต้การหล่อเลี้ยงจากกลิ่นหอมพิเศษนั้น พลังจิตของเขาปั่นป่วนถึงระดับหนึ่งแล้ว หากยังไม่จากไป ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกจับพิรุธได้“องค์หญิง!”ทันทีที่เข้าประตู ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็ร้องอย่างดีใจ ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา “ในที่สุดคุณก็มาสักที!”เฉินลี่เข้ามาออดอ้อนข้าง ๆ เธอ “ฉันนึกว่าคุณไม่ชอบงานแบบนี้ เลยไม่อยากมาซะอีก”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!” เจียงจือเซี่ยยกเสี่ยวไป๋ในอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อย พลางยิ้มตาหยี “ฉันกับเสี่ยวไป๋มาอวยพรวันเกิดเธอไง!”หนิงอี้ “……”เฉินลี่ก้มหน้าลง บังเอิญเห็นแววเอือมระอาในดวงตาของจ

พอมีคนเดาแบบนี้ขึ้นมา รอบข้างก็เงียบไปชั่วขณะเฉินลี่ถามอย่างระมัดระวัง “องค์หญิง คุณ...คุณคงไม่ได้จะจัดพิธีกับซูเฉินจริง ๆ ใช่ไหม? พลังจิตของเขาไม่ใช่ว่า...”เรื่องที่พลังจิตของซูเฉินเสียหายเป็นที่รู้กันทั่ว เพศผู้ระดับ D คนหนึ่งจะคู่ควรกับตำแหน่งสามีเอกขององค์หญิงได้อย่างไร?เจียงจือเซี่ยส่ายหน้า “ไม่ใช่เขา”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้ม “ฉันกับซูเฉินเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนั้น”ข่าวลือเกี่ยวกับซูเฉินไม่เคยลดลง แม้เธอจะอาศัยฐานะองค์หญิงปกป้องเขาได้ แต่ก็ไม่อาจทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายได้แม้เฉินลี่ยังอยากรู้อยู่ แต่เห็นว่าเธอไม่อยากพูด จึงไม่ถามต่อ เพียงพึมพำว่า “ยังไงถึงตอนนั้นฉันต้องไปแน่ ฉันอยากเห็นนักว่าเป็นเพศผู้ตระกูลไหนถึงได้ลึกลับขนาดนี้!”เจียงจือเซี่ยยิ้มรับคำหลังอยู่ท่ามกลางสาวสวยรายล้อมมาพักใหญ่ เธอก็เริ่มรู้สึกอุดอู้เล็กน้อยเห็นเสี่ยวไป๋ก็หูลู่ลงเหมือนจะไม่ค่อยสบาย เธอจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ ก่อนลุกขึ้น “ฉันออกไปสูดอากาศหน่อย พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ”เฉินลี่เป็นเจ้าของงานจึงออกไปไม่ได้ ได้แต่พยักหน้า “ได้ งั้นองค์หญิงอย่าไปไกลนะ”เจียงจือเซี่ย

เขาสัมผัสได้ถึงพลังจิตของเพศผู้แปลกหน้าแม้จะเบาบางมาก แต่ก็อยู่ใกล้ ๆ จริง ๆ อีกฝ่ายถึงขั้นไม่คิดจะปกปิด ปล่อยพลังจิตออกมาตามสบาย ราวกับจงใจสอดส่องอยู่พอซูหมิงซวี่ได้ยินคำถามนี้ สีหน้าก็แข็งค้างไปทันทีตอนที่เขาตามหาไป๋จื้ออวี้เจอ ตระกูลไป๋ทั้งตระกูลก็ถูกฝ่าบาทขับออกจากดาวหลวงแล้ว และถูกสั่งห้ามเหยียบเข้ามาในเขตดาวหลวงอีกขณะที่เขากำลังกลุ้มว่าจะพาคนกลับมาได้ยังไง เมื่อไม่กี่วันก่อนจู่ ๆ ก็ได้พบกับคนลึกลับคนหนึ่งคนคนนั้นช่วยให้เขากับไป๋จื้ออวี้ลอบกลับเข้าดาวหลวงได้อย่างราบรื่น ทั้งยังช่วยให้ทั้งสองแฝงตัวเข้ามาในบ้านตระกูลเฉินจนได้พบกับองค์หญิงแต่เรื่องนี้เขาจะกล้าพูดออกมาได้ยังไง!แค่มองก็รู้ว่าคนลึกลับคนนั้นไม่ชอบมาพากล และไม่ใช่พลเมืองของจักรวรรดิแน่นอน!ขณะที่ซูหมิงซวี่กำลังคิดว่าจะกลบเกลื่อนเรื่องนี้ยังไง ไป๋จื้ออวี้ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน“เจียงจือเซี่ย คุณเลิกงอนสักทีเถอะ”เขาทำท่าเหมือนจนปัญญา ราวกับกำลังตำหนิอีกฝ่ายที่เอาแต่ใจ “ช่วงนี้ผมคิดได้แล้ว ในเมื่อคุณรักผมหัวปักหัวปำขนาดนี้ ผมก็ยอมเป็นสามีเอกของคุณ”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงทาสนักโทษข้างกายเจียงจือเซี่ยที่

ในคฤหาสน์ที่เหล่าเพศเมียมารวมตัวกัน มีผู้บุกรุกสองคน แถมสัตว์เลี้ยงขององค์หญิงยังหายไปอีกเฉินลี่ปวดหัวแทบแตก รีบสั่งให้องครักษ์ออกค้นหาและตรวจตราพื้นที่ทันทีเหล่าองครักษ์ค้นหาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็ไม่พบอะไรเลย“องค์หญิง ขอโทษครับ หาไม่เจอ”เจียงจือเซี่ยโบกมือพลางถอนหายใจ “ช่างเถอะ ไม่เป็นไร รบกวนพวกนายแล้ว”เฉินลี่รู้สึกผิดเล็กน้อย คิดว่าตัวเองดูแลความปลอดภัยได้ไม่ดีพอเจียงจือเซี่ยเห็นสีหน้าของเธอ กลับยิ้มปลอบ “อย่าคิดมากเลย ให้พวกองครักษ์เพิ่มการป้องกันก่อนเถอะ เสี่ยวไป๋ของฉันไม่เป็นไรหรอก ชอบหนีออกไปเที่ยวเล่นหลายวันอยู่เรื่อย เดี๋ยวสักพักก็กลับมาเอง”เฉินลี่ถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “จริงเหรอ?”“จริงสิ!”เจียงจือเซี่ยมั่นใจมาก อย่างไรเสียเสี่ยวไป๋ของเธอก็นิสัยเหมือนแมวลายนี่นาหลังงานเลี้ยงวันเกิดจบลง เธอบอกลาเฉินลี่แล้วกลับบ้านหลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอก็ส่งข้อความหาแม่ ขอสิทธิ์ในการประหารเจียงเสวี่ยเจียงหลินจนใจมาก จึงเล่าข้อเรียกร้องของสหพันธรัฐให้เธอฟัง[ดยุกจากสหพันธรัฐคนนั้นต้องการเห็นเจียงเสวี่ยถูกประหารกับตา ลูกจะลงมือเองเหรอ?]เจียงจือเซี่ยขมวด