ชู้รักคุณหมอ 10

เหลืออีกไม่ถึงเดือน งานแต่งงานของเมืองเมาและปณิตาก็จะมาถึง ข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างตีพิมพ์งานมงคลของทั้งคู่ และมันทำให้ใจดวงน้อยเจ็บร้าวทุกครั้งเมื่อได้เห็นและได้ยิน แต่ทำยังไงได้ เธอไม่ได้เป็นเจ้าของเขา เพราะเจ้าของของเขามีเพียงปณิตาคนเดียว พรพนิตมองรูปคู่ของเมืองเมาและปณิตาในหน้าจอโทรศัพท์แล้วก็ถอนหายใจ และวันนี้เธอเองก็เรียนจบแล้วพร้อมกับฝึกงานจบแล้วเช่นกัน

       “ไปฉลองกันที่ไหนดีน่ารัก” หม้อข้าวตบไหล่เล็กของเพื่อนพร้อมโอบกอดไหล่เล็กหลวมๆ

       “ที่โรงพยาบาลดีกว่าข้าว วิจัยก็ผ่าน ฝึกงานผ่าน และทำเรื่องขอจบเสร็จแล้ว น่ารักว่าเราไปบอกข่าวดีกับแม่พลอยที่โรงพยาบาลกันดีกว่าข้าว” เธอหันมายิ้มให้เพื่อนพร้อมเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเอง

       “อือ...ไปกันเถอะ เราซื้อข้าวไปกินที่โรงพยาบาลก็ได้ แม่พลอยต้องดีใจแน่เลยที่เราเรียนจบแล้ว” หม้อข้าวเอ่ย

       “อือ...ไปกันเถอะ” แล้วสองสาวก็พากันเดินไปยังหน้ามหาวิทยาลัยเพื่อจะไปรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย

       ยิ่งใกล้วันแต่งงานยิ่งทำให้เมืองเมายุ่ง ไหนจะมีเคสผ่าตัดที่ต่อคิวกันเข้ามาทุกวันจนแทบไม่ได้นอนเต็มอิ่มสักวัน เขาเดินไปยังลิฟต์เพื่อจะขึ้นไปยังชั้นผู้บริหาร ไปห้องทำงานส่วนตัวเพื่อจะนอนพักผ่อนสักงีบ แต่พอเดินเข้ามาในลิฟต์ก็มีร่างเล็กคุ้นเคยเดินเข้ามาในลิฟต์ด้วย เขามองเธอพร้อมส่งยิ้มอิดโรยทักทาย ด้านคนที่ถูกส่งยิ้มทักทายก็ส่งยิ้มหวานให้เขาเหมือนกันและอยากถามเขาเหลือเกินว่า ‘เหนื่อยมากไหมคะ?’ แต่ก็ไม่กล้าถามเมื่อมีใครอีกคนเดินแทรกตัวเข้ามาในลิฟต์ด้วย เธอมองผู้มาใหม่แล้วก็ก้มหน้ามองเท้าตัวเองด้วยความเศร้า

       “มีมี่กำลังจะขึ้นไปหาพี่หมอเมาที่ชั้นบนพอดีเลยค่ะ” ปณิตาที่เดินแทรกตัวเข้ามาในลิฟต์แล้วเดินมาโอบกอดท่อนแขนแข็งแรงของคู่หมั้นหนุ่มอีกข้างที่ว่างของเขา เพราะอีกข้างของเขามีสองสาวยืนอยู่ข้างๆ เธอจึงเลือกมายืนอยู่อีกข้างของชายหนุ่มที่ว่างแทน

       “พอดีพี่เพิ่งผ่าตัดเสร็จน่ะ และกำลังจะขึ้นไปพัก เพราะอีกหนึ่งชั่วโมงก็จะมีผ่าตัดอีกเคส” เขาบอกตอบคู่หมั้นสาวเสียงเหนื่อยๆ แต่หางตานั้นเพ่งเล็งมาทางเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่ยืนอีกข้างตัวเอง

       พรพนิตรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ต้องมาอยู่ในลิฟต์โดยสารกับเมืองเมาและคู่หมั้นของเขา เธอไม่ต้องการมาเห็นภาพเจ็บปวดแบบนี้ แต่ก็หนีไม่ได้เมื่อลิฟต์กำลังโดยสารขึ้นไปชั้นบน และวันนี้เองที่เธอรู้สึกว่าลิฟต์นั้นเคลื่อนไหวช้ากว่าทุกครั้งที่ขึ้น

       หม้อข้าวเห็นเพื่อนหน้าเศร้าๆ ก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น สาวหล่อจึงตวัดแขนโอบกอดเอวเล็กแล้วรั้งเข้ามายืนชิดตนเอง ส่วนเมืองเมานั้นที่ใช้เพียงหางตามองดูคนตัวเล็กที่ยืนข้างๆ ตัวเองก็ถึงกับขมวดคิ้วยุ่งทันที แม้จะรู้ว่าเพื่อนสนิทเธอเป็นหญิง แต่ก็ว่าจะเป็นหญิงที่รักชาย เขาไม่พอใจจึงใช้แขนข้างที่ว่างนั้นตวัดโอบเอวเล็กของเธอ ไม่สนใจว่าจะมีแขนเล็กของสาวหล่อโอบกอดอยู่ก่อน

       พรพนิตขืนตัวเองพร้อมแหงนเงยหน้าขึ้นสบดวงตาดุดันของเขาที่หันมาจ้องเอาเรื่องกับตัวเองก็หลบสายตาทันทีแล้วแกะแขนเขาออกจากเอวเล็กคอดตัวเองด้วยกลัวว่าคู่หมั้นของเขาจะเห็นเข้า และดีที่เขายอมปล่อยแขนจากเอวเธอง่ายๆ เธอจึงเปลี่ยนที่ยืนกับเพื่อนตัวเองทันที ให้หม้อข้าวมายืนติดกับเขาแทน

       ติ๊งต่อง!

       แล้วประตูลิฟต์โดยสารก็มาถึงชั้นผู้ป่วยวีไอพี หนึ่งสาวสวยกับสาวหล่อก็พากันสาวเท้าเดินเร็วๆ ออกจากลิฟต์ทันที

       “สองคนนั้นดูรีบๆ นะคะพี่หมอเมา” ปณิตาถามเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสองสาวก็รีบเดินออกไปจากลิฟต์ทันที