ชู้รักคุณหมอ 7

       เมื่อกลับมาถึงห้อง พรพนิตก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน วันนี้เมืองเมาไม่ได้อยู่เวรและเขาจะมาค้างกับเธอที่คอนโดลับที่มีเขาและเธอเท่านั้นที่รู้จัก หญิงสาวอ่านหนังสือหาข้อมูลทำวิจัยที่โต๊ะทำงานของนายแพทย์หนุ่มไปได้สักพักก็เกิดง่วงจึงต้องปิดหนังสือแล้วฟุบหน้านอนหลับที่โต๊ะทำงานชายหนุ่ม พรพนิตเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อตอนถูกช้อนอุ้มขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่ง เปลือกตาสวยขยับเล็กน้อยพร้อมปรือตาตื่นและกะพริบตาไล่ระดับการมองเห็นจนคุ้นชินกับแสงไฟในห้องนอนแล้ว

       “อือ...หมอเมา” เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วพร้อมตวัดแขนเรียวโอบกอดลำคอหนา

       “อือ...ง่วงทำไมไม่ไปนอนที่เตียง” เขาเอ่ยคล้ายดุหญิงสาวในวงแขน

       “ขอโทษที่ทำให้หมอเมาลำบากมาอุ้มน่ารักค่ะ”

       “ขอโทษอะไร ฉันไม่ได้ดุจริงจังสักหน่อยน่ารัก”

       “หมอเมาเพิ่งกลับมาหรือว่ากลับมานานแล้วคะ” เธอถามเขาเมื่อเขาวางเธอลงบนเตียงนุ่ม

       “เพิ่งกลับมาน่ะ พอกลับมาก็ร้องเรียกหาน่ารัก แต่ก็เงียบทั้งๆ ที่ในห้องเปิดไฟเลยเดินหาจนไปเจอฟุบหน้าหลับที่โต๊ะทำงานฉันนั่นแหละ”

       “อ้อ...ทำไมวันนี้กลับดึกจังคะ” พรพนิตถามด้วยความอยากรู้ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะซักถามเขาได้

       “พอดีพามีมี่ไปกินข้าวที่บ้านน่ะ กว่าจะกินข้าวอิ่ม พูดคุยกัน แล้วก็ไปส่งมีมี่ที่บ้านก็กินเวลานานเลยกลับดึกเนี่ยแหละ”

เมื่อเจ้าหล่อนถามเขาก็ตอบ เพราะสำหรับเขาแล้วไม่มีความลับอะไรกับพรพนิตอยู่แล้ว และเธอเองก็รู้ดีว่าในหัวใจของเขามีปณิตาตั้งแต่แรกแล้ว และเจ้าหล่อนก็รู้ด้วยว่าอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะแต่งงานกับคู่หมั้นสาว และเมื่อถึงวันนั้นแหละ คือวันที่เขาจะคืนอิสรภาพให้เธอ

       เธอเจอคำตอบของนายแพทย์หนุ่มเข้าถึงกับจุกร้าวในอก แต่ก็ฝืนยิ้มให้ชายหนุ่มแล้วตอบกลับ

       “อ้อ...เตรียมงานแต่งงานถึงไหนแล้วคะ?”

       “ห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วแหละ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะน่ารัก” แล้วเขาก็เดินจากไปโดยไม่ได้หันกลับมามองทางพรพนิตอีก ส่วนพรพนิตเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิดสนิท เธอก็ถอนหายใจดังออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลอาบสองแก้ม มือน้อยยกขึ้นปาดเช็ดน้ำตา ก่อนหน้านี้ง่วงและเพลียมาก แต่ตอนนี้จะข่มตานอนหลับต่อก็คงไม่ได้แล้ว จึงลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้งแล้วเปิดหนังสืออ่านอีกครั้งเพื่อเก็บข้อมูลไว้ทำวิจัยของตัวเองต่อ

       เมืองเมาเดินตัวเปลือยออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูผืนเล็กคล้องออกซับผมที่เปียกชื้นออกมาด้วย ส่วนเนื้อตัวนั้นปล่อยเปลือย เพราะเวลาอยู่กับพรพนิต เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวเอง เขาชอบอวดชอบโชว์ให้หล่อนดู อีกอย่างเวลาอยู่กับสาวน้อย เสื้อผ้าไม่ใช่สิ่งสำคัญ แถมมันยังทำให้เขารำคาญสายตาด้วยซ้ำ

       เมืองเมาโยนผ้าขนหนูผืนเล็กไปยังตะกร้าที่วางอยู่ข้างตู้เสื้อผ้าแล้วมองไปทางเตียงนอนไม่เห็นคนตัวเล็กที่อุ้มมานอนก่อนหน้านี้ก็เดินไปทางโต๊ะทำงานก็เห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ เท้าใหญ่ของเขาจึงสาวก้าวเดินเร็วๆ ไปทางกวางน้อยของตัวเองทันที

       “ดึกแล้วยังอ่านหนังสืออีกเหรอน่ารัก” เขาเดินมาหยุดยืนที่ด้านหลังพร้อมกับนำสองมือนุ่มมาจับหัวไหล่เล็กของเธอทั้งสองข้าง แล้วโน้มหน้าลงต่ำมาหาลำคอระหงแล้วเคลื่อนถูไถปลายจมูกโด่งเสียดสีไปมากับแก้มนวลเนียนของสาวน้อย

       “ค่ะ พอดีตื่นแล้วก็นอนต่อไม่หลับค่ะ” เธอเอี้ยวหน้าหันมาตอบเขาแล้วปากหนาของเขาก็เคลื่อนมาปิดปากอวบอิ่มอ่อนนุ่มของเธอทันที พร้อมมือใหญ่ที่จับหัวไหล่ก็บีบนวดคลึงกดไล้ไปมาแล้วหมุนเก้าอี้ของเธอให้หันมาหาตัวเอง